schrijven

HALLOWEEN: Het gevaar van enge verhalen schrijven…

HALLOWEEN: Het gevaar van enge verhalen schrijven…

Ja, vandaag is het zover; het is 31 oktober en dus… Halloween!

Zoals ik vorige week al op dit blog vertelde, is Halloween een feest dat mij altijd ontzettend fascineert. Dat komt gewoon omdat ik van griezelige dingen houd; verhalen over huizen waar het spookt, ik kan er geen genoeg van krijgen! Niet dat ik het in het écht mee zou willen maken (brr!), maar om lekker te griezelen bij een film of een boek, daar zeg ik geen nee tegen.

Dat is dan ook de reden dat de meeste boeken die ik schrijf, altijd wel wat griezelige elementen hebben. Zowel de Schimmenwereld Serie als de Slaapwandelaar Duologie hebben allebei hun horror momenten… maar weet je dat het schrijven van enge verhalen je leven best griezelig kan maken?!

Geloof me:

Het allerengste van griezelige verhalen schrijven is research doen.

Insomnia, het eerste deel van de Slaapwandelaar Duologie, gaat over wezens genaamd Nachtsluipers die je lichaam op kunnen eisen als gastlichaam. In zo’n geval raak je dus “bezeten”.

Hoewel ik er een flinke dosis fantasie op losgelaten heb, kwam het idee van bezetenheid niet zomaar ergens vandaan; een paar jaar geleden heb ik daar namelijk eens uitvoerig research naar gedaan.

En de verhalen die je vindt… nou, ze zijn op z’n zachtst gezegd huiveringwekkend te noemen. Toen ik begon met onderzoek te doen, duurde het niet lang tot ik zeker tien tabbladen open had staan: hele lijsten met symptonen van bezetenheid door demonen of zelfs de duivel, sites waarop uitgebreide uitleg te lezen was over duivelsuitdrijvers door priesters of medicijnmannen…

Ik las verhalen over een Duits meisje uit de jaren zeventig dat bezeten was geweest door maar liefst zes verschillende demonen, en spinnen en insecten at; ik vond een video op YouTube met geluidsopnames van datzelfde meisje… en als ze sprak, kon ze zes verschillende stemmen opzetten, omdat iedere demon in haar een andere stem had.

Ook las ik bloedstollende verhalen over de familieleden of huisgenoten van mensen die bezeten waren, en alle rare dingen die gebeurden in hun huis. Lichten die zomaar aan en uit gingen, meubelstukken die uit zichzelf begonnen te bewegen, kamers waar het plotseling heel warm of heel koud was, objecten die zomaar omvielen…

Zoals ik al zei, ik houd van enge dingen – zolang het fictief blijft, althans! -, maar dit begon allemaal wel héél echt te worden. Toch bleef ik maar verder en verder lezen, urenlang las ik artikels en bekeek ik video’s, ik maakte aantekeningen, verzon mijn eigen ideeën eromheen, tot diep in de avond…

En toen begon het eng te worden.

IMG_0016

Ik betrapte mezelf erop dat ik steeds vaker het idee had dat er iets of iemand achter me stond en ik begon nerveus over mijn schouder te kijken, terwijl ik verwoed zat te typen…

Toen ik ‘s avonds door het huis liep, wist ik zeker dat er iets op me zat te loeren vanuit de schaduwen…

Ik begon op z’n zachtst gezegd een beetje jumpy te worden. Vooral toen ik die avond een fles water uit de koelkast pakte om een glas voor mezelf in te schenken, ik hem achteloos op het aanrecht zette en me omdraaide om nog iets anders uit de koelkast te pakken…

En opeens een klap achter me hoorde.

Ik draaide me met een ruk om en-

Nou ja, het was gewoon de waterfles maar. Hij was omver gevallen.

Tot op de dag van vandaag ga ik er maar van uit dat het een evenwichtskwestie was – dat de fles gewoon een beetje wankel was en daarom omviel.

Maar echt, schrijven is een gevaarlijk beroep, vooral als je over enge dingen schrijft. Tijdens je research kom je dingen te weten die je eigenlijk helemaal niet wil weten en dan duurt het niet lang voor je fantasie met je op de loop gaat.

Hoe dan ook, ik ga toch lekker verder met het schrijven van spannende en soms ook griezelige verhalen. Gewoon omdat het té leuk is.

Happy Halloween iedereen! 😉

 

– Lynn

 

Zin om te griezelen vandaag? Wat dacht je van Schimmenlied? Of duik in de wereld van Nachtsluipers en Uitdrijvers, in Insomnia, gratis te lezen op Wattpad…

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments
Schimmenlied BEHIND THE SCENES #1

Schimmenlied BEHIND THE SCENES #1

Dit is de allereerste BEHIND THE SCENES blogpost, waarin ik zal vertellen hoe ik op het idee ben gekomen voor Schimmenlied en wat er allemaal aan het schrijfproces vooraf is gegaan! Hoe zijn de karakters ontstaan, hoe is het concept uitgegroeid tot wat het uiteindelijk is geworden en hoe heb ik de setting van het verhaal bepaald? Lees het hier…

• Het begon heel eenvoudig…

Eigenlijk wilde ik gewoon een novelle schrijven. Iets korts, een bondig verhaal met een paar verrassende plottwisten en uiteenlopende personages. Het was oktober toen ik op dit idee kwam en door de Halloween-hype die op gang begon te komen, besloot ik al snel dat ik het verhaal wilde openen met de volgende scène: een meisje dat contact probeerde te leggen met haar overleden vriendje door middel van een ouijabord.

Ik wist ook al heel snel dat ik muziek als een rode draad door het verhaal wilde laten lopen en zo kwam ik op de titel “Schimmenlied”; een titel die beide kanten van het verhaal ondervangt.

Het verhaal was simpel: de geest van het overleden vriendje (Mason) probeerde – nadat het meisje (Lily) het ouijabord had gebruikt – contact met haar te leggen om het allerlaatste lied met haar te delen dat hij vlak voor zijn dood voor haar geschreven had.

Tja. Zo begon het. En als je de eerste hoofdstukken van Schimmenlied hebt gelezen die inmiddels online staan, zal je nu al merken dat het een heel ander verhaal is geworden…

Er miste iets

Zodra ik het idee had staan begon ik een rode draad te schrijven, maar ik liep al snel vast na zo’n drie of vier hoofdstukken. Dus ik begon aan een tweede poging, waarin het karakter Eli erbij kwam, als een soort doodsengel.

Wederom liep ik vast en toen besefte ik waarom: het was gewoonweg niet spannend genoeg! Het was zelfs… saai. (Het is nooit een goed teken als je praktisch in slaap valt tijdens het schrijven van je eigen verhaal…!)

Intussen had ik echter het idee gekregen van de Schimmenwereld, een wereld tussen leven en dood, waarin Masons ziel nog ronddwaalde omdat hij geen vrede kon vinden met zijn dood. Ik zag die wereld al helemaal voor me: een wereld van stof, verval en verrotting; een wereld waar het krioelde van geesten, engelen en demonen.

Het idee van de Schimmenwereld begon zo te groeien in mijn hoofd en ik begon het zo interessant te vinden, dat ik me realiseerde dat dát de setting van Schimmenlied moest zijn. Niet alleen de gewone wereld, maar ook een fantasiewereld.

This slideshow requires JavaScript.

Alles en iedereen kwam tot leven

Na dat besluit leek alles als vanzelf te gaan. Voordat ik echter daadwerkelijk aan de slag ging, leek het me wel zo handig om eerst de karakters nog wat beter uit te denken – ik was iets te overhaast aan het werk gegaan.

Mason was het makkelijkste. Ik zag hem van begin af aan al voor me als het nonchalante rockertype, een charmeur die het met iedereen kan vinden en zeeën van vrienden zou kunnen hebben – maar eigenlijk gewoon op zoek is naar die ene persoon, dat ene meisje dat hem en zijn passie voor muziek begrijpt.

Daarna kwam Eli. Het karakter wiens beweegredenen in het begin nog wat onduidelijk zijn, maar die er gewoonweg badass uitziet met zijn gitzwarte haar, blauwe ogen en – niet te vergeten – vleugels!

Toen volgde Dinah. In eerste instantie wilde ik haar heel mooi maken, engelachtig, maar uiteindelijk besloot ik dat ze beter in de setting van de Schimmenwereld paste als ze er wat griezeliger uitzag. Ik wist gelijk al dat ze een mysterieus karakter moest zijn; aan de ene kant heel onmenselijk en aan de andere kant juist heel gewoontjes, vanwege haar kleding – ze ziet er immers gewoon uit als een tiener.

Met Lily heb ik de meeste moeite gehad. Ik wist dat ze een begaafd pianiste was, maar ik wist nou niet of ik een heel lieflijke hoofdrolspeelster wilde, of juist een meisje met een scherpe tong dat nergens voor terugdeinst.

Wat ik wel al snel besloot was dat ze een gothic was, met zo’n typische lolita-outfit, zwartgelakte nagels en donkere make-up. Eerst had ze dan ook zwart haar, maar bij nader inzien vond ik dat weer te stereotype, dus besloot ik haar blond te maken.

Toen ik haar uiterlijk eenmaal bepaald had, begon haar persoonlijkheid ook tot leven te komen – en ik besloot een tussenweg te nemen. Lily is lief, verlegen en kwetsbaar, maar aan de andere kant juist sterk, moedig en niet op haar mondje gevallen.

Vier karakters. Dat was alles wat ik nodig had voor dit verhaal. Intussen had ik ook al flink wat aantekeningen in mijn schriftje staan (na een aantal brainstormsessies) en de nodige research gedaan – en toen kon ik écht aan de slag.

De opzet

Na al deze voorbereidingen ging het uitwerken van de plot veel makkelijker dan in het begin en de Schimmenwereld leende zich zo goed voor actiescènes, griezelige elementen en spanning, dat ik binnen een dag de helft van de rode draad voor het verhaal al geschreven had.

Ik besloot om die eerste hoofdstukken alvast uit te gaan schrijven, zodat ik een nog beter gevoel kon gaan krijgen voor de setting en de karakters écht kon gaan leren kennen. Zo kon ik ook gelijk bekijken of de plot goed genoeg in elkaar zat en of het verhaal werkte; zat er echt genoeg spanning in, zat er een goede ‘flow’ in, ga zo maar door.

Zo begon Schimmenlied steeds meer te groeien – maar over het schrijfproces en hoe Schimmenlied is uitgegroeid tot een 6-delige serie, vertel ik in de tweede editie van Schimmenlied BEHIND THE SCENES.

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen hoe het idee van Schimmenlied is ontstaan en een tweede blogpost volgt binnenkort!

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 2 comments