enge dingen

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: The Amityville Horror

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: The Amityville Horror

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de derde week en vandaag zal ik jullie vertellen over “the Amityville Horror”.

Een waargebeurd verhaal uit Amerika, dat inmiddels al een paar keer verfilmd is. Ik was elf of twaalf jaar oud toen ik de originele verfilming uit 1979 zag – mijn ouders hadden me er weleens wat over verteld, en op een dag kwamen ze thuis met de dvd. Tja, de ouders van mijn vriendjes en vriendinnetjes deden er juist álles aan om de tere zieltjes van hun kinderen te beschermen tegen enge dingen, maar mijn ouders wisten allang dat ik een verloren zaak was (haha) en stimuleerden juist mijn fascinatie met horror 😉 Iets waar ik ze nog steeds heel dankbaar voor ben!

Hoe dan ook. De film was ENG. Dat is hij nog steeds, zelfs als ik ‘m nu kijk op mijn zesentwintigste. Vooral omdat je in je achterhoofd weet dat het écht is gebeurd; dat maakt voor mij alles veel intenser. De “gewone”/verzonnen horrorfilms werken meestal alleen maar op mijn lachspieren.

Het verhaal heeft me altijd al beangstigd en toch ook geïntrigeerd… en daarom wil ik jullie er vandaag over vertellen 🙂

Lees gauw verder…

 

Het verhaal: “The Amityville Horror”

Rond 3:15 AM, op 13 november 1974, vermoordde de man Ronald DeFeo Jr. zijn hele familie (zijn ouders en vier broers en zussen) door ze dood te schieten met een shotgun, in hun huis in Amityville, New York. Hij beweerde dat er een stem in zijn hoofd was die hem had gedwongen dat te doen.

Hierna kwam het huis op 112 Ocean Avenue terug op de markt, maar vanwege de vreselijke gebeurtenis werd de prijs van het huis alsmaar lager en lager; niemand wilde er wonen.

Maar een jaar later was er toch een echtpaar dat het huis kocht, voor slechts 80.000 dollar: George en Kathy Lutz, pasgetrouwd en klaar om hun nieuwe leven te beginnen, samen met Kathy’s kinderen uit haar vorige huwelijk – twee zoons en een dochtertje. Er werd hen echter niet verteld over de moorden die in het huis waren gepleegd…; dat werd angstvallig voor hen verzwegen.

Hoewel George niet echt gelovig was, was Kathy katholiek, dus ze vroegen een priester – Father Delaney – om hun nieuwe huis te zegenen.

En vanaf dat moment begonnen er vreemde dingen te gebeuren.

 

'THE AMITYVILLE HORROR' FILM - 1979

“The Amityville House” (BRON FOTO)

 

De priester ging het hele huis door met zijn Bijbel en zijn kruis, zegende iedere hoek – maar toen hij één van de kamers binnenstapte, klapte opeens de deur dicht… en ging niet meer open. De deur zat dicht, de ramen zaten dicht, en toch vulde de kamer zich op onverklaarbare wijze met vliegen. Tientallen vliegen, honderden vliegen. Hij probeerde de kamer te ontvluchten, maar het was alsof een donkere macht hem opgesloten hield.

Toen hoorde hij een stem, een luide fluisterstem die boven het gezoem van de vliegen uit wist te komen, die zei:

“Get out.”

Daarna ging de deur opeens weer open. De priester vluchtte.

Dat was echter niet het einde voor Father Delaney. Hij probeerde de familie Lutz te helpen en te waarschuwen, maar hij kreeg verschrikkelijke buikkrampen, blaren op zijn handen toen hij naar Kathy probeerde te bellen, de remmen en het stuur van zijn auto werkten niet meer… Uiteindelijk werd hij zelfs blind.

Ook Kathy’s tante, een non, kwam nog langs in het huis, maar terwijl ze er was voelde ze zich vreselijk ziek worden en was ze gedwongen te vertrekken.

Daarnaast merkte de familie ook vreemde dingen op. In sommige kamers van het huis was het ijs- en ijskoud. Groen slijm kwam uit de muren gesijpeld. Er waren vreemde geuren te ruiken. De deur van de garage klapte steeds open en dicht, open en dicht; het hele gezin zag het gebeuren. Het kruis dat ze aan de muur hadden hangen, werd telkens ondersteboven gedraaid – wat volgens het katholicisme een teken van de Duivel is. De babysitter die op een avond kwam oppassen, raakte opgesloten in een kast. Eén van de zoons had een ongeluk met een raam, waardoor hij zijn hand brak. Het dochtertje (de jongste van het gezin), leek een onzichtbaar vriendinnetje te hebben, genaamd Jody. De moeder zag haar dochter soms op een stoel zitten, tegenover een schommelstoel, alsof het andere meisje daarop zat. Kathy dacht de schommelstoel zelfs te zien bewegen, terwijl er niemand op zat, maar de stoel stopte als ze vervolgens weer keek. Ook dachten ze soms twee rode ogen naar binnen te zien kijken. En de hond bleef terugkeren naar de kelder, waar hij zich vervolgens heel onrustig gedroeg.

En George, de vader, begon steeds slechter te slapen: iedere nacht werd hij om exact 3:15 wakker. Het precieze tijdstip waarop de moorden op de voorgaande bewoners waren gepleegd.

George’s werk begon eronder te lijden, hij werd ook steeds geïrriteerder en kwader, naarmate de weken verstreken leek hij niet eens meer op de man die hij was. Niet alleen zijn familie, maar ook zijn zakenpartner maakte zich zorgen om hem en kwam langs met zijn vrouw, die gevoelig was voor het paranormale. Ze was zowel verafschuwd als geïntrigeerd door de dingen die ze voelde in het huis.

Kathy voelde steeds meer nattigheid en begon onderzoek te doen naar de geschiedenis van het huis. Ze ging naar de bibliotheek en ontdekte dat er moorden waren gepleegd een jaar voor ze er kwamen wonen, maar ook dat het huis was gebouwd op een Shinnecock (een Indianenvolk) begraafplaats én dat er ooit een duivelaanbidder genaamd John Ketchum op het land had gewoond.

Alles ging van kwaad tot erger, op de laatste nacht werden de zoons ‘s nachts wakker en bleken ze boven hun bed te zweven – en op diezelfde nacht stond George bijna op het punt zijn eigen familie te vermoorden om klokslag 3:15. Maar hij schrok op, nog voor hij iets kon doen, en besloot direct te vluchten met zijn vrouw en kinderen. Ze wisten uit het huis te ontsnappen, reden weg met de auto en keken nooit meer achterom.

Er wordt gezegd dat ze nooit meer teruggekeerd zijn naar het huis en ook nooit hun eigendommen zoals kleding hebben opgehaald. Ze hebben alles achtergelaten en zijn in een andere staat gaan wonen. Ze hebben slechts 28 dagen in het huis gewoond.

 

De sceptici

Is dit verhaal écht waargebeurd? De een gelooft van wel, de ander is ervan overtuigd dat het klinkklare onzin is. Koude plekken in het huis? Vreemde, vieze geuren? Groen slijm dat uit de muren gedropen kwam? Bullshit. Er wordt zelfs beweerd dat de familie het hele verhaal heeft verzonnen en dat wordt ondersteund door de advocaat van de familie, die kennelijk publiekelijk heeft beweerd dat hij het verhaal heeft bedacht samen met George en Kathy “onder het genot van vele glazen wijn”. In 1973 was de film The Exorcist namelijk een enorme hit, mensen waren bezig met het paranormale, en zo probeerden ze gewoon aandacht te krijgen en veel geld te verdienen.

Dat zeggen de sceptici.

Máár: hoe verklaren ze dan het volgende? George en Kathy zijn namelijk onderworpen aan een leugendetectietest – en ze slaagden met vlag en wimpel.

Bovendien heeft de advocaat bovenstaande uitspraak gedaan, nadat hij onenigheid had gekregen met het echtpaar Lutz.

Daarnaast heeft één van de zoons, Daniel Lutz (die pas 10 jaar oud was toen hij in het huis woonde), op volwassen leeftijd meegewerkt aan een documentaire genaamd “My Amityville Horror” en gezegd dat het huis zijn leven heeft geruïneerd en dat hij er tot op de dag van vandaag nog steeds nachtmerries van heeft. De dochter heeft nooit publiekelijke uitspraken willen doen.

De kinderen waren nog jong toen ze dit meemaakten – dus waarom zouden ze er nu, als volwassenen, over blijven liegen?

 

Verklaringen

Daarnaast heeft Daniel Lutz in diezelfde documentaire nog wat dingen verteld die de gebeurtenissen in het huis enigszins kunnen verklaren; dingen die niet ter sprake komen in de verfilming.

In de film lijkt George namelijk een vriendelijke, prettige man te zijn, die een goede vader voor de kinderen was – maar Daniel Lutz heeft verteld dat hij helemaal niet zo’n fijne man was en hem, zijn broer en zusje soms zelfs sloeg.

Bovendien bleek George ook veel bezig te zijn met het occulte. Daniel Lutz zei dat hij – in hun vorige huis, dus voordat ze in Amityville gingen wonen – zijn stiefvader ooit in de garage een voorwerp zag verplaatsen met telekinese. Ook bleek George veel boeken in de kast te hebben staan over occulte, donkere onderwerpen.

Het zou dus goed kunnen – als je daarin gelooft – dat George met zijn interesse en bezigheden iets heeft geactiveerd in het huis; duistere krachten, die door hém zijn aangewakkerd.

Wat ook opmerkelijk is, is dat Daniel Lutz heeft verteld dat hij – nadat ze pas 2 uur in het huis waren ingetrokken – al een ongemakkelijk gevoel kreeg. Ook vertelde hij dat hij alleen in een kamer was en dat de kamer zich opeens vulde met honderden vliegen. Hij verliet de kamer, haalde zijn moeder en ging met haar terug naar de kamer. Alle vliegen waren van de aardbodem verdwenen.

Dit lijkt héél erg op wat er met de priester gebeurde. Twee soortgelijke incidenten… Hoe kan dat nou verzonnen zijn?

 

Nieuwe bewoners

Geloof het of niet, maar na dit tweede incident in het huis hebben nog vier families in The Amityville House gewoond.

Het laatste wat bekend is, is dat het huis in februari 2017 wederom is verkocht, ditmaal aan een eigenaar wiens naam niet is vrijgegeven. Hij of zij heeft het huis gekocht voor 605.000 dollar; 200.000 dollar onder de vraagprijs.

 

Fictie of realiteit?

Tja, dat is altijd de vraag, hè? Om heel eerlijk te zijn ben ik één van de mensen die gelooft dat dit verhaal waar is. Oké, natuurlijk heb ik het verhaal vooral leren kennen door de film en natuurlijk weet ik (als de beste, haha :D) dat de feiten in fictie nog wel eens verdraaid en flink aangedikt willen worden; dat doe ik zelf immers ook graag in mijn boeken. Om het publiek te entertainen, probeer je altijd nét een stapje verder te gaan.

Bovendien heeft de film (en ik heb het echt over het origineel uit de jaren zeventig, niet die remake uit 2005; die is vreselijk opgeklopt en compleet onzinnig als je het mij vraagt… maar dat is mijn mening) van The Amityville Horror ook een huiveringwekkende soundtrack. Luister de theme maar eens…:

 

 

Dat helpt natuurlijk wel het griezelsfeertje te versterken, máár: ik denk echt dat er een kern van waarheid in het verhaal moet zitten, ondanks alle sceptici en wat ze allemaal zeggen om de feiten te weerleggen. Ik kan me gewoon met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat je dit zou verzinnen.

Wie koopt er nou bewust een huis waar moorden zijn gepleegd, om er vervolgens welgeteld 28 dagen te blijven wonen, om er uiteindelijk op een nacht hals over de kop uit te vertrekken, alleen maar om er een sterk verhaal over te kunnen verzinnen waar je veel geld mee kan verdienen door o.a. de filmrechten te verkopen? Ik kan het me niet voorstellen.

Maar… misschien denk jíj er wel heel anders over? 🙂

 

“Poppen en Nachtmerries”

Net als de afgelopen weken, deel ik ook deze week weer een kort verhaal, gerelateerd aan dit artikel! Ik heb een verhaal geschreven genaamd “Poppen en Nachtmerries”, dat losjes geïnspireerd is door The Amityville Horror. Ik heb gewoon wat elementen geleend en daar weer zelf een twist aan gegeven!

>>>Lees “Poppen en Nachtmerries” hier <<<

 

 

En dit was alweer het artikel voor de derde week van Oktober Halloween Maand! Hopelijk heb je het met plezier (uh…) gelezen en zie ik jullie ook volgende week weer terug! Dankjewel voor het lezen!

Wil je iets kwijt? Denk je net als ik dat er een kern van waarheid in het verhaal zit, of ben jij één van de sceptici? Laat het weten in de comments…

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

 

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 8 comments
HALLOWEEN: Het gevaar van enge verhalen schrijven…

HALLOWEEN: Het gevaar van enge verhalen schrijven…

Ja, vandaag is het zover; het is 31 oktober en dus… Halloween!

Zoals ik vorige week al op dit blog vertelde, is Halloween een feest dat mij altijd ontzettend fascineert. Dat komt gewoon omdat ik van griezelige dingen houd; verhalen over huizen waar het spookt, ik kan er geen genoeg van krijgen! Niet dat ik het in het écht mee zou willen maken (brr!), maar om lekker te griezelen bij een film of een boek, daar zeg ik geen nee tegen.

Dat is dan ook de reden dat de meeste boeken die ik schrijf, altijd wel wat griezelige elementen hebben. Zowel de Schimmenwereld Serie als de Slaapwandelaar Duologie hebben allebei hun horror momenten… maar weet je dat het schrijven van enge verhalen je leven best griezelig kan maken?!

Geloof me:

Het allerengste van griezelige verhalen schrijven is research doen.

Insomnia, het eerste deel van de Slaapwandelaar Duologie, gaat over wezens genaamd Nachtsluipers die je lichaam op kunnen eisen als gastlichaam. In zo’n geval raak je dus “bezeten”.

Hoewel ik er een flinke dosis fantasie op losgelaten heb, kwam het idee van bezetenheid niet zomaar ergens vandaan; een paar jaar geleden heb ik daar namelijk eens uitvoerig research naar gedaan.

En de verhalen die je vindt… nou, ze zijn op z’n zachtst gezegd huiveringwekkend te noemen. Toen ik begon met onderzoek te doen, duurde het niet lang tot ik zeker tien tabbladen open had staan: hele lijsten met symptonen van bezetenheid door demonen of zelfs de duivel, sites waarop uitgebreide uitleg te lezen was over duivelsuitdrijvers door priesters of medicijnmannen…

Ik las verhalen over een Duits meisje uit de jaren zeventig dat bezeten was geweest door maar liefst zes verschillende demonen, en spinnen en insecten at; ik vond een video op YouTube met geluidsopnames van datzelfde meisje… en als ze sprak, kon ze zes verschillende stemmen opzetten, omdat iedere demon in haar een andere stem had.

Ook las ik bloedstollende verhalen over de familieleden of huisgenoten van mensen die bezeten waren, en alle rare dingen die gebeurden in hun huis. Lichten die zomaar aan en uit gingen, meubelstukken die uit zichzelf begonnen te bewegen, kamers waar het plotseling heel warm of heel koud was, objecten die zomaar omvielen…

Zoals ik al zei, ik houd van enge dingen – zolang het fictief blijft, althans! -, maar dit begon allemaal wel héél echt te worden. Toch bleef ik maar verder en verder lezen, urenlang las ik artikels en bekeek ik video’s, ik maakte aantekeningen, verzon mijn eigen ideeën eromheen, tot diep in de avond…

En toen begon het eng te worden.

IMG_0016

Ik betrapte mezelf erop dat ik steeds vaker het idee had dat er iets of iemand achter me stond en ik begon nerveus over mijn schouder te kijken, terwijl ik verwoed zat te typen…

Toen ik ‘s avonds door het huis liep, wist ik zeker dat er iets op me zat te loeren vanuit de schaduwen…

Ik begon op z’n zachtst gezegd een beetje jumpy te worden. Vooral toen ik die avond een fles water uit de koelkast pakte om een glas voor mezelf in te schenken, ik hem achteloos op het aanrecht zette en me omdraaide om nog iets anders uit de koelkast te pakken…

En opeens een klap achter me hoorde.

Ik draaide me met een ruk om en-

Nou ja, het was gewoon de waterfles maar. Hij was omver gevallen.

Tot op de dag van vandaag ga ik er maar van uit dat het een evenwichtskwestie was – dat de fles gewoon een beetje wankel was en daarom omviel.

Maar echt, schrijven is een gevaarlijk beroep, vooral als je over enge dingen schrijft. Tijdens je research kom je dingen te weten die je eigenlijk helemaal niet wil weten en dan duurt het niet lang voor je fantasie met je op de loop gaat.

Hoe dan ook, ik ga toch lekker verder met het schrijven van spannende en soms ook griezelige verhalen. Gewoon omdat het té leuk is.

Happy Halloween iedereen! 😉

 

– Lynn

 

Zin om te griezelen vandaag? Wat dacht je van Schimmenlied? Of duik in de wereld van Nachtsluipers en Uitdrijvers, in Insomnia, gratis te lezen op Wattpad…

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments