griezelen

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) GRATIS EBOOK

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) GRATIS EBOOK

Welkom bij mijn laatste Oktober Halloween Maand artikel!

De afgelopen weken heb ik verteld over enge, waargebeurde verhalen, vol met geesten, demonen en onverklaarbare dingen. Deze week echter, heb ik iets anders in petto 😀

Namelijk… een surprise-release!

Speciaal voor Halloween breng ik vandaag mijn novelle BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) uit als eBook die – jazeker – gratis te downloaden is!

Lees gauw meer…

 

img_0599

 

BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels)

‘Je verdient beter, Selma. Jij verdient méér dan afwijzing. Jij staat boven hen, boven iedereen die jou heeft geprobeerd te onderdrukken. Jij en ik verdienen ook een plek in deze wereld, wat ze ook zeggen.’

Selma is opgegroeid in een wereld van wierook, kaarsen, ouijaborden en tarotkaarten; ze heeft geen plek in de gewone wereld, waar iedereen terugdeinst voor haar blinde oog, dat zo wit is als melk.

Ze denken dat ze een heks is.

In werkelijkheid is ze de Maker van Lotkaarten, die ze illustreert voor de Beschermengelen om hen te helpen de toekomst te voorspellen en wereldrampen te voorkomen; in werkelijkheid is ze de Koningin van Duivels, schepsels die leven in de schaduwen en de bron zijn van griezelverhalen.

Als Selma op een gure herfstavond een oud, verlaten landhuis binnengaat, vindt ze een jongen in de kelder, opgesloten in een kooi groot genoeg voor een reusachtig beest.

Hij is de mooiste jongen die ze ooit heeft gezien.

Zijn naam is Fai. Zijn naam is Seth.

En hij is misschien wel de gevaarlijkste Duivel die Selma ooit zal moeten temmen – wil ze voorkomen dat de maan gaat huilen en de wereld zal verdrinken in bloed.

Maar kan ze zijn verleiding weerstaan… of is haar dorst naar wraak net zo groot als de zijne?

Dit is het verhaal van de Leeuwentemmer, het Beest en de Huilende Maan.

 

Download ‘m hier!

Zoals al mijn andere boeken is ook BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) geschreven in het young adult/urban fantasy genre; een verhaal met een duister tintje, maar ook romantiek.

 

>>>Download BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) gratis via Kobo<<<

 

**Heb je de bol.com/Kobo app? Dan kan je BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) ook makkelijk opzoeken via de app en direct downloaden op je e-reader of tablet!

 

Het begon allemaal toen de stroom uitviel…

Mijn idee voor BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) kwam op een warme, warme, warme zomeravond in juli. Herinner je je die hittegolf nog? En dat ons op vrijdagavond een “bloedmaan” beloofd was?

Alles begon op die avond.

Mijn huisgenoten en ik hadden de zengende hitte van de dag overleefd en ‘s avonds ploften we (weer) neer op de bank. Er stond een kleine ventilator in de hoek van de kamer, de enige bron van verkoeling. We zetten Netflix aan om de laatste aflevering van het vijfde seizoen van The Americans te kijken, een beloning na een lange dag. Met een groot glas water zakten we onderuit, helemaal klaar voor de drama en de actie…

Totdat de stroom uitviel.

Onze soep-breinen hadden even wat tijd nodig om te beseffen wat er nou precies aan de hand was – het scherm van de tv was zwart, de ventilator (nee, niet de ventilator!) was uitgegaan, het licht bij de voordeur brandde ook niet meer.

We gingen naar buiten en ontdekten al snel dat we niet de enige waren. Alle buren zaten ook zonder stroom, de hele wijk zelfs; het drong toen pas tot me door hoe donker de avond eigenlijk is.

Aangezien het buiten aanzienlijk koeler was dan binnen besloten we daar te blijven, wachtend tot de stroom weer aanging. Ondertussen herinnerden we ons dat die avond de zogenaamde “bloedmaan” te zien moest zijn. Die was echter nog nergens te zien, dus we begonnen te speculeren.

Vroeger werd immers geloofd dat de bloedmaan een slechte voorbode was, hoewel we tegenwoordig wel beter weten. Het is eigenlijk lang niet zo spannend en spectaculair als het klinkt.

Maar daar kwam ik weer – mijn fantasie schijnt onverslaanbaar te zijn, zelfs bij temperaturen boven de dertig graden – en ik merkte grijnzend op dat de term me eigenlijk deed verwachten dat we straks écht een bloedende maan te zien zouden krijgen. Dat er bloeddruppels als regen naar beneden zouden vallen, en…-

Uhm, tja. Niemand zag mijn scenario echt zitten. Ik eigenlijk ook niet, maar het idee wilde me niet loslaten.

Die avond hebben we ruim een uur zonder stroom gezeten en de hele tijd buiten gestaan. Het begon hard te waaien en de bewolking nam toe – zo erg, dat we de bloedmaan uiteindelijk nooit hebben gezien. Jammer, maar ik had toch iets overgehouden aan die avond: namelijk een idee voor een nieuw verhaal…

En zo is BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) ontstaan! Ik heb er de afgelopen maanden hard aan gewerkt, naast mijn andere projecten, dus ik hoop dat jullie het gratis eBook met plezier zullen lezen!

Oh, en red je het niet om ‘m echt vandaag tijdens Halloween te lezen? No problem, het verhaal is ook prima te lezen buitenom de festiviteiten 😉 De donkere dagen komen er immers aan… en daar past het perfect bij 😀

 

Een PAPER HEART release

Zoals sommigen van jullie wel weten, houd ik naast dit blog ook een ander blog bij waar ik regelmatig korte verhalen op deel, genaamd Lynn’s Paper Heart.

Het was al een tijd lang het plan om ook romans en novelles uit te brengen uit naam van dat blog, en BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) is de allereerste officiële Paper Heart titel.

 

Ik hoop dat jullie BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) zullen lezen en er plezier aan zullen beleven! Voel je altijd vrij om hier een berichtje achter te laten, of me een mailtje te sturen als je vragen hebt of gewoon iets kwijt wil 🙂

Ook wil ik iedereen bedanken die de afgelopen maand al mijn artikels heeft gelezen en met me mee heeft gegriezeld! Ik vond jullie reacties, hier op mijn blog maar ook op Facebook, echt heel leuk en het was super om te merken hoe iedereen anders reageert op dit soort onderwerpen! 😉

Thank you!!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Anneliese Michel en de zes demonen

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Anneliese Michel en de zes demonen

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de vierde week en vandaag vertel ik over een onderwerp dat mij altijd serieus beangstigt. Namelijk… bezetenheid.

Uhm, tja, ik heb dus gemengde gevoelens bij het schrijven van dit artikel; ja, ik houd van horrorverhalen. Om de één of andere reden voel ik me mijn hele leven al aangetrokken tot enge dingen, gewoon omdat ik het heerlijk vind om zo nu en dan te griezelen – om in angst voor de tv te zitten, ’s avonds weggekropen op de bank met familie en/of vrienden, met een zak chips op mijn schoot. Yep, dáár geniet ik echt van.

MAAR: verhalen over bezetenheid, die jagen mij dus écht de stuipen op het lijf. Veel mensen stoppen het weg als onzin, maar aangezien ik persoonlijk al geloof in het bestaan van geesten en mogelijk ook demonen, vind ik het hele idee van bezetenheid dus echt kei eng. Yes! LYNN vindt iets ENG! Jazeker!

Eén van de engste verhalen die ik ken, is het waargebeurde, tragische verhaal van Anneliese Michel. En daar ga ik jullie vandaag dus over vertellen…

 

Het verhaal: “Anneliese Michel”

Anneliese Michel was een Duits meisje, geboren op 21 september 1952. Ze kreeg een katholieke opvoeding en was een lief, vrolijk meisje.

Maar dat veranderde.

Op haar zestiende kreeg ze voor het eerst last van meerdere black-outs, wat haar in het ziekenhuis terecht deed komen. Na onderzoek trokken de artsen de conclusie dat ze leed aan epilepsie. Ze stuurden haar terug naar huis.

Daarna was Anneliese niet dezelfde meer.

Ze kreeg last van depressies, ze was niet langer dat blije meisje dat ze voorheen was, en begon zich ook steeds vreemder te gedragen. Anneliese ging op bedevaart naar San Damiano in Noord Italië, maar de vrouw die haar begeleidde merkte op dat Anneliese om de één of andere reden alle religieuze beelden zoals portretten of kruisbeelden van Jezus Christus uit alle macht uit de weg ging. Anneliese zei dat ze zo fel schitterden, dat ze er niet eens naar kon kijken. Ook was het onmogelijk voor haar om het altaar te betreden; het voelde alsof de grond onder haar voeten begon te branden als vuur en ze kon gewoonweg niet dichterbij komen.

Ook begon Anneliese vreemde dingen te zien – demonen, beweerde ze, vreselijke wezens. Ze toonden zich regelmatig aan haar, vaak zelfs meerdere keren op een dag. Tijdens het bidden begon ze visioenen te zien van geesten én hoorde ze hese stemmen in haar hoofd, die tegen haar zeiden dat ze “verdoemd” was en zou “rotten in de hel”.

Haar ouders schrokken en stapten in 1973 naar de kerk; ze vroegen om een exorcisme om hun dochter te redden, maar dit verzoek werd geweigerd…

Dat was een fout.

Anneliese ging alsmaar verder achteruit. De demonen gaven haar bevelen – de vreemdste, misschien wel meest mensonterende dingen, zoals het regelmatig uittrekken van haar kleding en urineren op de vloer. Daarnaast begon ze steenkool, dode vogels, vliegen en zelfs spinnen te eten, én haar eigen urine te drinken. De artsen probeerden haar te redden, maar geen medische hulp kon haar genezen of zelfs maar helpen.

Haar vader en moeder waren de wanhoop nabij en vroegen de kerk nogmaals om hulp. In 1975 stemden ze eindelijk toe tot een exorcisme.

Maar één exorcisme bleek niet genoeg.

Twee priesters en een bisschop voerden meerdere keren in de week een exorcisme uit, om de demonen uit haar lichaam te drijven. Tijdens deze uitdrijvingen moest Anneliese de hele tijd kniebuigingen maken – ze was echter zo zwak, en ze moest het zo ontzettend vaak doen, dat ze uiteindelijk haar knieën brak.

Haar gezondheid ging in rap tempo achteruit. De uitdrijvingen werkten niet en Anneliese kreeg van de demonen binnenin haar de opdracht om te stoppen met eten. Ze viel zo vreselijk af, dat ze uiteindelijk ongeveer slechts nog 30 kilo woog.

In 1976 werd de laatste uitdrijving gedaan. Anneliese was zo zwak dat ze zelf niet meer neer kon knielen, dus haar ouders moesten haar helpen bij de bewegingen.

De volgende dag stierf Anneliese aan ondervoeding, uitdroging en een longontsteking.

Haar ouders en de priesters werden hierna veroordeeld tot zes maanden celstraf, omdat zij niet goed voor haar gezorgd hadden en haar constant hadden gedwongen de kniebuigingen te herhalen, die ze helemaal niet aankon. Ook waren de uitgevoerde uitdrijvingen ouderwets en achterhaald voor die tijd; men sprak er schande van… maar de priesters bleven hoe dan ook overtuigd van het feit dat ze, vlak voor Annelieses dood, toch alle demonen hadden weten uit te drijven…

 

Meerdere demonen

Over het algemeen is iemand meestal “slechts” bezeten door één demon, maar bij Anneliese Michel was dat een ander verhaal. Tijdens de uitdrijvingen hebben de priesters geluidsopnames gemaakt, waarop – kennelijk – te horen is dat de demonen ruzie maakten met elkaar, allen vechtend om op de voorgrond te komen.

Er zaten maar liefst zes demonen in Anneliese, die zichzelf volgens de priesters Lucifer, Cain, Judas Iscariot, Fleischmann, Hitler en Nero noemden.

Deze geluidsopnames zijn nog steeds te vinden; jazeker, ze staan zelfs op YouTube. Ik heb ze een paar jaar geleden eens beluisterd. Om eerlijk te zijn heb ik sterk zitten twijfelen of ik ze zou delen in dit artikel en bijna besloten het niet te doen – noem me een schijtluis, maar ik vind het echt flink beangstigend om te horen!

Toch interesse? Ik zou zeggen… “enjoy”:

 

**Ben je echt nogal bang uitgevallen en beangstigen griezelfilms je echt héél erg, dan raad ik je af deze geluidsopnames te luisteren… 🙂 Ik wil niet op mijn geweten hebben dat je er nachtmerries aan overhoudt, natuurlijk! 😉 (Daar zijn mijn boeken namelijk voor. LOL)

 

Het huis van Anneliese Michel

Op 18 juni 2013 is Annelieses ouderlijk huis, waar ze dus is onderworpen aan meerdere exorcismes én is overleden, afgebrand.

Volgens de politie had het te maken met doodnormale brandstichting, maar veel mensen houden vol dat het te maken heeft met de uitdrijvingen in de jaren ’70. Ze beweren namelijk geesten te zien op de foto’s van het brandende huis…

 

Waar of niet waar?

Deze vraag kan ik blijven stellen over dit soort onderwerpen. Na het lezen van het bovenstaande verhaal en het beluisteren van de geluidsopnames, zullen er immers altijd twee kampen zijn; de één vindt het beangstigend, want misschien geloof je wel dat dit echt mogelijk is, dat bezetenheid daadwerkelijk voorkomt. De ander, en misschien ben jij dit wel, lacht zich nu echt kapot.

Nou, zoals je inmiddels wel van me begrepen hebt, geloof ik dat het best goed kan. Ja, tuurlijk, ook ik heb ergens zo mijn twijfels. In eerste instantie, toen ik Anneliese Michels verhaal voor het eerst las, vroeg ik me af of ze wel écht bezeten was. Misschien was ze gewoon geestesziek en beeldde ze zich van alles in? Kan best.

Maar toen beluisterde ik de geluidsopnames en dat bracht me aan het twijfelen. Kan je dat écht verzinnen? Of had ze gespleten persoonlijkheden, die hun eigen leven waren gaan leiden? (Wat het trouwens niet minder beangstigend maakt, als je het mij vraagt.)

Bezetenheid vind ik altijd een lastig onderwerp. Het kan net zo goed zijn dat iemand gewoon aan een geestelijke ziekte lijdt. Maar aan de andere kant hoor je veel van dit soort verhalen, verspreid over de hele wereld, en hoor je sommige demonen-namen vaker terugkeren. En aangezien ik persoonlijk ook geloof in het bestaan van geesten… is er altijd een deel van mij dat zich afvraagt of demonen dan misschien ook bestaan, kwade wezens die via onze lichamen tot deze wereld door willen dringen.

Klinkt als een fantasy concept. Maar de bron van fantasie ligt altijd in de realiteit, toch?

 

Oorzaken van bezetenheid

Die zijn niet altijd duidelijk, hoewel ik er flink research naar heb gedaan. Niet omdat ik nou zo bang ben om zelf ten prooi te vallen aan een demon (zo angstig ga ik nu ook weer niet door het leven, haha), maar gewoon omdat ik uit wilde zoeken hoe het sommige mensen is overkomen.

Eén van de oorzaken kan je karakter zijn. Ik heb begrepen dat mensen die altijd erg boos, gewelddadig of jaloers zijn, sneller de aandacht van een demon kunnen trekken, omdat die zich aangetrokken voelen tot dat soort negatieve emoties. Mensen die heel negatief in het leven staan, hebben kennelijk ook een zwakker “aura”, een soort lichtschild dat ieder mens bij zich draagt. Hoe krachtiger en positiever je bent, hoe sterker het licht van je aura is; hoe zwakker en negatiever je bent, hoe breekbaarder het schild is en hoe minder ver je aura reikt.

Voor de één klinkt dit wellicht als zweverig gezemel, maar ik vind het logisch klinken. Persoonlijk ben ik een ware aanhanger van positief in het leven staan; ik geloof zeer sterk in de kracht van energie en dat je de energie rondom je kan beïnvloeden met je eigen houding. Uit eigen ervaring heb ik geleerd dat als je je negatief voelt en negatief denkt, je alleen maar vervelende dingen aantrekt; doe je je best om positief te blijven en te genieten van het leven, dan komen er ook goede dingen naar je toe. Dit is zo’n beetje mijn levensfilosofie, en ieder jaar probeer ik er meer naar te leven.

Máár… nu zeg ik dit allemaal wel, maar Anneliese Michel werd juist door haar omgeving gezien als “een blij, lief en vrolijk meisje”. Dat klinkt niet als iemand die negatief in het leven staat en daardoor ontvankelijk is voor demonische bezoekers, hè?

Het blijft dus een raadsel…

 

“I’m an evil demon, so I’m going to take over the world!”

Misschien denk ik te veel na, maar ik zit dus met nog een paar vragen. Ten eerste: wát zijn demonen nou eigenlijk? Zijn het echt duistere wezens uit een andere wereld, een andere dimensie? Iets zoals de hel? Een rijk van demonen?

Stel dat het inderdaad zo is; wat willen ze dan bereiken door mensen bezeten te houden? Zijn ze echt zoals demonen vaak in films en boeken getoond worden? Je weet wel, gewoon puur slechte wezens die de wereld over willen nemen… gewoon omdat ze zo evil zijn?

Ik weet het niet, hoor. Laat ik het zo zeggen, mijn verhalen/schrijvers-brein slaat dan gelijk aan het werk en ik probeer mijn bad guys – hoe evil ze ook zijn – wel altijd een motief te geven. Een reden waarom ze, bijvoorbeeld, de wereld over willen nemen.

Dus hoe zit het dan met “demonen” in het echte leven?

Of zijn het boze geesten, een soort poltergeists; de geesten van mensen die het leven niet los kunnen laten en vervuld zijn met woede, en zich daarom afreageren op levende mensen? Is het gewoon zo’n “simpele” reden?

Zoals je begrijpt, ik heb de antwoorden niet. Ik vraag me af wie ze eigenlijk wel heeft… 🙂

 

“Welkom, Lucien”

En ook deze week heb ik weer een kort verhaal geschreven, losjes gebaseerd op het onderwerp van deze week. De titel is “Welkom, Lucien” en vertelt het verhaal over een exorcist, demonen… en een gevaarlijke deal.

>>> Lees “Welkom, Lucien” hier <<<

 

Wat denk jij?

Wat vind jij van het verhaal van Anneliese Michel? Denk je dat ze gewoon aan een vreselijke geestesziekte leed, of geloof jij ook in het bestaan van demonen en dat bezetenheid een echte mogelijkheid is? Laat het weten in de comments!

 

En dit concludeert het vierde artikel van Oktober Halloween Maand! Ik hoop dat jullie het interessant vonden en bedankt voor het lezen!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

 

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Banchō Sarayashiki

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Banchō Sarayashiki

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de tweede week en vandaag gaan we over de grens: namelijk… Japan!

Ook de Japanse cultuur kent vele griezelverhalen en het leek me eens leuk om het te hebben over hoe ze daar dat soort verhalen vertellen; verschilt het erg van de Westerse cultuur, of juist helemaal niet?

Lees gauw verder…

 

Het verhaal: “Banchō Sarayashiki” – The Dish Mansion at Banchō

Banchō Sarayashiki is het waargebeurde verhaal van een mooi meisje genaamd Okiku. Ze was een dienstmeisje en werkte voor de samurai Aoyama Tessan, in het Himeji Kasteel.

Aoyama was verliefd op Okiku en probeerde haar meer dan eens te verleiden – maar Okiku beantwoordde zijn gevoelens niet en wees hem keer op keer af.

Dus de samurai verzon een truc om haar alsnog voor zich te winnen:

Zijn familie had welgeteld tien zeer kostbare borden van Delfts Blauw, die Okiku vaak schoon moest maken. Aoyama verstopte één van de tien borden… en beschuldigde Okiku er onterecht van dat ze hem kwijt was geraakt.

Er was maar één straf hiervoor: de dood.

Okiku raakte in paniek en telde de borden. Ze telde ze nog een keer en nog een keer, maar het maakte niet uit hoe vaak ze het deed. Ze telde er telkens maar negen. Uiteindelijk kon ze niet anders dan aan Aoyama vertellen dat ze één van de borden inderdaad was verloren.

Aoyama zag zijn kans – alles verliep precies zoals hij het had gepland. Hij zei tegen Okiku dat hij een oogje dicht wilde knijpen en haar niet zou doden, als ze zijn geliefde zou worden.

Maar Okiku was nog altijd niet verliefd op hem. En wees hem af.

De samurai werd woedend, sleurde Okiku met zich mee en gooide haar in de waterput. Ze stierf op slag door de val.

Dat was echter niet het einde.

Okiku’s geest keerde terug om wraak te nemen en Aoyama werd dag in dag uit geplaagd; telkens weer kwam Okiku’s geest uit de waterput tevoorschijn… en begon te tellen:

‘Eén… twee… drie… vier… vijf… zes… zeven… acht… negen…’

Hierna stopte ze en liet een vreselijke, oorverdovende gil horen – die het tiende, ontbrekende bord vertegenwoordigde -, waarna ze terugkeerde naar de waterput… om het de volgende keer weer opnieuw te doen.

Aoyama werd tot waanzin gedreven, maar toen kwam er een exorcist die heel hard “tien!” schreeuwde, nadat Okiku’s geest tot negen had geteld.

En dat was alles wat nodig was om Okiku’s geest te kalmeren – ze was opgelucht dat iemand het tiende bord voor haar had gevonden. Okiku vond eindelijk rust… en de samurai Aoyama Tessan zag haar vervolgens nooit meer…

Blue_Himeji_Castle_at_night_09

“Himeji Castle” in de nacht. BRON AFBEELDING

 

Eind goed, al goed? Nou…

Wat misschien wel het meeste opvalt, is dat het niet echt een “goed” einde heeft. Ja, Okiku’s geest vindt eindelijk rust – maar de samurai komt gewoon weg met wat hij haar heeft aangedaan.

Natuurlijk wordt er beweerd dat dit een waargebeurd verhaal is (er schijnt ook daadwerkelijk een waterput te zijn in het Himeji Kasteel, waar Okiku gesignaleerd is…), maar laten we even naar de fictieve kant kijken; dit is namelijk een verhaal dat vroeger vaak voor vermaak aan het volk werd verteld.

Ik denk dat in een Westerse versie van dit verhaal, de samurai écht afgestraft zou zijn voor wat hij heeft gedaan. Tenminste, als het aan mij zou liggen, had ik Okiku hem met zich mee laten nemen naar de dood, of iets dergelijks 😉 Maar misschien is dat gewoon mijn Westerse manier van denken?

 

Westerse invloeden: “Banchō Sarayashiki” in een héél ander jasje

Het verhaal van Banchō Sarayashiki heeft meerdere versies; degene die ik hierboven heb verteld, is de meest algemene versie die vaak aan het volk werd verteld in poppenshows, die toen heel populair waren in Japan.

Maar er is ook nog een hele andere versie:

De shogun (een grote samurai leider, wiens macht evenaarde met die van de keizer) Aoyama Harima was verliefd geworden op het dienstmeisje Okiku. Aoyama had haar beloofd om met haar te trouwen, maar had een huwelijksaanzoek gekregen van een tante. Aoyama zei echter tegen Okiku dat hij het voorstel af zou wijzen, omdat hij te veel van Okiku hield.

Maar Okiku twijfelde aan hem – hield hij echt zó veel van haar? – en besloot uit te testen hoe oprecht zijn liefde voor haar was, door één van de tien dure borden te breken die hét erfgoed waren van de Aoyama familie.

Hier was maar één straf voor: de dood, en dat is ook wat de Aoyama familie eiste: dat Okiku gedood zou worden.

Aoyama Harima suste de boel echter, hij was er namelijk van overtuigd dat Okiku het bord per ongeluk had gebroken, en wilde haar ongestraft laten. Maar toen biechtte Okiku aan hem op dat ze het bord wél met opzet had gebroken, om zijn liefde te testen… en Aoyama werd woedend. Hij vermoordde haar en gooide haar lichaam in de waterput.

Hierna begon hij Okiku’s geest te zien. Iedere nacht ging ze het huis binnen en telde de borden, één tot en met negen. Op een nacht kwam Aoyama haar geest tegen in de tuin. Hij werd verscheurd door spijt en schuldgevoelens, en verwachtte een woedende blik in haar ogen aan te treffen; hij was ervan overtuigd dat ze teruggekomen was om wraak te nemen.

Maar de uitdrukking die hij op haar gezicht zag, was er niet eentje van kwaadheid, maar van schoonheid en kalmte.

Hij miste Okiku vreselijk en dus pleegde hij “seppuku” (rituele zelfmoord onder de samurai), zodat hij voor eeuwig bij Okiku kon zijn… in de dood.

 

Romantisch

Hoewel het verhaal nog steeds wel een beetje luguber is, is het ergens wel romantisch (als we bepaalde feiten even overzien, althans, zoals dat Okiku’s geliefde haar vermoordde en in een waterput gooide; dat is niet zo best, hè?) – en dat valt niet te zeggen over de andere versie van dit verhaal.

Deze versie van Banchō Sarayashiki is overduidelijk heel fictief en voortgekomen vanuit de Meiji Ishin (de “Meiji-restauratie”), een tijd waarin de macht weer bij de keizer kwam te liggen en weg werd gehaald bij de samurai. Japan had uit alle macht geprobeerd de Westerse invloeden buiten de deur te houden, maar onder leiding van keizer Meiji veranderde dat en drongen Westerse technologieën en ideeën de Japanse cultuur binnen – zo ook toneelstukken en verhalen.

Dit toont dus weer eens aan hoe hetzelfde verhaal héél anders benaderd kan worden door verschillende culturen – zelfs griezelverhalen!

 

Wat vind jij?

Beide versies van het verhaal vond ik heel boeiend om over te lezen, vandaar dat ik er jullie vandaag over verteld heb. Ik ben al van jongs af aan erg geïnteresseerd geweest in Oosterse culturen (met name Japan) en vooral ook hun verhalen; ze zijn zo anders dan de onze!

Maar als ik zou moeten kiezen tussen de eerste, écht Japanse versie, of de tweede versie, beïnvloed door de Westerse cultuur? Nou, dan denk ik toch dat het tweede verhaal me net iets meer aanspreekt. Hoeveel ik ook houd van de Japanse cultuur en hun andere manier van verhalen vertellen, ben ik bang dat ik ergens toch iets te Westers ben in mijn manier van denken – ik houd erg van romantische verhalen met (bitterzoete) happy endings en ik ben bang dat dat altijd zo zal blijven 😀

Wat vind jij? Welke versie van Banchō Sarayashiki spreekt jou het meeste aan? Laat het weten in de comments!

En… wat denk jij? Is het écht gebeurd, of niet? Zou jij het Himeji kasteel ‘s nachts durven te betreden? 🙂 (Niet om stoer te doen, maar ik waarschijnlijk wel. Ik ben een sucker voor enge dingen!)

 

Oké, dit concludeert de tweede week van Oktober Halloween Maand! Ik hoop dat jullie dit artikel interessant vonden en uitkijken naar volgende week! 😀 Bedankt voor het lezen!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

 

Ook het verhaal van Banchō Sarayashikiheeft me weer geïnspireerd; daarom deel ik vandaag ter ondersteuning van dit artikel mijn korte verhaal “Tien Kaarsen” op mijn korte verhalen-blog Lynn’s Paper Heart. Het is absoluut geen retelling; het enige wat eigenlijk overeenkomt is de vrouw die tot en met negen telt, en dan een vreselijke gil laat horen én dat het verhaal zich afspeelt in een kasteel; verder heb ik alles zelf verzonnen ?

>>>Lees mijn korte verhaal “Tien Kaarsen” hier<<<

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 6 comments
HALLOWEEN: Het gevaar van enge verhalen schrijven…

HALLOWEEN: Het gevaar van enge verhalen schrijven…

Ja, vandaag is het zover; het is 31 oktober en dus… Halloween!

Zoals ik vorige week al op dit blog vertelde, is Halloween een feest dat mij altijd ontzettend fascineert. Dat komt gewoon omdat ik van griezelige dingen houd; verhalen over huizen waar het spookt, ik kan er geen genoeg van krijgen! Niet dat ik het in het écht mee zou willen maken (brr!), maar om lekker te griezelen bij een film of een boek, daar zeg ik geen nee tegen.

Dat is dan ook de reden dat de meeste boeken die ik schrijf, altijd wel wat griezelige elementen hebben. Zowel de Schimmenwereld Serie als de Slaapwandelaar Duologie hebben allebei hun horror momenten… maar weet je dat het schrijven van enge verhalen je leven best griezelig kan maken?!

Geloof me:

Het allerengste van griezelige verhalen schrijven is research doen.

Insomnia, het eerste deel van de Slaapwandelaar Duologie, gaat over wezens genaamd Nachtsluipers die je lichaam op kunnen eisen als gastlichaam. In zo’n geval raak je dus “bezeten”.

Hoewel ik er een flinke dosis fantasie op losgelaten heb, kwam het idee van bezetenheid niet zomaar ergens vandaan; een paar jaar geleden heb ik daar namelijk eens uitvoerig research naar gedaan.

En de verhalen die je vindt… nou, ze zijn op z’n zachtst gezegd huiveringwekkend te noemen. Toen ik begon met onderzoek te doen, duurde het niet lang tot ik zeker tien tabbladen open had staan: hele lijsten met symptonen van bezetenheid door demonen of zelfs de duivel, sites waarop uitgebreide uitleg te lezen was over duivelsuitdrijvers door priesters of medicijnmannen…

Ik las verhalen over een Duits meisje uit de jaren zeventig dat bezeten was geweest door maar liefst zes verschillende demonen, en spinnen en insecten at; ik vond een video op YouTube met geluidsopnames van datzelfde meisje… en als ze sprak, kon ze zes verschillende stemmen opzetten, omdat iedere demon in haar een andere stem had.

Ook las ik bloedstollende verhalen over de familieleden of huisgenoten van mensen die bezeten waren, en alle rare dingen die gebeurden in hun huis. Lichten die zomaar aan en uit gingen, meubelstukken die uit zichzelf begonnen te bewegen, kamers waar het plotseling heel warm of heel koud was, objecten die zomaar omvielen…

Zoals ik al zei, ik houd van enge dingen – zolang het fictief blijft, althans! -, maar dit begon allemaal wel héél echt te worden. Toch bleef ik maar verder en verder lezen, urenlang las ik artikels en bekeek ik video’s, ik maakte aantekeningen, verzon mijn eigen ideeën eromheen, tot diep in de avond…

En toen begon het eng te worden.

IMG_0016

Ik betrapte mezelf erop dat ik steeds vaker het idee had dat er iets of iemand achter me stond en ik begon nerveus over mijn schouder te kijken, terwijl ik verwoed zat te typen…

Toen ik ‘s avonds door het huis liep, wist ik zeker dat er iets op me zat te loeren vanuit de schaduwen…

Ik begon op z’n zachtst gezegd een beetje jumpy te worden. Vooral toen ik die avond een fles water uit de koelkast pakte om een glas voor mezelf in te schenken, ik hem achteloos op het aanrecht zette en me omdraaide om nog iets anders uit de koelkast te pakken…

En opeens een klap achter me hoorde.

Ik draaide me met een ruk om en-

Nou ja, het was gewoon de waterfles maar. Hij was omver gevallen.

Tot op de dag van vandaag ga ik er maar van uit dat het een evenwichtskwestie was – dat de fles gewoon een beetje wankel was en daarom omviel.

Maar echt, schrijven is een gevaarlijk beroep, vooral als je over enge dingen schrijft. Tijdens je research kom je dingen te weten die je eigenlijk helemaal niet wil weten en dan duurt het niet lang voor je fantasie met je op de loop gaat.

Hoe dan ook, ik ga toch lekker verder met het schrijven van spannende en soms ook griezelige verhalen. Gewoon omdat het té leuk is.

Happy Halloween iedereen! 😉

 

– Lynn

 

Zin om te griezelen vandaag? Wat dacht je van Schimmenlied? Of duik in de wereld van Nachtsluipers en Uitdrijvers, in Insomnia, gratis te lezen op Wattpad…

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments