HALLOWEEN 2021: when i used to dream nightmares | part two

HALLOWEEN 2021: when i used to dream nightmares | part two

I held my breath, terrified to make a sound.

I did not know how I got here: lying on my stomach on the floor, under a bed which I first thought was my own… but this was not my room.

Something moved in the shadows and I flinched, but then grew perfectly still as I caught the shimmer of eyes watching me, wide and scared.

Other children.

I was not alone.

Several of us were hiding here, under the bed and with nowhere else to go.

My heart pounding, I dipped my head a little lower and peeked out from my hiding place, finding a room with a gray carpet, gray desks placed alongside the gray walls, a gray chair upon which sat… a man, wearing a gray suit, yet not a gray top hat — no, that one was black, a hue so utterly dark that it would never be able to catch a ray of light.

The man was tall. Unusually thin. He reminded me of a scarecrow.

Of a skeleton.

He was motionless, and I released a shuddering breath, and—

Whirling around, he turned on his chair.

The man had no face.

It was white, simply white, an empty sheet, pale flesh without features, and yet…

And yet, I knew he could see me.


Greetings scaredy-cats and and horror-fanatics, and welcome to the second part of my 2021 Halloween blog post series, “When I Used to Dream Nightmares”! 🎃


As I told you all in the previous post, when I was 5 or 6 years old, I went through a phase in which I was often terrorized by pretty horrific nightmares, and the one above is one of the few which I still vividly remember.

To be honest, even at 29, I still think this one is pretty disturbing.

While my nightmare of the Skeleton Dragon was a recurring dream that plagued me about two or three times, this was — thankfully — a standalone, so the Faceless Man only visited me once. The nightmare was just as I described it above, yet somehow, I had all this knowledge while I was in the dream, and I knew this creepy guy stole children from their parents and then just kept them in that room. Which makes hiding from him seem like a pointless thing, I guess, but that’s just the way dreams work, right? They often don’t make sense, and neither do your actions. I just figure that the other children and I simply did not want the Faceless Man to see us.

But, what did he want from us? Would he eat us? Lock us up somewhere?

I never got an answer to that, since the dream stopped the moment his face turned toward me, and luckily I woke up in my own bed, in my own room, with no terrifying intruders present.

Yet that is exactly what has been intriguing me as I got older: how often does it happen that a nightmare stops at the exact moment that something truly creepy would happen? To me, that is always the case.

Which is why today, I’d like to talk a little about the power of suggestion — or rather, the horror of it.


Now then, let’s be honest: what is often worse? The idea of something terrible happening, or actually going through it?

In my experience it is the first.

Like back at high school, when I had to give a presentation before my teacher and classmates, I used to be so terribly nervous it made me feel sick. Yet when I was actually standing there, doing it, I often forgot all about my nerves and it turned out not to be that bad.

The same goes for watching a horror movie (what?)! Often the first half is the scariest for me, when inexplicable things happen — when objects move, but you don’t see what has touched it. When there are sounds and moans at night, but you never see what is making them. When the camera shows you that something is watching the protagonists, but you never get to see what it is.

Then, usually, during the climax of the movie you get to see this horrific monster or dreadful ghost that usually, for me, breaks the spell and takes away all fear, because somehow, actually seeing the devil isn’t as scary as not seeing it while knowing it is there.

Personally, I always like to add this to my own stories — I don’t write ghost tales (maybe I will one day, though!) so I can’t get away with keeping the demon invisible, but I do like to build up the tension in a scene first. Like I did in the prologue of INSOMNIA, when Jodi is playing with her dog and he disappears into the field of the farm, out of her sight. She can hear he gets hurt, but doesn’t know what is going on. Once she finds her dog, he turns out to be wounded and bleeding.

And then the sun sets, a shadow falls over her, and she knows, she senses something is behind her.

For me, the idea of a situation like this simply fills me with dread; not being able to see what is there, yet knowing that something is lurking behind you, wanting to hurt you.

Writing the part of that scene that comes after, of Jodi being attacked by the Nightprowler, was still pretty terrifying for me to write — but I do think one should never underestimate the power of suggestion, and how much scarier it is than when a character faces off with the actual monster.


But, that is just my opinion! What do you think? Is the mere suggestion of something scarier, or do you  dread the part that comes after, the actual showdown with whatever devil is haunting the story? I’m really interested to know how others think about this, so please leave me a comment down below! Who knows, I might learn something from it as a storyteller 😉


This concludes part two — which is also the final one! Thanks so much for reading everyone; please feel free to reach out to me 😀


Happy Halloween everyone.

May your dreams be filled with lovely nightmares…


(Oh, and… don’t forget to listen closely for the sounds in your house at midnight. Who knows what you might hear — yet will never find…?)


— Lynn


Don’t want to miss updates on my book releases? Then please subscribe to my blog (scroll all the way up, and you’ll find the subscribe button to your right. All you have to do is enter your email address, and then confirm your subscription).


If you’d like to stay updated and see more of what’s happening behind the scenes on a daily (hourly, even!) basis, please follow me on Instagram, Twitter and/or Facebook. I recommend Instagram for a steady amount of updates, since I’m sharing everything I’m working on in my stories; feel free to follow!


Thanks so much for subscribing and following ❤️

Posted by Lynn Robin in Lifestyle, 0 comments
HALLOWEEN 2021: when i used to dream nightmares | part one

HALLOWEEN 2021: when i used to dream nightmares | part one

The rough texture of the rocky floor scraped against my feet, and heat pressed down on my skin.

All around me, the world was burning.

From the corners of my vision, I saw the walls to my left and right pulse in the rhythm of a heartbeat; the walls seemed to be made of both stone and fire, the red-glowing magma oozing heat, heat, so much heat, and a wicked kind of darkness that tangled in my chest and made the air in my lungs heavy and suffocating.

I did not want to walk on.

Yet I did.

My heart racing, I took a step forward and then another one, emerging from the narrow cave into a larger one, the ceiling so high that all I could see were shadows — that is, if I would look up.

I did not.

For the floor, the walls, my body, everything began to tremble as a deep, thundering roar shook the cave, so loud that it was deafening, the cacophony vibrating in my very bones.

A creature rose from the sea of fire before me, blocking my only path, its eye sockets empty and dark — they were infinite shadows in which I found nothing but emptiness and corruption.

It was a monster.

A devil.

A dragon.

Made of bones.


Well, I can imagine by now you are probably wondering: what is this? Is it a new story? Has this crazy author written YET ANOTHER new book?

Nope, I have not, sorry!

This simply is the introduction to my very first Halloweenish blog post of 2021, part one of “When I Used to Dream Nightmares🎃


Sometimes I get asked whether I find inspiration in my dreams, and although I sometimes actually do (but that’s for another future blog post), I must say that often my dreams are just plain weird, don’t make any sense, and really are actually pretty mundane.

But that hasn’t always been the case.

As a child, I went through a phase in which I often dreamed nightmares. I think I was about 5 or 6 years old. I had a few of them every week. I don’t remember for how long this went on, and most of the time the nightmares were different, except for this particular one which I kept dreaming for several times.

It was the nightmare of the Skeleton Dragon.

That’s how I came to call it, as this monster must have visited me at night at least three times. I can still remember it so vividly, and it’s exactly as I described it above; suddenly I found myself in a dark, burning cave, where I felt unsafe and simply knew something bad was going to happen. But I couldn’t go anywhere else, and all I could do was walk on.

Then, the dream ended with the dragon rising from the lava and towering over me, roaring and intimidating.

After that, I always woke up, and ran over to my parents’ bedroom.


Back then it seriously terrified me and I remember actually being afraid to go to sleep at night, scared for whatever I would dream, even though my parents kept telling me it was just a dream and that it could not hurt me. Yeah, well, what else could they say to me? They couldn’t just pluck this horror scenario out of my head.

Nowadays, however, I find myself intrigued by my dreams from back then. Especially since I was so young, and I don’t recall ever having seen a horror movie at that age (I think I was 9 years old when I saw my first really creepy one).

Although, I think I can see where this Skeleton Dragon nightmare came from: back then, I used to play this game for the Nintendo 64 (yep, I’m talking about the good old 90’s here!), called Yoshi’s Story. There was a particular level in which you had to find your way through a cave and battle against fire spewing bone dragons. And oh wow, how that level terrified me 😅

If you’d like, you can watch a part of it here:


To be honest, now I actually think the dragons look quite cute and not very scary at all, but bear in mind that I was no older than 6 years old back then, okay? My dad and sister used to play this level for me, because I wasn’t brave enough.

But after the nightmare kept recurring, one day I was simply sick of it — and so I turned on the N64, inserted the game, sat down, and forced myself to play through the level all on my own; and with that, somehow, I managed to shove my fears aside and before I knew it, I had defeated this terrible creature.

The nightmare never returned after that, not even once.

And that was a turning point for me: that is when my fascination for horror and scary things began.

So in the end, I am grateful for the nightmares I had as a kid, as they were actually filled with fantasy, and simply were a reflection of my wild imagination that was a bit too much to handle for me at first, but then became something I loved and began to feed by playing video games, watching movies, and reading books 🙂

Nightmares aren’t all bad. Some are, in hindsight, pretty awesome.

Or is that just my wicked mind talking?




All right, this is it for this week — later this month I will return with part two of “When I Used to Dream Nightmares“, as I’ll tell you guys about a whole other dream as well as the horror of suggestion… and how that often returns in my storytelling 😉


Happy Halloween everyone.

May your dreams be filled with lovely nightmares…


— Lynn


Don’t want to miss updates on my book releases? Then please subscribe to my blog (scroll all the way up, and you’ll find the subscribe button to your right. All you have to do is enter your email address, and then confirm your subscription).


If you’d like to stay updated and see more of what’s happening behind the scenes on a daily (hourly, even!) basis, please follow me on Instagram, Twitter and/or Facebook. I recommend Instagram for a steady amount of updates, since I’m sharing everything I’m working on in my stories; feel free to follow!


Thanks so much for subscribing and following ❤️

Posted by Lynn Robin in Lifestyle, 4 comments
NEW RELEASE | OUT NOW: ORIGINS Part One (Insomnia Saga 3.1)

NEW RELEASE | OUT NOW: ORIGINS Part One (Insomnia Saga 3.1)

The first step of the ritual has been completed.

Only two remain. And time is slipping.



Hi there, Sleepwalkers!

Today marks the release of ORIGINS Part One, the first half of the 3rd official Insomnia Saga installment in which the story and battle of Jodi and Kay continues, only available in ebook edition!


ORIGINS Part One ebook edition is available for $1.99 on:



• ORIGINS (Insomnia Saga #3)

“Our world is changing.
It is already turning into a darker place. And darker still.”

The first step of the ritual has been completed.
Only two remain. And time is slipping.

It’s only been a day since Kay sacrificed his blood in order to save the world; only a day since Jodi rose to fight her greatest enemy once more; only a day since Aiden’s betrayal; only a day since Annabelle and Damian achieved their first step in the ritual of the Infinite Night.

Realizing they need to take risks to keep the Infinite Night from falling, no matter the cost, Jodi, Kay and their friends have rallied the army of Insomnia to destroy the remaining two Stone Circles and plan to travel to the Circle in Miller themselves—but the entire world believes the Sleepwalkers are the enemy and refuse their help.

While everything is already working against them, Damian ups the stakes when he invites two of his companions to assist him with the remaining steps needed to complete the ritual, awaiting Annabelle’s recovery from Jodi’s unprecedented attack.

Jodi, however, has opened a connection between her and the Nightprowler.
And she can sense Annabelle already growing in strength.

Upon black shadows, the Night arrives, claiming the streets of Somnus and Reid, and possibilities start to look bleak until an unexpected invitation from an Insomnia soldier finds Jodi and Kay: they are not alone—an entire army is waiting to fight along with them in this war.

As Kay struggles with his brother’s betrayal, Jodi with her growing connection to Annabelle, and both of them with their unspoken feelings for one another, they let the mysterious invitation lead them to the tropical city of Maina, where darkness lurks in the rainforest… and perhaps even in broad daylight.

Jodi and Kay soon realize they are more than mere soldiers in this war against the Night—they are leaders; they are the voices that need to be heard.

But is either of them strong enough to keep the promises they have made to the world—and each other?



• This is part one (of two) of ORIGINS. Part two will release on May 25th, 2021, in ebook edition
• The full edition of ORIGINS will also release on May 25th 2021, in both ebook and paperback edition


If you can’t wait and are already going to dive into this first half of the book, I hope you will enjoy the continuation of Jodi’s and Kay’s battle against the Nightprowlers, as they learn more about themselves and each other while meeting unexpected allies! I absolutely loved working on ORIGINS 😀

If you have any questions, feel free to drop me a line here on my blog, on social media, or through email contact(at)lynnrobin.com; I’ll get back to you ASAP ❤️


— Lynn


Don’t want to miss updates on my book releases? Then please subscribe to my blog (scroll all the way up, and you’ll find the subscribe button to your right. All you have to do is enter your email address, and then confirm your subscription).


If you’d like to stay updated and see more of what’s happening behind the scenes on a daily (hourly, even!) basis, please follow me on Instagram, Twitter and/or Facebook. I recommend Instagram for a steady amount of updates, since I’m sharing everything I’m working on in my stories; feel free to follow!


Thanks so much for subscribing and following ❤️

Posted by Lynn Robin in Uncategorised, 6 comments
Schimmenwereld Serie Update: na 2 jaar bezig met de finale

Schimmenwereld Serie Update: na 2 jaar bezig met de finale

Hallo allemaal!

Wauw, het is een tijd geleden dat ik een blogpost als deze over de Schimmenwereld Serie heb geschreven! Maar het is weer hoog tijd om er eentje online te zetten…

Als je mijn schrijfupdates een beetje in de gaten hebt gehouden, heb je misschien wel meegekregen dat ik sinds november bezig ben met het laatste deel van de Schimmenwereld Serie. En daar wil ik in deze update iets meer over vertellen… 🙂


• Alles begon twee jaar geleden

Oktober 2016. Toen begon het allemaal; ik kreeg een idee voor een kort verhaal voor Halloween, over een meisje dat de geest van haar overleden vriendje opriep door een ouijabord te gebruiken – in eerste instantie leek hij bij haar te komen spoken, maar uiteindelijk bleek dat hij gewoon zijn laatste lied dat hij ooit voor haar geschreven had aan haar achter wilde laten…

Dat idee groeide uit tot Schimmenlied, het eerste deel van de Schimmenwereld Serie, dat ik binnen drie weken afschreef. In november/december schreef ik het tweede deel, Schimmendans, en begon ik al ideeën te krijgen voor nog vier vervolgdelen. Toen besloot ik dat de Schimmenwereld Serie een boekenreeks van 6 delen werd, geschreven vanuit 3 oogpunten.


• Het verhaal groeide

In 2017 schreef ik hard verder; in januari schreef ik het derde deel, Schimmenvlucht, in april/mei het vierde deel, Schimmendroom, en – na twee projecten voor de Insomnia Saga tussendoor te hebben geschreven – in december begon ik te werken aan het vijfde deel, Schimmenstad.

Het verhaal groeide, de karakters groeiden, de serie groeide…

Inmiddels is het december 2018, ben ik alweer ruim twee jaar verder, en werk ik nu aan het zesde en daarmee laatste deel van de Schimmenwereld Serie. En weet je… dat voelt eigenlijk best vreemd! Dat “vreemde” gevoel werd alleen maar sterker toen ik enkele weken geleden mijn hardcover van Schimmenstad, het vijfde deel, thuisgestuurd kreeg en ik alle boeken van de serie bij elkaar zag.

Op dat moment drong het pas echt tot me door hoeveel ik al geschreven heb over de Schimmenwereld. En… hoe lang ik er eigenlijk al mee bezig ben.




• Twee jaar is toch twee jaar van je leven

Zo is het maar net, toch? Ja, oké, misschien is 2 jaar niet zo heel erg lang voor een serie die bestaat uit zes boeken – sommige schrijvers hebben daar misschien zes jaar voor nodig, en dat is nog veel langer.

Máár: voor mijn doen is 2 jaar lang om bezig te zijn aan één en hetzelfde project. Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit langer dan een jaar aan een boekenreeks gewerkt – de reden dat ik er nu “langer” mee bezig ben, komt omdat ik naast de Schimmenwereld Serie natuurlijk ook aan de Insomnia Saga werk én de promotie en marketing voor mijn boeken neemt soms ook een hoop tijd in beslag 🙂

Hoe dan ook – twee jaar. Ik werk al twee jaar aan de Schimmenwereld Serie en verwacht het zesde boek begin 2019 af te schrijven, misschien ergens in februari. En dan is het verhaal af. Klaar. Voorbij.

Aan de ene kant geeft dat me wel een gevoel van trots… en aan de andere kant vind ik het ook wel een beetje moeilijk! 😉 Na twee jaar zo intens te hebben gewerkt aan een verhaal, de world-building en de personages, vind ik het een bizar idee dat het over een tijdje voorbij is. Ik kijk ernaar uit om het project af te ronden, om te kunnen zeggen dat ik de Schimmenwereld Serie van begin tot eind heb afgeschreven, maar toch vind ik het ook héél jammer!


• Maar we zijn er nog niet…

Nee, nee, nee, laten we nog niet te vroeg juichen en nu al spreken van “het einde” – ik heb nu ongeveer een derde van het boek geschreven, dus ik heb nog heel wat bladzijdes te schrijven (YESSS!) en daarna komt de redactie natuurlijk nog kijken… en vervolgens de hele promotie-campagne – foto’s en quotes delen, reclame maken, allemaal dingen die me nog voor een lange tijd zullen confronteren met de Schimmenwereld Serie 🙂

En dat vind ik helemaal niet erg 😀


Het is tijd voor mij om weer verder te werken aan Schimmenstof – langzaam maar zeker ga ik op weg naar het eind van dit schrijfavontuur… door stof en spinrag 😉

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments
Schimmenwereld Serie: SCHIMMENSTAD | Officiële Aankondiging Release Date

Schimmenwereld Serie: SCHIMMENSTAD | Officiële Aankondiging Release Date

Blaze is terug


Jazeker – in het tweede deel van de Schimmenwereld Serie, Schimmendans, maakten we kennis met de onbevreesde Blaze; 17 jaar oud, een medium én een getalenteerde breakdancer. Hij ging een verlaten balletschool binnen om de Schim op te sporen die daar rondwaarde… en dat was het begin van zijn en Saffrons verhaal.

In deel 5 keert Blaze weer terug en raakt hij verwikkeld in de strijd tussen de Necromancer, de Engel en de Verlossers.

Wanneer Blazes verhaal verdergaat, lees je hieronder…



Schimmenstad verschijnt als hardcover, paperback én eBook op 1 december 2018.


“Hij zal alles veranderen”


SCHIMMENSTAD: het vijfde deel

Het vierde deel, Schimmendroom, luidde de tweede trilogie binnen de Schimmenwereld Serie in – vanaf dat deel kwamen de verhaallijnen pas echt bij elkaar. In deel 5, Schimmenstad, zal ook Blazes verhaallijn verwikkeld raken met die van de andere personages…:


Een beweging vanuit mijn ooghoeken doet me opkijken. Drie gedaantes in de lucht. Ze vliegen over me heen, richting het uitgaanscentrum verderop. Drie gedaantes, te groot om vogels te kunnen zijn.

Ik ruk mijn koptelefoon van mijn hoofd.


Blaze weet niets van de oorlog die gaande is in de Schimmenwereld.

Maar hij merkt al snel dat er iets mis is als de straten van de stad plotseling overspoeld worden door Wakers, die nog wanhopiger op Schimmen jagen dan ooit.

Zodra hij het pad kruist van Jesse, een medium zoals hij, ontdekt hij dat Eli en Saffron veel voor hem verzwegen hebben. Om hem te beschermen, zeggen ze.

Het duurt echter niet lang voor Blaze verwikkeld raakt in de strijd tussen de Necromancer, de Engel en de Verlossers.

En zijn rol in deze oorlog tussen engelen en demonen is misschien wel belangrijker dan iemand ooit had kunnen denken…

Zal Blaze alles veranderen?



Bekijk ook de boektrailer eens!:


Schimmenstad is het één na laatste deel van de Schimmenwereld Serie – en ik kan alvast verklappen dat het ook het tot nu toe dikste boek binnen de serie is, van bijna 400 bladzijdes 🙂

Wil je echt als allereerste bij de release zijn? Pre-order dan het eBook op Kobo of bij The Black Sheep Indie voor €4,95!


Heb je een vraag of wil je gewoon iets kwijt, laat dan gerust een berichtje achter!

– Lynn


Als laatste wil ik Kiyo ontzettend bedanken voor de bloedmooie cover, de prachtige trailer én al haar hulp tijdens Schimmenstad 🙂 Zij zet mijn woorden om in beeld!

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 5 comments


Welkom bij mijn laatste Oktober Halloween Maand artikel!

De afgelopen weken heb ik verteld over enge, waargebeurde verhalen, vol met geesten, demonen en onverklaarbare dingen. Deze week echter, heb ik iets anders in petto 😀

Namelijk… een surprise-release!

Speciaal voor Halloween breng ik vandaag mijn novelle BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) uit als eBook die – jazeker – gratis te downloaden is!

Lees gauw meer…




BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels)

‘Je verdient beter, Selma. Jij verdient méér dan afwijzing. Jij staat boven hen, boven iedereen die jou heeft geprobeerd te onderdrukken. Jij en ik verdienen ook een plek in deze wereld, wat ze ook zeggen.’

Selma is opgegroeid in een wereld van wierook, kaarsen, ouijaborden en tarotkaarten; ze heeft geen plek in de gewone wereld, waar iedereen terugdeinst voor haar blinde oog, dat zo wit is als melk.

Ze denken dat ze een heks is.

In werkelijkheid is ze de Maker van Lotkaarten, die ze illustreert voor de Beschermengelen om hen te helpen de toekomst te voorspellen en wereldrampen te voorkomen; in werkelijkheid is ze de Koningin van Duivels, schepsels die leven in de schaduwen en de bron zijn van griezelverhalen.

Als Selma op een gure herfstavond een oud, verlaten landhuis binnengaat, vindt ze een jongen in de kelder, opgesloten in een kooi groot genoeg voor een reusachtig beest.

Hij is de mooiste jongen die ze ooit heeft gezien.

Zijn naam is Fai. Zijn naam is Seth.

En hij is misschien wel de gevaarlijkste Duivel die Selma ooit zal moeten temmen – wil ze voorkomen dat de maan gaat huilen en de wereld zal verdrinken in bloed.

Maar kan ze zijn verleiding weerstaan… of is haar dorst naar wraak net zo groot als de zijne?

Dit is het verhaal van de Leeuwentemmer, het Beest en de Huilende Maan.


Download ‘m hier!

Zoals al mijn andere boeken is ook BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) geschreven in het young adult/urban fantasy genre; een verhaal met een duister tintje, maar ook romantiek.


>>>Download BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) gratis via Kobo<<<


**Heb je de bol.com/Kobo app? Dan kan je BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) ook makkelijk opzoeken via de app en direct downloaden op je e-reader of tablet!


Het begon allemaal toen de stroom uitviel…

Mijn idee voor BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) kwam op een warme, warme, warme zomeravond in juli. Herinner je je die hittegolf nog? En dat ons op vrijdagavond een “bloedmaan” beloofd was?

Alles begon op die avond.

Mijn huisgenoten en ik hadden de zengende hitte van de dag overleefd en ‘s avonds ploften we (weer) neer op de bank. Er stond een kleine ventilator in de hoek van de kamer, de enige bron van verkoeling. We zetten Netflix aan om de laatste aflevering van het vijfde seizoen van The Americans te kijken, een beloning na een lange dag. Met een groot glas water zakten we onderuit, helemaal klaar voor de drama en de actie…

Totdat de stroom uitviel.

Onze soep-breinen hadden even wat tijd nodig om te beseffen wat er nou precies aan de hand was – het scherm van de tv was zwart, de ventilator (nee, niet de ventilator!) was uitgegaan, het licht bij de voordeur brandde ook niet meer.

We gingen naar buiten en ontdekten al snel dat we niet de enige waren. Alle buren zaten ook zonder stroom, de hele wijk zelfs; het drong toen pas tot me door hoe donker de avond eigenlijk is.

Aangezien het buiten aanzienlijk koeler was dan binnen besloten we daar te blijven, wachtend tot de stroom weer aanging. Ondertussen herinnerden we ons dat die avond de zogenaamde “bloedmaan” te zien moest zijn. Die was echter nog nergens te zien, dus we begonnen te speculeren.

Vroeger werd immers geloofd dat de bloedmaan een slechte voorbode was, hoewel we tegenwoordig wel beter weten. Het is eigenlijk lang niet zo spannend en spectaculair als het klinkt.

Maar daar kwam ik weer – mijn fantasie schijnt onverslaanbaar te zijn, zelfs bij temperaturen boven de dertig graden – en ik merkte grijnzend op dat de term me eigenlijk deed verwachten dat we straks écht een bloedende maan te zien zouden krijgen. Dat er bloeddruppels als regen naar beneden zouden vallen, en…-

Uhm, tja. Niemand zag mijn scenario echt zitten. Ik eigenlijk ook niet, maar het idee wilde me niet loslaten.

Die avond hebben we ruim een uur zonder stroom gezeten en de hele tijd buiten gestaan. Het begon hard te waaien en de bewolking nam toe – zo erg, dat we de bloedmaan uiteindelijk nooit hebben gezien. Jammer, maar ik had toch iets overgehouden aan die avond: namelijk een idee voor een nieuw verhaal…

En zo is BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) ontstaan! Ik heb er de afgelopen maanden hard aan gewerkt, naast mijn andere projecten, dus ik hoop dat jullie het gratis eBook met plezier zullen lezen!

Oh, en red je het niet om ‘m echt vandaag tijdens Halloween te lezen? No problem, het verhaal is ook prima te lezen buitenom de festiviteiten 😉 De donkere dagen komen er immers aan… en daar past het perfect bij 😀


Een PAPER HEART release

Zoals sommigen van jullie wel weten, houd ik naast dit blog ook een ander blog bij waar ik regelmatig korte verhalen op deel, genaamd Lynn’s Paper Heart.

Het was al een tijd lang het plan om ook romans en novelles uit te brengen uit naam van dat blog, en BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) is de allereerste officiële Paper Heart titel.


Ik hoop dat jullie BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) zullen lezen en er plezier aan zullen beleven! Voel je altijd vrij om hier een berichtje achter te laten, of me een mailtje te sturen als je vragen hebt of gewoon iets kwijt wil 🙂

Ook wil ik iedereen bedanken die de afgelopen maand al mijn artikels heeft gelezen en met me mee heeft gegriezeld! Ik vond jullie reacties, hier op mijn blog maar ook op Facebook, echt heel leuk en het was super om te merken hoe iedereen anders reageert op dit soort onderwerpen! 😉

Thank you!!



– Lynn

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Anneliese Michel en de zes demonen

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Anneliese Michel en de zes demonen

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de vierde week en vandaag vertel ik over een onderwerp dat mij altijd serieus beangstigt. Namelijk… bezetenheid.

Uhm, tja, ik heb dus gemengde gevoelens bij het schrijven van dit artikel; ja, ik houd van horrorverhalen. Om de één of andere reden voel ik me mijn hele leven al aangetrokken tot enge dingen, gewoon omdat ik het heerlijk vind om zo nu en dan te griezelen – om in angst voor de tv te zitten, ’s avonds weggekropen op de bank met familie en/of vrienden, met een zak chips op mijn schoot. Yep, dáár geniet ik echt van.

MAAR: verhalen over bezetenheid, die jagen mij dus écht de stuipen op het lijf. Veel mensen stoppen het weg als onzin, maar aangezien ik persoonlijk al geloof in het bestaan van geesten en mogelijk ook demonen, vind ik het hele idee van bezetenheid dus echt kei eng. Yes! LYNN vindt iets ENG! Jazeker!

Eén van de engste verhalen die ik ken, is het waargebeurde, tragische verhaal van Anneliese Michel. En daar ga ik jullie vandaag dus over vertellen…


Het verhaal: “Anneliese Michel”

Anneliese Michel was een Duits meisje, geboren op 21 september 1952. Ze kreeg een katholieke opvoeding en was een lief, vrolijk meisje.

Maar dat veranderde.

Op haar zestiende kreeg ze voor het eerst last van meerdere black-outs, wat haar in het ziekenhuis terecht deed komen. Na onderzoek trokken de artsen de conclusie dat ze leed aan epilepsie. Ze stuurden haar terug naar huis.

Daarna was Anneliese niet dezelfde meer.

Ze kreeg last van depressies, ze was niet langer dat blije meisje dat ze voorheen was, en begon zich ook steeds vreemder te gedragen. Anneliese ging op bedevaart naar San Damiano in Noord Italië, maar de vrouw die haar begeleidde merkte op dat Anneliese om de één of andere reden alle religieuze beelden zoals portretten of kruisbeelden van Jezus Christus uit alle macht uit de weg ging. Anneliese zei dat ze zo fel schitterden, dat ze er niet eens naar kon kijken. Ook was het onmogelijk voor haar om het altaar te betreden; het voelde alsof de grond onder haar voeten begon te branden als vuur en ze kon gewoonweg niet dichterbij komen.

Ook begon Anneliese vreemde dingen te zien – demonen, beweerde ze, vreselijke wezens. Ze toonden zich regelmatig aan haar, vaak zelfs meerdere keren op een dag. Tijdens het bidden begon ze visioenen te zien van geesten én hoorde ze hese stemmen in haar hoofd, die tegen haar zeiden dat ze “verdoemd” was en zou “rotten in de hel”.

Haar ouders schrokken en stapten in 1973 naar de kerk; ze vroegen om een exorcisme om hun dochter te redden, maar dit verzoek werd geweigerd…

Dat was een fout.

Anneliese ging alsmaar verder achteruit. De demonen gaven haar bevelen – de vreemdste, misschien wel meest mensonterende dingen, zoals het regelmatig uittrekken van haar kleding en urineren op de vloer. Daarnaast begon ze steenkool, dode vogels, vliegen en zelfs spinnen te eten, én haar eigen urine te drinken. De artsen probeerden haar te redden, maar geen medische hulp kon haar genezen of zelfs maar helpen.

Haar vader en moeder waren de wanhoop nabij en vroegen de kerk nogmaals om hulp. In 1975 stemden ze eindelijk toe tot een exorcisme.

Maar één exorcisme bleek niet genoeg.

Twee priesters en een bisschop voerden meerdere keren in de week een exorcisme uit, om de demonen uit haar lichaam te drijven. Tijdens deze uitdrijvingen moest Anneliese de hele tijd kniebuigingen maken – ze was echter zo zwak, en ze moest het zo ontzettend vaak doen, dat ze uiteindelijk haar knieën brak.

Haar gezondheid ging in rap tempo achteruit. De uitdrijvingen werkten niet en Anneliese kreeg van de demonen binnenin haar de opdracht om te stoppen met eten. Ze viel zo vreselijk af, dat ze uiteindelijk ongeveer slechts nog 30 kilo woog.

In 1976 werd de laatste uitdrijving gedaan. Anneliese was zo zwak dat ze zelf niet meer neer kon knielen, dus haar ouders moesten haar helpen bij de bewegingen.

De volgende dag stierf Anneliese aan ondervoeding, uitdroging en een longontsteking.

Haar ouders en de priesters werden hierna veroordeeld tot zes maanden celstraf, omdat zij niet goed voor haar gezorgd hadden en haar constant hadden gedwongen de kniebuigingen te herhalen, die ze helemaal niet aankon. Ook waren de uitgevoerde uitdrijvingen ouderwets en achterhaald voor die tijd; men sprak er schande van… maar de priesters bleven hoe dan ook overtuigd van het feit dat ze, vlak voor Annelieses dood, toch alle demonen hadden weten uit te drijven…


Meerdere demonen

Over het algemeen is iemand meestal “slechts” bezeten door één demon, maar bij Anneliese Michel was dat een ander verhaal. Tijdens de uitdrijvingen hebben de priesters geluidsopnames gemaakt, waarop – kennelijk – te horen is dat de demonen ruzie maakten met elkaar, allen vechtend om op de voorgrond te komen.

Er zaten maar liefst zes demonen in Anneliese, die zichzelf volgens de priesters Lucifer, Cain, Judas Iscariot, Fleischmann, Hitler en Nero noemden.

Deze geluidsopnames zijn nog steeds te vinden; jazeker, ze staan zelfs op YouTube. Ik heb ze een paar jaar geleden eens beluisterd. Om eerlijk te zijn heb ik sterk zitten twijfelen of ik ze zou delen in dit artikel en bijna besloten het niet te doen – noem me een schijtluis, maar ik vind het echt flink beangstigend om te horen!

Toch interesse? Ik zou zeggen… “enjoy”:


**Ben je echt nogal bang uitgevallen en beangstigen griezelfilms je echt héél erg, dan raad ik je af deze geluidsopnames te luisteren… 🙂 Ik wil niet op mijn geweten hebben dat je er nachtmerries aan overhoudt, natuurlijk! 😉 (Daar zijn mijn boeken namelijk voor. LOL)


Het huis van Anneliese Michel

Op 18 juni 2013 is Annelieses ouderlijk huis, waar ze dus is onderworpen aan meerdere exorcismes én is overleden, afgebrand.

Volgens de politie had het te maken met doodnormale brandstichting, maar veel mensen houden vol dat het te maken heeft met de uitdrijvingen in de jaren ’70. Ze beweren namelijk geesten te zien op de foto’s van het brandende huis…


Waar of niet waar?

Deze vraag kan ik blijven stellen over dit soort onderwerpen. Na het lezen van het bovenstaande verhaal en het beluisteren van de geluidsopnames, zullen er immers altijd twee kampen zijn; de één vindt het beangstigend, want misschien geloof je wel dat dit echt mogelijk is, dat bezetenheid daadwerkelijk voorkomt. De ander, en misschien ben jij dit wel, lacht zich nu echt kapot.

Nou, zoals je inmiddels wel van me begrepen hebt, geloof ik dat het best goed kan. Ja, tuurlijk, ook ik heb ergens zo mijn twijfels. In eerste instantie, toen ik Anneliese Michels verhaal voor het eerst las, vroeg ik me af of ze wel écht bezeten was. Misschien was ze gewoon geestesziek en beeldde ze zich van alles in? Kan best.

Maar toen beluisterde ik de geluidsopnames en dat bracht me aan het twijfelen. Kan je dat écht verzinnen? Of had ze gespleten persoonlijkheden, die hun eigen leven waren gaan leiden? (Wat het trouwens niet minder beangstigend maakt, als je het mij vraagt.)

Bezetenheid vind ik altijd een lastig onderwerp. Het kan net zo goed zijn dat iemand gewoon aan een geestelijke ziekte lijdt. Maar aan de andere kant hoor je veel van dit soort verhalen, verspreid over de hele wereld, en hoor je sommige demonen-namen vaker terugkeren. En aangezien ik persoonlijk ook geloof in het bestaan van geesten… is er altijd een deel van mij dat zich afvraagt of demonen dan misschien ook bestaan, kwade wezens die via onze lichamen tot deze wereld door willen dringen.

Klinkt als een fantasy concept. Maar de bron van fantasie ligt altijd in de realiteit, toch?


Oorzaken van bezetenheid

Die zijn niet altijd duidelijk, hoewel ik er flink research naar heb gedaan. Niet omdat ik nou zo bang ben om zelf ten prooi te vallen aan een demon (zo angstig ga ik nu ook weer niet door het leven, haha), maar gewoon omdat ik uit wilde zoeken hoe het sommige mensen is overkomen.

Eén van de oorzaken kan je karakter zijn. Ik heb begrepen dat mensen die altijd erg boos, gewelddadig of jaloers zijn, sneller de aandacht van een demon kunnen trekken, omdat die zich aangetrokken voelen tot dat soort negatieve emoties. Mensen die heel negatief in het leven staan, hebben kennelijk ook een zwakker “aura”, een soort lichtschild dat ieder mens bij zich draagt. Hoe krachtiger en positiever je bent, hoe sterker het licht van je aura is; hoe zwakker en negatiever je bent, hoe breekbaarder het schild is en hoe minder ver je aura reikt.

Voor de één klinkt dit wellicht als zweverig gezemel, maar ik vind het logisch klinken. Persoonlijk ben ik een ware aanhanger van positief in het leven staan; ik geloof zeer sterk in de kracht van energie en dat je de energie rondom je kan beïnvloeden met je eigen houding. Uit eigen ervaring heb ik geleerd dat als je je negatief voelt en negatief denkt, je alleen maar vervelende dingen aantrekt; doe je je best om positief te blijven en te genieten van het leven, dan komen er ook goede dingen naar je toe. Dit is zo’n beetje mijn levensfilosofie, en ieder jaar probeer ik er meer naar te leven.

Máár… nu zeg ik dit allemaal wel, maar Anneliese Michel werd juist door haar omgeving gezien als “een blij, lief en vrolijk meisje”. Dat klinkt niet als iemand die negatief in het leven staat en daardoor ontvankelijk is voor demonische bezoekers, hè?

Het blijft dus een raadsel…


“I’m an evil demon, so I’m going to take over the world!”

Misschien denk ik te veel na, maar ik zit dus met nog een paar vragen. Ten eerste: wát zijn demonen nou eigenlijk? Zijn het echt duistere wezens uit een andere wereld, een andere dimensie? Iets zoals de hel? Een rijk van demonen?

Stel dat het inderdaad zo is; wat willen ze dan bereiken door mensen bezeten te houden? Zijn ze echt zoals demonen vaak in films en boeken getoond worden? Je weet wel, gewoon puur slechte wezens die de wereld over willen nemen… gewoon omdat ze zo evil zijn?

Ik weet het niet, hoor. Laat ik het zo zeggen, mijn verhalen/schrijvers-brein slaat dan gelijk aan het werk en ik probeer mijn bad guys – hoe evil ze ook zijn – wel altijd een motief te geven. Een reden waarom ze, bijvoorbeeld, de wereld over willen nemen.

Dus hoe zit het dan met “demonen” in het echte leven?

Of zijn het boze geesten, een soort poltergeists; de geesten van mensen die het leven niet los kunnen laten en vervuld zijn met woede, en zich daarom afreageren op levende mensen? Is het gewoon zo’n “simpele” reden?

Zoals je begrijpt, ik heb de antwoorden niet. Ik vraag me af wie ze eigenlijk wel heeft… 🙂


“Welkom, Lucien”

En ook deze week heb ik weer een kort verhaal geschreven, losjes gebaseerd op het onderwerp van deze week. De titel is “Welkom, Lucien” en vertelt het verhaal over een exorcist, demonen… en een gevaarlijke deal.

>>> Lees “Welkom, Lucien” hier <<<


Wat denk jij?

Wat vind jij van het verhaal van Anneliese Michel? Denk je dat ze gewoon aan een vreselijke geestesziekte leed, of geloof jij ook in het bestaan van demonen en dat bezetenheid een echte mogelijkheid is? Laat het weten in de comments!


En dit concludeert het vierde artikel van Oktober Halloween Maand! Ik hoop dat jullie het interessant vonden en bedankt voor het lezen!



– Lynn


Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: The Amityville Horror

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: The Amityville Horror

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de derde week en vandaag zal ik jullie vertellen over “the Amityville Horror”.

Een waargebeurd verhaal uit Amerika, dat inmiddels al een paar keer verfilmd is. Ik was elf of twaalf jaar oud toen ik de originele verfilming uit 1979 zag – mijn ouders hadden me er weleens wat over verteld, en op een dag kwamen ze thuis met de dvd. Tja, de ouders van mijn vriendjes en vriendinnetjes deden er juist álles aan om de tere zieltjes van hun kinderen te beschermen tegen enge dingen, maar mijn ouders wisten allang dat ik een verloren zaak was (haha) en stimuleerden juist mijn fascinatie met horror 😉 Iets waar ik ze nog steeds heel dankbaar voor ben!

Hoe dan ook. De film was ENG. Dat is hij nog steeds, zelfs als ik ‘m nu kijk op mijn zesentwintigste. Vooral omdat je in je achterhoofd weet dat het écht is gebeurd; dat maakt voor mij alles veel intenser. De “gewone”/verzonnen horrorfilms werken meestal alleen maar op mijn lachspieren.

Het verhaal heeft me altijd al beangstigd en toch ook geïntrigeerd… en daarom wil ik jullie er vandaag over vertellen 🙂

Lees gauw verder…


Het verhaal: “The Amityville Horror”

Rond 3:15 AM, op 13 november 1974, vermoordde de man Ronald DeFeo Jr. zijn hele familie (zijn ouders en vier broers en zussen) door ze dood te schieten met een shotgun, in hun huis in Amityville, New York. Hij beweerde dat er een stem in zijn hoofd was die hem had gedwongen dat te doen.

Hierna kwam het huis op 112 Ocean Avenue terug op de markt, maar vanwege de vreselijke gebeurtenis werd de prijs van het huis alsmaar lager en lager; niemand wilde er wonen.

Maar een jaar later was er toch een echtpaar dat het huis kocht, voor slechts 80.000 dollar: George en Kathy Lutz, pasgetrouwd en klaar om hun nieuwe leven te beginnen, samen met Kathy’s kinderen uit haar vorige huwelijk – twee zoons en een dochtertje. Er werd hen echter niet verteld over de moorden die in het huis waren gepleegd…; dat werd angstvallig voor hen verzwegen.

Hoewel George niet echt gelovig was, was Kathy katholiek, dus ze vroegen een priester – Father Delaney – om hun nieuwe huis te zegenen.

En vanaf dat moment begonnen er vreemde dingen te gebeuren.



“The Amityville House” (BRON FOTO)


De priester ging het hele huis door met zijn Bijbel en zijn kruis, zegende iedere hoek – maar toen hij één van de kamers binnenstapte, klapte opeens de deur dicht… en ging niet meer open. De deur zat dicht, de ramen zaten dicht, en toch vulde de kamer zich op onverklaarbare wijze met vliegen. Tientallen vliegen, honderden vliegen. Hij probeerde de kamer te ontvluchten, maar het was alsof een donkere macht hem opgesloten hield.

Toen hoorde hij een stem, een luide fluisterstem die boven het gezoem van de vliegen uit wist te komen, die zei:

“Get out.”

Daarna ging de deur opeens weer open. De priester vluchtte.

Dat was echter niet het einde voor Father Delaney. Hij probeerde de familie Lutz te helpen en te waarschuwen, maar hij kreeg verschrikkelijke buikkrampen, blaren op zijn handen toen hij naar Kathy probeerde te bellen, de remmen en het stuur van zijn auto werkten niet meer… Uiteindelijk werd hij zelfs blind.

Ook Kathy’s tante, een non, kwam nog langs in het huis, maar terwijl ze er was voelde ze zich vreselijk ziek worden en was ze gedwongen te vertrekken.

Daarnaast merkte de familie ook vreemde dingen op. In sommige kamers van het huis was het ijs- en ijskoud. Groen slijm kwam uit de muren gesijpeld. Er waren vreemde geuren te ruiken. De deur van de garage klapte steeds open en dicht, open en dicht; het hele gezin zag het gebeuren. Het kruis dat ze aan de muur hadden hangen, werd telkens ondersteboven gedraaid – wat volgens het katholicisme een teken van de Duivel is. De babysitter die op een avond kwam oppassen, raakte opgesloten in een kast. Eén van de zoons had een ongeluk met een raam, waardoor hij zijn hand brak. Het dochtertje (de jongste van het gezin), leek een onzichtbaar vriendinnetje te hebben, genaamd Jody. De moeder zag haar dochter soms op een stoel zitten, tegenover een schommelstoel, alsof het andere meisje daarop zat. Kathy dacht de schommelstoel zelfs te zien bewegen, terwijl er niemand op zat, maar de stoel stopte als ze vervolgens weer keek. Ook dachten ze soms twee rode ogen naar binnen te zien kijken. En de hond bleef terugkeren naar de kelder, waar hij zich vervolgens heel onrustig gedroeg.

En George, de vader, begon steeds slechter te slapen: iedere nacht werd hij om exact 3:15 wakker. Het precieze tijdstip waarop de moorden op de voorgaande bewoners waren gepleegd.

George’s werk begon eronder te lijden, hij werd ook steeds geïrriteerder en kwader, naarmate de weken verstreken leek hij niet eens meer op de man die hij was. Niet alleen zijn familie, maar ook zijn zakenpartner maakte zich zorgen om hem en kwam langs met zijn vrouw, die gevoelig was voor het paranormale. Ze was zowel verafschuwd als geïntrigeerd door de dingen die ze voelde in het huis.

Kathy voelde steeds meer nattigheid en begon onderzoek te doen naar de geschiedenis van het huis. Ze ging naar de bibliotheek en ontdekte dat er moorden waren gepleegd een jaar voor ze er kwamen wonen, maar ook dat het huis was gebouwd op een Shinnecock (een Indianenvolk) begraafplaats én dat er ooit een duivelaanbidder genaamd John Ketchum op het land had gewoond.

Alles ging van kwaad tot erger, op de laatste nacht werden de zoons ‘s nachts wakker en bleken ze boven hun bed te zweven – en op diezelfde nacht stond George bijna op het punt zijn eigen familie te vermoorden om klokslag 3:15. Maar hij schrok op, nog voor hij iets kon doen, en besloot direct te vluchten met zijn vrouw en kinderen. Ze wisten uit het huis te ontsnappen, reden weg met de auto en keken nooit meer achterom.

Er wordt gezegd dat ze nooit meer teruggekeerd zijn naar het huis en ook nooit hun eigendommen zoals kleding hebben opgehaald. Ze hebben alles achtergelaten en zijn in een andere staat gaan wonen. Ze hebben slechts 28 dagen in het huis gewoond.


De sceptici

Is dit verhaal écht waargebeurd? De een gelooft van wel, de ander is ervan overtuigd dat het klinkklare onzin is. Koude plekken in het huis? Vreemde, vieze geuren? Groen slijm dat uit de muren gedropen kwam? Bullshit. Er wordt zelfs beweerd dat de familie het hele verhaal heeft verzonnen en dat wordt ondersteund door de advocaat van de familie, die kennelijk publiekelijk heeft beweerd dat hij het verhaal heeft bedacht samen met George en Kathy “onder het genot van vele glazen wijn”. In 1973 was de film The Exorcist namelijk een enorme hit, mensen waren bezig met het paranormale, en zo probeerden ze gewoon aandacht te krijgen en veel geld te verdienen.

Dat zeggen de sceptici.

Máár: hoe verklaren ze dan het volgende? George en Kathy zijn namelijk onderworpen aan een leugendetectietest – en ze slaagden met vlag en wimpel.

Bovendien heeft de advocaat bovenstaande uitspraak gedaan, nadat hij onenigheid had gekregen met het echtpaar Lutz.

Daarnaast heeft één van de zoons, Daniel Lutz (die pas 10 jaar oud was toen hij in het huis woonde), op volwassen leeftijd meegewerkt aan een documentaire genaamd “My Amityville Horror” en gezegd dat het huis zijn leven heeft geruïneerd en dat hij er tot op de dag van vandaag nog steeds nachtmerries van heeft. De dochter heeft nooit publiekelijke uitspraken willen doen.

De kinderen waren nog jong toen ze dit meemaakten – dus waarom zouden ze er nu, als volwassenen, over blijven liegen?



Daarnaast heeft Daniel Lutz in diezelfde documentaire nog wat dingen verteld die de gebeurtenissen in het huis enigszins kunnen verklaren; dingen die niet ter sprake komen in de verfilming.

In de film lijkt George namelijk een vriendelijke, prettige man te zijn, die een goede vader voor de kinderen was – maar Daniel Lutz heeft verteld dat hij helemaal niet zo’n fijne man was en hem, zijn broer en zusje soms zelfs sloeg.

Bovendien bleek George ook veel bezig te zijn met het occulte. Daniel Lutz zei dat hij – in hun vorige huis, dus voordat ze in Amityville gingen wonen – zijn stiefvader ooit in de garage een voorwerp zag verplaatsen met telekinese. Ook bleek George veel boeken in de kast te hebben staan over occulte, donkere onderwerpen.

Het zou dus goed kunnen – als je daarin gelooft – dat George met zijn interesse en bezigheden iets heeft geactiveerd in het huis; duistere krachten, die door hém zijn aangewakkerd.

Wat ook opmerkelijk is, is dat Daniel Lutz heeft verteld dat hij – nadat ze pas 2 uur in het huis waren ingetrokken – al een ongemakkelijk gevoel kreeg. Ook vertelde hij dat hij alleen in een kamer was en dat de kamer zich opeens vulde met honderden vliegen. Hij verliet de kamer, haalde zijn moeder en ging met haar terug naar de kamer. Alle vliegen waren van de aardbodem verdwenen.

Dit lijkt héél erg op wat er met de priester gebeurde. Twee soortgelijke incidenten… Hoe kan dat nou verzonnen zijn?


Nieuwe bewoners

Geloof het of niet, maar na dit tweede incident in het huis hebben nog vier families in The Amityville House gewoond.

Het laatste wat bekend is, is dat het huis in februari 2017 wederom is verkocht, ditmaal aan een eigenaar wiens naam niet is vrijgegeven. Hij of zij heeft het huis gekocht voor 605.000 dollar; 200.000 dollar onder de vraagprijs.


Fictie of realiteit?

Tja, dat is altijd de vraag, hè? Om heel eerlijk te zijn ben ik één van de mensen die gelooft dat dit verhaal waar is. Oké, natuurlijk heb ik het verhaal vooral leren kennen door de film en natuurlijk weet ik (als de beste, haha :D) dat de feiten in fictie nog wel eens verdraaid en flink aangedikt willen worden; dat doe ik zelf immers ook graag in mijn boeken. Om het publiek te entertainen, probeer je altijd nét een stapje verder te gaan.

Bovendien heeft de film (en ik heb het echt over het origineel uit de jaren zeventig, niet die remake uit 2005; die is vreselijk opgeklopt en compleet onzinnig als je het mij vraagt… maar dat is mijn mening) van The Amityville Horror ook een huiveringwekkende soundtrack. Luister de theme maar eens…:



Dat helpt natuurlijk wel het griezelsfeertje te versterken, máár: ik denk echt dat er een kern van waarheid in het verhaal moet zitten, ondanks alle sceptici en wat ze allemaal zeggen om de feiten te weerleggen. Ik kan me gewoon met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat je dit zou verzinnen.

Wie koopt er nou bewust een huis waar moorden zijn gepleegd, om er vervolgens welgeteld 28 dagen te blijven wonen, om er uiteindelijk op een nacht hals over de kop uit te vertrekken, alleen maar om er een sterk verhaal over te kunnen verzinnen waar je veel geld mee kan verdienen door o.a. de filmrechten te verkopen? Ik kan het me niet voorstellen.

Maar… misschien denk jíj er wel heel anders over? 🙂


“Poppen en Nachtmerries”

Net als de afgelopen weken, deel ik ook deze week weer een kort verhaal, gerelateerd aan dit artikel! Ik heb een verhaal geschreven genaamd “Poppen en Nachtmerries”, dat losjes geïnspireerd is door The Amityville Horror. Ik heb gewoon wat elementen geleend en daar weer zelf een twist aan gegeven!

>>>Lees “Poppen en Nachtmerries” hier <<<



En dit was alweer het artikel voor de derde week van Oktober Halloween Maand! Hopelijk heb je het met plezier (uh…) gelezen en zie ik jullie ook volgende week weer terug! Dankjewel voor het lezen!

Wil je iets kwijt? Denk je net als ik dat er een kern van waarheid in het verhaal zit, of ben jij één van de sceptici? Laat het weten in de comments…



– Lynn


Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 8 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Banchō Sarayashiki

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Banchō Sarayashiki

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de tweede week en vandaag gaan we over de grens: namelijk… Japan!

Ook de Japanse cultuur kent vele griezelverhalen en het leek me eens leuk om het te hebben over hoe ze daar dat soort verhalen vertellen; verschilt het erg van de Westerse cultuur, of juist helemaal niet?

Lees gauw verder…


Het verhaal: “Banchō Sarayashiki” – The Dish Mansion at Banchō

Banchō Sarayashiki is het waargebeurde verhaal van een mooi meisje genaamd Okiku. Ze was een dienstmeisje en werkte voor de samurai Aoyama Tessan, in het Himeji Kasteel.

Aoyama was verliefd op Okiku en probeerde haar meer dan eens te verleiden – maar Okiku beantwoordde zijn gevoelens niet en wees hem keer op keer af.

Dus de samurai verzon een truc om haar alsnog voor zich te winnen:

Zijn familie had welgeteld tien zeer kostbare borden van Delfts Blauw, die Okiku vaak schoon moest maken. Aoyama verstopte één van de tien borden… en beschuldigde Okiku er onterecht van dat ze hem kwijt was geraakt.

Er was maar één straf hiervoor: de dood.

Okiku raakte in paniek en telde de borden. Ze telde ze nog een keer en nog een keer, maar het maakte niet uit hoe vaak ze het deed. Ze telde er telkens maar negen. Uiteindelijk kon ze niet anders dan aan Aoyama vertellen dat ze één van de borden inderdaad was verloren.

Aoyama zag zijn kans – alles verliep precies zoals hij het had gepland. Hij zei tegen Okiku dat hij een oogje dicht wilde knijpen en haar niet zou doden, als ze zijn geliefde zou worden.

Maar Okiku was nog altijd niet verliefd op hem. En wees hem af.

De samurai werd woedend, sleurde Okiku met zich mee en gooide haar in de waterput. Ze stierf op slag door de val.

Dat was echter niet het einde.

Okiku’s geest keerde terug om wraak te nemen en Aoyama werd dag in dag uit geplaagd; telkens weer kwam Okiku’s geest uit de waterput tevoorschijn… en begon te tellen:

‘Eén… twee… drie… vier… vijf… zes… zeven… acht… negen…’

Hierna stopte ze en liet een vreselijke, oorverdovende gil horen – die het tiende, ontbrekende bord vertegenwoordigde -, waarna ze terugkeerde naar de waterput… om het de volgende keer weer opnieuw te doen.

Aoyama werd tot waanzin gedreven, maar toen kwam er een exorcist die heel hard “tien!” schreeuwde, nadat Okiku’s geest tot negen had geteld.

En dat was alles wat nodig was om Okiku’s geest te kalmeren – ze was opgelucht dat iemand het tiende bord voor haar had gevonden. Okiku vond eindelijk rust… en de samurai Aoyama Tessan zag haar vervolgens nooit meer…


“Himeji Castle” in de nacht. BRON AFBEELDING


Eind goed, al goed? Nou…

Wat misschien wel het meeste opvalt, is dat het niet echt een “goed” einde heeft. Ja, Okiku’s geest vindt eindelijk rust – maar de samurai komt gewoon weg met wat hij haar heeft aangedaan.

Natuurlijk wordt er beweerd dat dit een waargebeurd verhaal is (er schijnt ook daadwerkelijk een waterput te zijn in het Himeji Kasteel, waar Okiku gesignaleerd is…), maar laten we even naar de fictieve kant kijken; dit is namelijk een verhaal dat vroeger vaak voor vermaak aan het volk werd verteld.

Ik denk dat in een Westerse versie van dit verhaal, de samurai écht afgestraft zou zijn voor wat hij heeft gedaan. Tenminste, als het aan mij zou liggen, had ik Okiku hem met zich mee laten nemen naar de dood, of iets dergelijks 😉 Maar misschien is dat gewoon mijn Westerse manier van denken?


Westerse invloeden: “Banchō Sarayashiki” in een héél ander jasje

Het verhaal van Banchō Sarayashiki heeft meerdere versies; degene die ik hierboven heb verteld, is de meest algemene versie die vaak aan het volk werd verteld in poppenshows, die toen heel populair waren in Japan.

Maar er is ook nog een hele andere versie:

De shogun (een grote samurai leider, wiens macht evenaarde met die van de keizer) Aoyama Harima was verliefd geworden op het dienstmeisje Okiku. Aoyama had haar beloofd om met haar te trouwen, maar had een huwelijksaanzoek gekregen van een tante. Aoyama zei echter tegen Okiku dat hij het voorstel af zou wijzen, omdat hij te veel van Okiku hield.

Maar Okiku twijfelde aan hem – hield hij echt zó veel van haar? – en besloot uit te testen hoe oprecht zijn liefde voor haar was, door één van de tien dure borden te breken die hét erfgoed waren van de Aoyama familie.

Hier was maar één straf voor: de dood, en dat is ook wat de Aoyama familie eiste: dat Okiku gedood zou worden.

Aoyama Harima suste de boel echter, hij was er namelijk van overtuigd dat Okiku het bord per ongeluk had gebroken, en wilde haar ongestraft laten. Maar toen biechtte Okiku aan hem op dat ze het bord wél met opzet had gebroken, om zijn liefde te testen… en Aoyama werd woedend. Hij vermoordde haar en gooide haar lichaam in de waterput.

Hierna begon hij Okiku’s geest te zien. Iedere nacht ging ze het huis binnen en telde de borden, één tot en met negen. Op een nacht kwam Aoyama haar geest tegen in de tuin. Hij werd verscheurd door spijt en schuldgevoelens, en verwachtte een woedende blik in haar ogen aan te treffen; hij was ervan overtuigd dat ze teruggekomen was om wraak te nemen.

Maar de uitdrukking die hij op haar gezicht zag, was er niet eentje van kwaadheid, maar van schoonheid en kalmte.

Hij miste Okiku vreselijk en dus pleegde hij “seppuku” (rituele zelfmoord onder de samurai), zodat hij voor eeuwig bij Okiku kon zijn… in de dood.



Hoewel het verhaal nog steeds wel een beetje luguber is, is het ergens wel romantisch (als we bepaalde feiten even overzien, althans, zoals dat Okiku’s geliefde haar vermoordde en in een waterput gooide; dat is niet zo best, hè?) – en dat valt niet te zeggen over de andere versie van dit verhaal.

Deze versie van Banchō Sarayashiki is overduidelijk heel fictief en voortgekomen vanuit de Meiji Ishin (de “Meiji-restauratie”), een tijd waarin de macht weer bij de keizer kwam te liggen en weg werd gehaald bij de samurai. Japan had uit alle macht geprobeerd de Westerse invloeden buiten de deur te houden, maar onder leiding van keizer Meiji veranderde dat en drongen Westerse technologieën en ideeën de Japanse cultuur binnen – zo ook toneelstukken en verhalen.

Dit toont dus weer eens aan hoe hetzelfde verhaal héél anders benaderd kan worden door verschillende culturen – zelfs griezelverhalen!


Wat vind jij?

Beide versies van het verhaal vond ik heel boeiend om over te lezen, vandaar dat ik er jullie vandaag over verteld heb. Ik ben al van jongs af aan erg geïnteresseerd geweest in Oosterse culturen (met name Japan) en vooral ook hun verhalen; ze zijn zo anders dan de onze!

Maar als ik zou moeten kiezen tussen de eerste, écht Japanse versie, of de tweede versie, beïnvloed door de Westerse cultuur? Nou, dan denk ik toch dat het tweede verhaal me net iets meer aanspreekt. Hoeveel ik ook houd van de Japanse cultuur en hun andere manier van verhalen vertellen, ben ik bang dat ik ergens toch iets te Westers ben in mijn manier van denken – ik houd erg van romantische verhalen met (bitterzoete) happy endings en ik ben bang dat dat altijd zo zal blijven 😀

Wat vind jij? Welke versie van Banchō Sarayashiki spreekt jou het meeste aan? Laat het weten in de comments!

En… wat denk jij? Is het écht gebeurd, of niet? Zou jij het Himeji kasteel ‘s nachts durven te betreden? 🙂 (Niet om stoer te doen, maar ik waarschijnlijk wel. Ik ben een sucker voor enge dingen!)


Oké, dit concludeert de tweede week van Oktober Halloween Maand! Ik hoop dat jullie dit artikel interessant vonden en uitkijken naar volgende week! 😀 Bedankt voor het lezen!



– Lynn


Ook het verhaal van Banchō Sarayashikiheeft me weer geïnspireerd; daarom deel ik vandaag ter ondersteuning van dit artikel mijn korte verhaal “Tien Kaarsen” op mijn korte verhalen-blog Lynn’s Paper Heart. Het is absoluut geen retelling; het enige wat eigenlijk overeenkomt is de vrouw die tot en met negen telt, en dan een vreselijke gil laat horen én dat het verhaal zich afspeelt in een kasteel; verder heb ik alles zelf verzonnen ?

>>>Lees mijn korte verhaal “Tien Kaarsen” hier<<<

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 6 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Enge rode kinderfietsjes

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Enge rode kinderfietsjes

Hallo allemaal en welkom bij mijn allereerste Halloween 2018 blogartikel! 😀

De hele maand oktober zal er iedere week een Halloween-gerelateerd artikel verschijnen, gewoon om lekker in de griezel-sfeer te komen. Iedereen die mijn boeken heeft gelezen, weet inmiddels dat hoewel ik young adult/urban fantasy boeken schrijf, ze vaak toch ook een beetje naar het horror genre neigen. Dat is misschien niet zo verrassend – toen ik een klein meisje was, was ik al gek op enge dingen (waar andere kinderen voor op de loop gingen). Tja, misschien was ik een beetje een morbide kind (dat wel van Pokémon hield, trouwens. Contrast?!), maar dit verklaart wel mijn enthousiasme voor Halloween!

Hoe dan ook, na deze hele inleiding is het tijd om te beginnen aan week 1 van Oktober Halloween Maand. En deze week… wil ik het met jullie hebben over enge rode kinderfietsjes. Of eigenlijk één (eng) rood kinderfietsje, en hoe zoiets als dat mij als schrijfster vreemd genoeg enorm kan inspireren voor een griezelverhaal! Gewoon een anekdote. Laten we beginnen…:


Geluiden in de nacht

Voor het rode kinderfietsje, klonken er eerst geluiden in de nacht.

Dit gebeurde afgelopen zomer. Het was een warm weekend, dus ik bleef laat op. Ik had gezellig een film gekeken met mijn familie en ruim na middernacht was het wel eens tijd om naar bed te gaan.

En toen… hoorden mijn zus en ik vreemde geluiden. Het klonk als gepiep. Mijn zus merkte op dat ze dat geluid een paar nachten eerder ook al had gehoord. We luisterden nog iets beter, tot de geluiden wegstierven, en vroegen ons fronsend af wat het in vredesnaam was.

Ik zei, een beetje lacherig, dat het me deed denken aan een krakende fiets – maar dan wel een klein fietsje. Een kinderfietsje! Mijn zus snoof – “Hoe kan dat nou? Welk kind fietst er nu na twee uur ‘s nachts nog rond op een fiets?”

Die opmerking prikkelde mijn fantasie.

“Misschien is het ook geen gewoon kind,” begon ik grijnzend. “Misschien is het wel een demon, of zo.”

Mijn zus lachte, draaide met haar ogen.

En ik besloot er nog een schepje bovenop te doen, door te zeggen: “Of een clown. Een kind-clown.”

Mijn zus heeft namelijk een hekel aan clowns.

Nou ja, toegegeven, ik heb er ook niet veel mee (ik ga niet zeggen dat ik een fobie heb, maar je doet mij geen lol met een clown!), máár mijn opmerking leverde het gewenste effect op – ik bezorgde mijn zus de rillingen…

We lachten er vervolgens om… en vergaten de geluiden die we hadden gehoord.



Enkele weken later. Weer een warm weekend en een lange avond. Voor ik naar bed toe ging, stapte ik nog even naar buiten om van de zomernacht te genieten. Ik keek uit over het speelveldje verderop, schemerig verlicht door slechts enkele lantaarnpalen. Het was stil. Uitgestorven.

En in het midden van het veldje, stond een fiets.

Een klein, rood kinderfietsje.


Als er iets is wat ik altijd een beetje morbide vind, dan is het achtergelaten kinderspeelgoed. Het geeft me altijd een ongemakkelijk gevoel, misschien omdat mijn fantasie te groot is en ik te veel griezelfilms heb gezien met bezeten speelgoed.

Maar dit fietsje vond ik extra eng – want het deed me gelijk terugdenken aan de geluiden die we ‘s nachts hadden gehoord en het verhaal dat ik eromheen had verzonnen, in een poging mijn zus een beetje bang te maken.

Toeval? Of…?

Ik grijnsde nerveus, ging terug naar binnen en deed de gordijnen dicht.

Later die nacht, toen ik in bed lag… hoorde ik echter opnieuw de piepende geluiden. Als van een kinderfietsje dat wegreed.

De volgende dag zag ik het fietsje nergens meer.



Oké, oké, misschien klop ik dit verhaal wel een beetje op en is er een doodnormale verklaring voor, maar het is écht gebeurd! 😀

En… dat inspireerde me, zoals de kleinste dingen me kunnen inspireren voor mijn boeken en verhalen! In dit geval gaf het me een idee voor een kort verhaal, dat ik wilde schrijven voor de Halloween periode.

Ik heb echter het één en ander veranderd – ik heb er uiteindelijk geen clown in geschreven, aangezien dat me bij nader inzien een beetje te veel deed denken aan IT van horror-meester Stephen King. Bovendien verzin ik graag mijn eigen griezelige wezens.

Zo is mijn korte verhaal “De Spin” ontstaan, die sinds vandaag te lezen is op mijn korte verhalen blog, Lynn’s Paper Heart! Als je het leuk vindt en een paar minuutjes de tijd hebt om te griezelen (om samen met mij in de sfeer te komen voor Halloween!), lees dan >>>hier<<< het verhaal van “de Spin”!




Nou, dat was het allereerste Halloween artikel van deze maand! Volgende week komt de volgende blogpost, waarin ik weer iets anders te vertellen heb… Ik hoop dat jullie het leuk vinden en van Oktober Halloween Maand zullen genieten!



– Lynn

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 6 comments