geesten

Schimmenwereld Serie Update: na 2 jaar bezig met de finale

Schimmenwereld Serie Update: na 2 jaar bezig met de finale

Hallo allemaal!

Wauw, het is een tijd geleden dat ik een blogpost als deze over de Schimmenwereld Serie heb geschreven! Maar het is weer hoog tijd om er eentje online te zetten…

Als je mijn schrijfupdates een beetje in de gaten hebt gehouden, heb je misschien wel meegekregen dat ik sinds november bezig ben met het laatste deel van de Schimmenwereld Serie. En daar wil ik in deze update iets meer over vertellen… 🙂

 

• Alles begon twee jaar geleden

Oktober 2016. Toen begon het allemaal; ik kreeg een idee voor een kort verhaal voor Halloween, over een meisje dat de geest van haar overleden vriendje opriep door een ouijabord te gebruiken – in eerste instantie leek hij bij haar te komen spoken, maar uiteindelijk bleek dat hij gewoon zijn laatste lied dat hij ooit voor haar geschreven had aan haar achter wilde laten…

Dat idee groeide uit tot Schimmenlied, het eerste deel van de Schimmenwereld Serie, dat ik binnen drie weken afschreef. In november/december schreef ik het tweede deel, Schimmendans, en begon ik al ideeën te krijgen voor nog vier vervolgdelen. Toen besloot ik dat de Schimmenwereld Serie een boekenreeks van 6 delen werd, geschreven vanuit 3 oogpunten.

 

• Het verhaal groeide

In 2017 schreef ik hard verder; in januari schreef ik het derde deel, Schimmenvlucht, in april/mei het vierde deel, Schimmendroom, en – na twee projecten voor de Insomnia Saga tussendoor te hebben geschreven – in december begon ik te werken aan het vijfde deel, Schimmenstad.

Het verhaal groeide, de karakters groeiden, de serie groeide…

Inmiddels is het december 2018, ben ik alweer ruim twee jaar verder, en werk ik nu aan het zesde en daarmee laatste deel van de Schimmenwereld Serie. En weet je… dat voelt eigenlijk best vreemd! Dat “vreemde” gevoel werd alleen maar sterker toen ik enkele weken geleden mijn hardcover van Schimmenstad, het vijfde deel, thuisgestuurd kreeg en ik alle boeken van de serie bij elkaar zag.

Op dat moment drong het pas echt tot me door hoeveel ik al geschreven heb over de Schimmenwereld. En… hoe lang ik er eigenlijk al mee bezig ben.

 

DEC'18_SchimmenwereldSerie

 

• Twee jaar is toch twee jaar van je leven

Zo is het maar net, toch? Ja, oké, misschien is 2 jaar niet zo heel erg lang voor een serie die bestaat uit zes boeken – sommige schrijvers hebben daar misschien zes jaar voor nodig, en dat is nog veel langer.

Máár: voor mijn doen is 2 jaar lang om bezig te zijn aan één en hetzelfde project. Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit langer dan een jaar aan een boekenreeks gewerkt – de reden dat ik er nu “langer” mee bezig ben, komt omdat ik naast de Schimmenwereld Serie natuurlijk ook aan de Insomnia Saga werk én de promotie en marketing voor mijn boeken neemt soms ook een hoop tijd in beslag 🙂

Hoe dan ook – twee jaar. Ik werk al twee jaar aan de Schimmenwereld Serie en verwacht het zesde boek begin 2019 af te schrijven, misschien ergens in februari. En dan is het verhaal af. Klaar. Voorbij.

Aan de ene kant geeft dat me wel een gevoel van trots… en aan de andere kant vind ik het ook wel een beetje moeilijk! 😉 Na twee jaar zo intens te hebben gewerkt aan een verhaal, de world-building en de personages, vind ik het een bizar idee dat het over een tijdje voorbij is. Ik kijk ernaar uit om het project af te ronden, om te kunnen zeggen dat ik de Schimmenwereld Serie van begin tot eind heb afgeschreven, maar toch vind ik het ook héél jammer!

 

• Maar we zijn er nog niet…

Nee, nee, nee, laten we nog niet te vroeg juichen en nu al spreken van “het einde” – ik heb nu ongeveer een derde van het boek geschreven, dus ik heb nog heel wat bladzijdes te schrijven (YESSS!) en daarna komt de redactie natuurlijk nog kijken… en vervolgens de hele promotie-campagne – foto’s en quotes delen, reclame maken, allemaal dingen die me nog voor een lange tijd zullen confronteren met de Schimmenwereld Serie 🙂

En dat vind ik helemaal niet erg 😀

 

Het is tijd voor mij om weer verder te werken aan Schimmenstof – langzaam maar zeker ga ik op weg naar het eind van dit schrijfavontuur… door stof en spinrag 😉

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments
Schimmenwereld Serie: SCHIMMENSTAD | Officiële Aankondiging Release Date

Schimmenwereld Serie: SCHIMMENSTAD | Officiële Aankondiging Release Date

Blaze is terug

 

Jazeker – in het tweede deel van de Schimmenwereld Serie, Schimmendans, maakten we kennis met de onbevreesde Blaze; 17 jaar oud, een medium én een getalenteerde breakdancer. Hij ging een verlaten balletschool binnen om de Schim op te sporen die daar rondwaarde… en dat was het begin van zijn en Saffrons verhaal.

In deel 5 keert Blaze weer terug en raakt hij verwikkeld in de strijd tussen de Necromancer, de Engel en de Verlossers.

Wanneer Blazes verhaal verdergaat, lees je hieronder…

 

DE RELEASE DATE

Schimmenstad verschijnt als hardcover, paperback én eBook op 1 december 2018.

 

“Hij zal alles veranderen”

 

SCHIMMENSTAD: het vijfde deel

Het vierde deel, Schimmendroom, luidde de tweede trilogie binnen de Schimmenwereld Serie in – vanaf dat deel kwamen de verhaallijnen pas echt bij elkaar. In deel 5, Schimmenstad, zal ook Blazes verhaallijn verwikkeld raken met die van de andere personages…:

 

Een beweging vanuit mijn ooghoeken doet me opkijken. Drie gedaantes in de lucht. Ze vliegen over me heen, richting het uitgaanscentrum verderop. Drie gedaantes, te groot om vogels te kunnen zijn.

Ik ruk mijn koptelefoon van mijn hoofd.

Wakers.

Blaze weet niets van de oorlog die gaande is in de Schimmenwereld.

Maar hij merkt al snel dat er iets mis is als de straten van de stad plotseling overspoeld worden door Wakers, die nog wanhopiger op Schimmen jagen dan ooit.

Zodra hij het pad kruist van Jesse, een medium zoals hij, ontdekt hij dat Eli en Saffron veel voor hem verzwegen hebben. Om hem te beschermen, zeggen ze.

Het duurt echter niet lang voor Blaze verwikkeld raakt in de strijd tussen de Necromancer, de Engel en de Verlossers.

En zijn rol in deze oorlog tussen engelen en demonen is misschien wel belangrijker dan iemand ooit had kunnen denken…

Zal Blaze alles veranderen?

 

SCHIMMENSTAD BOEKTRAILER

Bekijk ook de boektrailer eens!:

 

Schimmenstad is het één na laatste deel van de Schimmenwereld Serie – en ik kan alvast verklappen dat het ook het tot nu toe dikste boek binnen de serie is, van bijna 400 bladzijdes 🙂

Wil je echt als allereerste bij de release zijn? Pre-order dan het eBook op Kobo of bij The Black Sheep Indie voor €4,95!

 

Heb je een vraag of wil je gewoon iets kwijt, laat dan gerust een berichtje achter!

– Lynn

 

Als laatste wil ik Kiyo ontzettend bedanken voor de bloedmooie cover, de prachtige trailer én al haar hulp tijdens Schimmenstad 🙂 Zij zet mijn woorden om in beeld!

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 5 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Banchō Sarayashiki

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Banchō Sarayashiki

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de tweede week en vandaag gaan we over de grens: namelijk… Japan!

Ook de Japanse cultuur kent vele griezelverhalen en het leek me eens leuk om het te hebben over hoe ze daar dat soort verhalen vertellen; verschilt het erg van de Westerse cultuur, of juist helemaal niet?

Lees gauw verder…

 

Het verhaal: “Banchō Sarayashiki” – The Dish Mansion at Banchō

Banchō Sarayashiki is het waargebeurde verhaal van een mooi meisje genaamd Okiku. Ze was een dienstmeisje en werkte voor de samurai Aoyama Tessan, in het Himeji Kasteel.

Aoyama was verliefd op Okiku en probeerde haar meer dan eens te verleiden – maar Okiku beantwoordde zijn gevoelens niet en wees hem keer op keer af.

Dus de samurai verzon een truc om haar alsnog voor zich te winnen:

Zijn familie had welgeteld tien zeer kostbare borden van Delfts Blauw, die Okiku vaak schoon moest maken. Aoyama verstopte één van de tien borden… en beschuldigde Okiku er onterecht van dat ze hem kwijt was geraakt.

Er was maar één straf hiervoor: de dood.

Okiku raakte in paniek en telde de borden. Ze telde ze nog een keer en nog een keer, maar het maakte niet uit hoe vaak ze het deed. Ze telde er telkens maar negen. Uiteindelijk kon ze niet anders dan aan Aoyama vertellen dat ze één van de borden inderdaad was verloren.

Aoyama zag zijn kans – alles verliep precies zoals hij het had gepland. Hij zei tegen Okiku dat hij een oogje dicht wilde knijpen en haar niet zou doden, als ze zijn geliefde zou worden.

Maar Okiku was nog altijd niet verliefd op hem. En wees hem af.

De samurai werd woedend, sleurde Okiku met zich mee en gooide haar in de waterput. Ze stierf op slag door de val.

Dat was echter niet het einde.

Okiku’s geest keerde terug om wraak te nemen en Aoyama werd dag in dag uit geplaagd; telkens weer kwam Okiku’s geest uit de waterput tevoorschijn… en begon te tellen:

‘Eén… twee… drie… vier… vijf… zes… zeven… acht… negen…’

Hierna stopte ze en liet een vreselijke, oorverdovende gil horen – die het tiende, ontbrekende bord vertegenwoordigde -, waarna ze terugkeerde naar de waterput… om het de volgende keer weer opnieuw te doen.

Aoyama werd tot waanzin gedreven, maar toen kwam er een exorcist die heel hard “tien!” schreeuwde, nadat Okiku’s geest tot negen had geteld.

En dat was alles wat nodig was om Okiku’s geest te kalmeren – ze was opgelucht dat iemand het tiende bord voor haar had gevonden. Okiku vond eindelijk rust… en de samurai Aoyama Tessan zag haar vervolgens nooit meer…

Blue_Himeji_Castle_at_night_09

“Himeji Castle” in de nacht. BRON AFBEELDING

 

Eind goed, al goed? Nou…

Wat misschien wel het meeste opvalt, is dat het niet echt een “goed” einde heeft. Ja, Okiku’s geest vindt eindelijk rust – maar de samurai komt gewoon weg met wat hij haar heeft aangedaan.

Natuurlijk wordt er beweerd dat dit een waargebeurd verhaal is (er schijnt ook daadwerkelijk een waterput te zijn in het Himeji Kasteel, waar Okiku gesignaleerd is…), maar laten we even naar de fictieve kant kijken; dit is namelijk een verhaal dat vroeger vaak voor vermaak aan het volk werd verteld.

Ik denk dat in een Westerse versie van dit verhaal, de samurai écht afgestraft zou zijn voor wat hij heeft gedaan. Tenminste, als het aan mij zou liggen, had ik Okiku hem met zich mee laten nemen naar de dood, of iets dergelijks 😉 Maar misschien is dat gewoon mijn Westerse manier van denken?

 

Westerse invloeden: “Banchō Sarayashiki” in een héél ander jasje

Het verhaal van Banchō Sarayashiki heeft meerdere versies; degene die ik hierboven heb verteld, is de meest algemene versie die vaak aan het volk werd verteld in poppenshows, die toen heel populair waren in Japan.

Maar er is ook nog een hele andere versie:

De shogun (een grote samurai leider, wiens macht evenaarde met die van de keizer) Aoyama Harima was verliefd geworden op het dienstmeisje Okiku. Aoyama had haar beloofd om met haar te trouwen, maar had een huwelijksaanzoek gekregen van een tante. Aoyama zei echter tegen Okiku dat hij het voorstel af zou wijzen, omdat hij te veel van Okiku hield.

Maar Okiku twijfelde aan hem – hield hij echt zó veel van haar? – en besloot uit te testen hoe oprecht zijn liefde voor haar was, door één van de tien dure borden te breken die hét erfgoed waren van de Aoyama familie.

Hier was maar één straf voor: de dood, en dat is ook wat de Aoyama familie eiste: dat Okiku gedood zou worden.

Aoyama Harima suste de boel echter, hij was er namelijk van overtuigd dat Okiku het bord per ongeluk had gebroken, en wilde haar ongestraft laten. Maar toen biechtte Okiku aan hem op dat ze het bord wél met opzet had gebroken, om zijn liefde te testen… en Aoyama werd woedend. Hij vermoordde haar en gooide haar lichaam in de waterput.

Hierna begon hij Okiku’s geest te zien. Iedere nacht ging ze het huis binnen en telde de borden, één tot en met negen. Op een nacht kwam Aoyama haar geest tegen in de tuin. Hij werd verscheurd door spijt en schuldgevoelens, en verwachtte een woedende blik in haar ogen aan te treffen; hij was ervan overtuigd dat ze teruggekomen was om wraak te nemen.

Maar de uitdrukking die hij op haar gezicht zag, was er niet eentje van kwaadheid, maar van schoonheid en kalmte.

Hij miste Okiku vreselijk en dus pleegde hij “seppuku” (rituele zelfmoord onder de samurai), zodat hij voor eeuwig bij Okiku kon zijn… in de dood.

 

Romantisch

Hoewel het verhaal nog steeds wel een beetje luguber is, is het ergens wel romantisch (als we bepaalde feiten even overzien, althans, zoals dat Okiku’s geliefde haar vermoordde en in een waterput gooide; dat is niet zo best, hè?) – en dat valt niet te zeggen over de andere versie van dit verhaal.

Deze versie van Banchō Sarayashiki is overduidelijk heel fictief en voortgekomen vanuit de Meiji Ishin (de “Meiji-restauratie”), een tijd waarin de macht weer bij de keizer kwam te liggen en weg werd gehaald bij de samurai. Japan had uit alle macht geprobeerd de Westerse invloeden buiten de deur te houden, maar onder leiding van keizer Meiji veranderde dat en drongen Westerse technologieën en ideeën de Japanse cultuur binnen – zo ook toneelstukken en verhalen.

Dit toont dus weer eens aan hoe hetzelfde verhaal héél anders benaderd kan worden door verschillende culturen – zelfs griezelverhalen!

 

Wat vind jij?

Beide versies van het verhaal vond ik heel boeiend om over te lezen, vandaar dat ik er jullie vandaag over verteld heb. Ik ben al van jongs af aan erg geïnteresseerd geweest in Oosterse culturen (met name Japan) en vooral ook hun verhalen; ze zijn zo anders dan de onze!

Maar als ik zou moeten kiezen tussen de eerste, écht Japanse versie, of de tweede versie, beïnvloed door de Westerse cultuur? Nou, dan denk ik toch dat het tweede verhaal me net iets meer aanspreekt. Hoeveel ik ook houd van de Japanse cultuur en hun andere manier van verhalen vertellen, ben ik bang dat ik ergens toch iets te Westers ben in mijn manier van denken – ik houd erg van romantische verhalen met (bitterzoete) happy endings en ik ben bang dat dat altijd zo zal blijven 😀

Wat vind jij? Welke versie van Banchō Sarayashiki spreekt jou het meeste aan? Laat het weten in de comments!

En… wat denk jij? Is het écht gebeurd, of niet? Zou jij het Himeji kasteel ‘s nachts durven te betreden? 🙂 (Niet om stoer te doen, maar ik waarschijnlijk wel. Ik ben een sucker voor enge dingen!)

 

Oké, dit concludeert de tweede week van Oktober Halloween Maand! Ik hoop dat jullie dit artikel interessant vonden en uitkijken naar volgende week! 😀 Bedankt voor het lezen!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

 

Ook het verhaal van Banchō Sarayashikiheeft me weer geïnspireerd; daarom deel ik vandaag ter ondersteuning van dit artikel mijn korte verhaal “Tien Kaarsen” op mijn korte verhalen-blog Lynn’s Paper Heart. Het is absoluut geen retelling; het enige wat eigenlijk overeenkomt is de vrouw die tot en met negen telt, en dan een vreselijke gil laat horen én dat het verhaal zich afspeelt in een kasteel; verder heb ik alles zelf verzonnen ?

>>>Lees mijn korte verhaal “Tien Kaarsen” hier<<<

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 6 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Enge rode kinderfietsjes

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Enge rode kinderfietsjes

Hallo allemaal en welkom bij mijn allereerste Halloween 2018 blogartikel! 😀

De hele maand oktober zal er iedere week een Halloween-gerelateerd artikel verschijnen, gewoon om lekker in de griezel-sfeer te komen. Iedereen die mijn boeken heeft gelezen, weet inmiddels dat hoewel ik young adult/urban fantasy boeken schrijf, ze vaak toch ook een beetje naar het horror genre neigen. Dat is misschien niet zo verrassend – toen ik een klein meisje was, was ik al gek op enge dingen (waar andere kinderen voor op de loop gingen). Tja, misschien was ik een beetje een morbide kind (dat wel van Pokémon hield, trouwens. Contrast?!), maar dit verklaart wel mijn enthousiasme voor Halloween!

Hoe dan ook, na deze hele inleiding is het tijd om te beginnen aan week 1 van Oktober Halloween Maand. En deze week… wil ik het met jullie hebben over enge rode kinderfietsjes. Of eigenlijk één (eng) rood kinderfietsje, en hoe zoiets als dat mij als schrijfster vreemd genoeg enorm kan inspireren voor een griezelverhaal! Gewoon een anekdote. Laten we beginnen…:

 

Geluiden in de nacht

Voor het rode kinderfietsje, klonken er eerst geluiden in de nacht.

Dit gebeurde afgelopen zomer. Het was een warm weekend, dus ik bleef laat op. Ik had gezellig een film gekeken met mijn familie en ruim na middernacht was het wel eens tijd om naar bed te gaan.

En toen… hoorden mijn zus en ik vreemde geluiden. Het klonk als gepiep. Mijn zus merkte op dat ze dat geluid een paar nachten eerder ook al had gehoord. We luisterden nog iets beter, tot de geluiden wegstierven, en vroegen ons fronsend af wat het in vredesnaam was.

Ik zei, een beetje lacherig, dat het me deed denken aan een krakende fiets – maar dan wel een klein fietsje. Een kinderfietsje! Mijn zus snoof – “Hoe kan dat nou? Welk kind fietst er nu na twee uur ‘s nachts nog rond op een fiets?”

Die opmerking prikkelde mijn fantasie.

“Misschien is het ook geen gewoon kind,” begon ik grijnzend. “Misschien is het wel een demon, of zo.”

Mijn zus lachte, draaide met haar ogen.

En ik besloot er nog een schepje bovenop te doen, door te zeggen: “Of een clown. Een kind-clown.”

Mijn zus heeft namelijk een hekel aan clowns.

Nou ja, toegegeven, ik heb er ook niet veel mee (ik ga niet zeggen dat ik een fobie heb, maar je doet mij geen lol met een clown!), máár mijn opmerking leverde het gewenste effect op – ik bezorgde mijn zus de rillingen…

We lachten er vervolgens om… en vergaten de geluiden die we hadden gehoord.

 

Achtergelaten

Enkele weken later. Weer een warm weekend en een lange avond. Voor ik naar bed toe ging, stapte ik nog even naar buiten om van de zomernacht te genieten. Ik keek uit over het speelveldje verderop, schemerig verlicht door slechts enkele lantaarnpalen. Het was stil. Uitgestorven.

En in het midden van het veldje, stond een fiets.

Een klein, rood kinderfietsje.

Achtergelaten.

Als er iets is wat ik altijd een beetje morbide vind, dan is het achtergelaten kinderspeelgoed. Het geeft me altijd een ongemakkelijk gevoel, misschien omdat mijn fantasie te groot is en ik te veel griezelfilms heb gezien met bezeten speelgoed.

Maar dit fietsje vond ik extra eng – want het deed me gelijk terugdenken aan de geluiden die we ‘s nachts hadden gehoord en het verhaal dat ik eromheen had verzonnen, in een poging mijn zus een beetje bang te maken.

Toeval? Of…?

Ik grijnsde nerveus, ging terug naar binnen en deed de gordijnen dicht.

Later die nacht, toen ik in bed lag… hoorde ik echter opnieuw de piepende geluiden. Als van een kinderfietsje dat wegreed.

De volgende dag zag ik het fietsje nergens meer.

 

Geïnspireerd

Oké, oké, misschien klop ik dit verhaal wel een beetje op en is er een doodnormale verklaring voor, maar het is écht gebeurd! 😀

En… dat inspireerde me, zoals de kleinste dingen me kunnen inspireren voor mijn boeken en verhalen! In dit geval gaf het me een idee voor een kort verhaal, dat ik wilde schrijven voor de Halloween periode.

Ik heb echter het één en ander veranderd – ik heb er uiteindelijk geen clown in geschreven, aangezien dat me bij nader inzien een beetje te veel deed denken aan IT van horror-meester Stephen King. Bovendien verzin ik graag mijn eigen griezelige wezens.

Zo is mijn korte verhaal “De Spin” ontstaan, die sinds vandaag te lezen is op mijn korte verhalen blog, Lynn’s Paper Heart! Als je het leuk vindt en een paar minuutjes de tijd hebt om te griezelen (om samen met mij in de sfeer te komen voor Halloween!), lees dan >>>hier<<< het verhaal van “de Spin”!

 

img_0515

 

Nou, dat was het allereerste Halloween artikel van deze maand! Volgende week komt de volgende blogpost, waarin ik weer iets anders te vertellen heb… Ik hoop dat jullie het leuk vinden en van Oktober Halloween Maand zullen genieten!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 6 comments
Schimmenwereld Serie: SCHIMMENDROOM | Officiële Aankondiging Release Date

Schimmenwereld Serie: SCHIMMENDROOM | Officiële Aankondiging Release Date

Lily en Mason keren terug

 

Ja, je leest het goed: Lily en Mason keren terug in het vierde deel van de Schimmenwereld Serie, Schimmendroom!

En wanneer je weer verder kan lezen over onze rondreizende (niet helemaal levende…) straatmuzikanten, dat lees je hieronder!

 

DE RELEASE DATE

Schimmendroom verschijnt als hardcover, paperback én eBook op 1 augustus 2018.

 

“Ik ben meer dan een wapen”

 

SCHIMMENDROOM: het vierde deel

In Schimmenlied hebben we kennis gemaakt met Lily en Mason, in deel twee (Schimmendans) met Blaze en Saffron, en in deel 3 (Schimmenvlucht) doken we in het verleden van Dinah en Eli.

De eerste drie delen introduceren de Schimmenwereld, leggen de basis voor het verhaal en hebben de lengte van een novelle… vanaf deel 4, echter, verandert dat: Schimmendroom heeft de lengte van een roman én is het eerste deel van de tweede trilogie binnen de Schimmenwereld Serie!

Enkele dagen na het einde van deel 3, gaat het verhaal verder vanuit Lily’s oogpunt…:

 

Mijn ademhaling versnelt en ik ben de kamer al uitgerend voor ik erover na kan denken – de enige aan wie ik nog denk, is Mason.

Iedere dag ben ik bang dat Dinah hem weer weg komt halen.

Iedere dag ben ik bang dat het mijn laatste dag met hem is.

Een half jaar geleden wisten Lily en Mason met Eli’s hulp aan Dinah te ontkomen en sindsdien leven ze van stad naar stad als rondreizende straatmuzikanten. Ze leiden hun droomleven… maar Lily herinnert zich nog altijd niets van haar leven voordat ze een Schim werd en wordt nog steeds iedere nacht geplaagd door nachtmerries.

Maar haar nachtmerries gaan tegenwoordig verder dan het Schimmenmeer en ze begint zich af te vragen of er antwoorden over haar vorige leven in haar dromen verborgen zitten.

Lily en Mason doen er alles aan om niet gevonden te worden door de wezens uit de Schimmenwereld – maar dan kruisen ze het pad van een Gids… en hij noemt Lily bij een andere naam: Laila.

Hij weet precies wie ze geweest is voordat ze stierf… en vraagt haar om met hem mee te vechten in de oorlog tegen de Necromancer. In ruil daarvoor kan hij haar antwoorden geven over haar vorige leven.

Is Lily wel wie ze denkt dat ze is? Wiens kant kiest ze in de oorlog? En wat betekent haar verleden voor haar en Mason?

 

Ik vind de release van Schimmendroom héél spannend, vooral omdat in dit boek de verhaallijnen uit de voorgaande delen daadwerkelijk in elkaar zullen grijpen en de paden van karakters elkaar zullen gaan kruisen. Ik hoop dat jullie het net zo spannend vinden om het boek binnenkort te lezen!

Heb je nog vragen? Wil je iets kwijt? Feestvieren met mij? ( 😀 ) Laat een berichtje achter!

 

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments
Ouijaborden en geesten oproepen – echt of nep?

Ouijaborden en geesten oproepen – echt of nep?

In het eerste hoofdstuk van mijn novelle Schimmenlied (te lezen op Wattpad!) probeert Lily contact te leggen met haar overleden vriendje, Mason, door middel van een ouijabord. Maar wat is een ouijabord nou precies en wat doet het? Is het écht mogelijk om geesten op te roepen? En waarom schrijf ik er eigenlijk over?!

• ‘Is daar iemand?’

Op de bovenstaande foto kan je zien hoe een ouijabord eruitziet. In feite is het gewoon een houten bord waar het alfabet, de cijfers 0 tot en met 9 en de woorden ‘ja’ en ‘nee’ op staan. Er zit een hartvormig plankje bij waarmee de letters en cijfers aangewezen kunnen worden.

Via een ouijabord kan je contact leggen met een overledene. Sommige mensen gebruiken het in de hoop om te kunnen praten met een dierbare die ze verloren zijn. Anderen doen het gewoon als een grap en nemen het niet eens serieus. Er zijn echter veel verhalen waarin dat niet altijd even goed afloopt…

Als je een geest wil oproepen, moet je een kalme sfeer hebben. Oftewel: geen muziek aan en de kamer moet het liefste donker of op z’n minst schemerig zijn. Om de sessie te openen, moet je vragen of degene met wie je contact wil leggen aanwezig is.

Ook moet je volgens de kenners minstens met twee personen zijn, omdat anders de energie in de kamer te laag is om een entiteit toegang te verschaffen. Je moet allebei een vinger op het plankje leggen en het plankje zal over de letters, cijfers, of ‘ja’ en ‘nee’ schuiven als de geest die je oproept antwoord geeft op je vragen. In plaats van een plankje kan je ook een glas gebruiken dat je dan ondersteboven op het ouijabord zet. Dit heet ‘glaasje draaien’.

• Onzin of waarheid?

Oké, maar hoe weet je dan zeker dat er geen lolbroek bij je zit die het plankje of het glas zélf verschuift? Nou, dat is juist het probleem – dat weet je niet!

Daarom zijn er dus een heleboel mensen die niet geloven in de werking van een ouijabord. Er zijn immers altijd wel types die erop los verzinnen en ook onder mediums (mensen die geesten kunnen zien en ermee kunnen communiceren) zitten er helaas een hoop charlatans.

Daarnaast is het ook niet zo dat een ouijabord een magisch voorwerp is dat uit zichzelf contact kan leggen met het hiernamaals; het ouijabord – de ‘talking board’ – is eigenlijk in de 19e eeuw als speelgoed in Amerika op de markt gebracht. Je kan een ouijabord net zo goed zelf maken van bijvoorbeeld karton, en dan nog zou hij kunnen werken.

De mensen die geloven in de werking van een ouijabord, waarschuwen er echter voor om nooit zomaar met een ouijabord te gaan spelen als je niet weet waar je mee bezig bent. Afgezien van misschien een onschuldige geest (bijvoorbeeld je lieve opa of oma waar je contact mee probeert te leggen), kan je ook iets heel anders oproepen: een demon bijvoorbeeld, een entiteit die kwaad in de zin heeft en volgens de verhalen je hele leven kunnen ruïneren – je zou zelfs bezeten kunnen raken door de demon.
Het kan ook gaan spoken in je huis. Kamers kunnen plotseling onnatuurlijk koud worden, kasten en deuren gaan vanzelf open of slaan dicht met harde klappen, je kan voetstappen gaan horen, het gevoel hebben dat je bekeken of zelfs aangeraakt wordt, vreemde of vieze geuren gaan ruiken in je huis, en lampen kunnen gaan knipperen of uitvallen.

Het gebruiken van een ouijabord kan dus gevaarlijk zijn. Wie weet voor wie of wat je onbedoeld een poort opent?

IMG_0016

• De oorsprong van fantasie ligt in de realiteit

Enge verhalen allemaal, en of ze waar zijn is nog nooit bewezen. Er zijn veel mensen die het oproepen van geesten, huizen waar het spookt, of het bezeten raken van een demon afdoen als pure onzin; fantasie.

Maar is het niet zo dat iedere fantasie een oorsprong heeft vanuit de realiteit?

Waar zijn al die verhalen vandaan gekomen? Je hoort ze vanuit de hele wereld; Amerika, Engeland, Frankrijk, Mexico – zelfs vanuit Nederland. Hoe kunnen er zoveel mensen zijn met overeenkomstige verhalen over ouijaborden? Zijn dat allemaal mensen met een overactieve fantasie, of zitten er ook ware verhalen tussen?

Het zal waarschijnlijk nooit bewezen kunnen worden, maar het doet je toch afvragen…

Ik vraag het me in elk geval vaak af! Aan de ene kant ben ik sceptisch, want ik weet dat er veel onzinverhalen tussen zitten en heb ook genoeg onzinnige video’s op YouTube gezien.

Aan de andere kant… geloof ik toch dat er meer is dan het oog kan zien. Dat er meer is dan de wereld die wij kennen. Ik kan me niet voorstellen dat alles gewoon ophoudt als je sterft. Ik geloof dat we allemaal een ziel hebben en dat die ziel ergens naartoe gaat als we doodgaan. En ik geloof er ook in dat sommige zielen achterblijven op aarde, door onverwerkte traumatische ervaringen, en dus kunnen gaan ‘spoken’.

Omdat ik geloof dat er meer is dan de wereld die wij kennen, ben ik de Schimmenwereld Serie gaan schrijven. Ik geloof eigenlijk best in de werking van een ouijabord. Zoals ik al zei, ik denk niet dat het bord zelf een poort naar het geestenrijk is. Hoe kan een plank hout of een stuk karton dat immers zijn?

Persoonlijk denk ik dat je zélf de poort bent naar die andere wereld, maar alleen als je jezelf ervoor openstelt (en er echt in gelooft). Het ouijabord werkt dan slechts als een communicatiemiddel voor de entiteit die je oproept.

Dat is de reden dat ik zelf nooit iets zal doen met een ouijabord – ondanks mijn sceptische kant ben ik toch ook weer te bijgelovig!

• Wat denk jij?

Dat is hoe ik erover denk en waarom ik erover schrijf. Het is misschien een lastig onderwerp, maar hoe denken jullie erover?

Geloof je in geesten? Geloof je dat er meer is dan het oog kan zien? Heb je zelf ooit een ouijabord gebruikt en wil je iets vertellen over jouw ervaring? Of vind je het gewoonweg te griezelig om ook maar over na te denken?

Iedere denkwijze is welkom en wordt gerespecteerd, dus laat gerust een berichtje achter (:

– Lynn

Bron afbeelding ouijabord: http://941magazine.com/archives/2286

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 0 comments