demonen

Schimmenwereld Serie Update: na 2 jaar bezig met de finale

Schimmenwereld Serie Update: na 2 jaar bezig met de finale

Hallo allemaal!

Wauw, het is een tijd geleden dat ik een blogpost als deze over de Schimmenwereld Serie heb geschreven! Maar het is weer hoog tijd om er eentje online te zetten…

Als je mijn schrijfupdates een beetje in de gaten hebt gehouden, heb je misschien wel meegekregen dat ik sinds november bezig ben met het laatste deel van de Schimmenwereld Serie. En daar wil ik in deze update iets meer over vertellen… 🙂

 

• Alles begon twee jaar geleden

Oktober 2016. Toen begon het allemaal; ik kreeg een idee voor een kort verhaal voor Halloween, over een meisje dat de geest van haar overleden vriendje opriep door een ouijabord te gebruiken – in eerste instantie leek hij bij haar te komen spoken, maar uiteindelijk bleek dat hij gewoon zijn laatste lied dat hij ooit voor haar geschreven had aan haar achter wilde laten…

Dat idee groeide uit tot Schimmenlied, het eerste deel van de Schimmenwereld Serie, dat ik binnen drie weken afschreef. In november/december schreef ik het tweede deel, Schimmendans, en begon ik al ideeën te krijgen voor nog vier vervolgdelen. Toen besloot ik dat de Schimmenwereld Serie een boekenreeks van 6 delen werd, geschreven vanuit 3 oogpunten.

 

• Het verhaal groeide

In 2017 schreef ik hard verder; in januari schreef ik het derde deel, Schimmenvlucht, in april/mei het vierde deel, Schimmendroom, en – na twee projecten voor de Insomnia Saga tussendoor te hebben geschreven – in december begon ik te werken aan het vijfde deel, Schimmenstad.

Het verhaal groeide, de karakters groeiden, de serie groeide…

Inmiddels is het december 2018, ben ik alweer ruim twee jaar verder, en werk ik nu aan het zesde en daarmee laatste deel van de Schimmenwereld Serie. En weet je… dat voelt eigenlijk best vreemd! Dat “vreemde” gevoel werd alleen maar sterker toen ik enkele weken geleden mijn hardcover van Schimmenstad, het vijfde deel, thuisgestuurd kreeg en ik alle boeken van de serie bij elkaar zag.

Op dat moment drong het pas echt tot me door hoeveel ik al geschreven heb over de Schimmenwereld. En… hoe lang ik er eigenlijk al mee bezig ben.

 

DEC'18_SchimmenwereldSerie

 

• Twee jaar is toch twee jaar van je leven

Zo is het maar net, toch? Ja, oké, misschien is 2 jaar niet zo heel erg lang voor een serie die bestaat uit zes boeken – sommige schrijvers hebben daar misschien zes jaar voor nodig, en dat is nog veel langer.

Máár: voor mijn doen is 2 jaar lang om bezig te zijn aan één en hetzelfde project. Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit langer dan een jaar aan een boekenreeks gewerkt – de reden dat ik er nu “langer” mee bezig ben, komt omdat ik naast de Schimmenwereld Serie natuurlijk ook aan de Insomnia Saga werk én de promotie en marketing voor mijn boeken neemt soms ook een hoop tijd in beslag 🙂

Hoe dan ook – twee jaar. Ik werk al twee jaar aan de Schimmenwereld Serie en verwacht het zesde boek begin 2019 af te schrijven, misschien ergens in februari. En dan is het verhaal af. Klaar. Voorbij.

Aan de ene kant geeft dat me wel een gevoel van trots… en aan de andere kant vind ik het ook wel een beetje moeilijk! 😉 Na twee jaar zo intens te hebben gewerkt aan een verhaal, de world-building en de personages, vind ik het een bizar idee dat het over een tijdje voorbij is. Ik kijk ernaar uit om het project af te ronden, om te kunnen zeggen dat ik de Schimmenwereld Serie van begin tot eind heb afgeschreven, maar toch vind ik het ook héél jammer!

 

• Maar we zijn er nog niet…

Nee, nee, nee, laten we nog niet te vroeg juichen en nu al spreken van “het einde” – ik heb nu ongeveer een derde van het boek geschreven, dus ik heb nog heel wat bladzijdes te schrijven (YESSS!) en daarna komt de redactie natuurlijk nog kijken… en vervolgens de hele promotie-campagne – foto’s en quotes delen, reclame maken, allemaal dingen die me nog voor een lange tijd zullen confronteren met de Schimmenwereld Serie 🙂

En dat vind ik helemaal niet erg 😀

 

Het is tijd voor mij om weer verder te werken aan Schimmenstof – langzaam maar zeker ga ik op weg naar het eind van dit schrijfavontuur… door stof en spinrag 😉

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Anneliese Michel en de zes demonen

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Anneliese Michel en de zes demonen

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de vierde week en vandaag vertel ik over een onderwerp dat mij altijd serieus beangstigt. Namelijk… bezetenheid.

Uhm, tja, ik heb dus gemengde gevoelens bij het schrijven van dit artikel; ja, ik houd van horrorverhalen. Om de één of andere reden voel ik me mijn hele leven al aangetrokken tot enge dingen, gewoon omdat ik het heerlijk vind om zo nu en dan te griezelen – om in angst voor de tv te zitten, ’s avonds weggekropen op de bank met familie en/of vrienden, met een zak chips op mijn schoot. Yep, dáár geniet ik echt van.

MAAR: verhalen over bezetenheid, die jagen mij dus écht de stuipen op het lijf. Veel mensen stoppen het weg als onzin, maar aangezien ik persoonlijk al geloof in het bestaan van geesten en mogelijk ook demonen, vind ik het hele idee van bezetenheid dus echt kei eng. Yes! LYNN vindt iets ENG! Jazeker!

Eén van de engste verhalen die ik ken, is het waargebeurde, tragische verhaal van Anneliese Michel. En daar ga ik jullie vandaag dus over vertellen…

 

Het verhaal: “Anneliese Michel”

Anneliese Michel was een Duits meisje, geboren op 21 september 1952. Ze kreeg een katholieke opvoeding en was een lief, vrolijk meisje.

Maar dat veranderde.

Op haar zestiende kreeg ze voor het eerst last van meerdere black-outs, wat haar in het ziekenhuis terecht deed komen. Na onderzoek trokken de artsen de conclusie dat ze leed aan epilepsie. Ze stuurden haar terug naar huis.

Daarna was Anneliese niet dezelfde meer.

Ze kreeg last van depressies, ze was niet langer dat blije meisje dat ze voorheen was, en begon zich ook steeds vreemder te gedragen. Anneliese ging op bedevaart naar San Damiano in Noord Italië, maar de vrouw die haar begeleidde merkte op dat Anneliese om de één of andere reden alle religieuze beelden zoals portretten of kruisbeelden van Jezus Christus uit alle macht uit de weg ging. Anneliese zei dat ze zo fel schitterden, dat ze er niet eens naar kon kijken. Ook was het onmogelijk voor haar om het altaar te betreden; het voelde alsof de grond onder haar voeten begon te branden als vuur en ze kon gewoonweg niet dichterbij komen.

Ook begon Anneliese vreemde dingen te zien – demonen, beweerde ze, vreselijke wezens. Ze toonden zich regelmatig aan haar, vaak zelfs meerdere keren op een dag. Tijdens het bidden begon ze visioenen te zien van geesten én hoorde ze hese stemmen in haar hoofd, die tegen haar zeiden dat ze “verdoemd” was en zou “rotten in de hel”.

Haar ouders schrokken en stapten in 1973 naar de kerk; ze vroegen om een exorcisme om hun dochter te redden, maar dit verzoek werd geweigerd…

Dat was een fout.

Anneliese ging alsmaar verder achteruit. De demonen gaven haar bevelen – de vreemdste, misschien wel meest mensonterende dingen, zoals het regelmatig uittrekken van haar kleding en urineren op de vloer. Daarnaast begon ze steenkool, dode vogels, vliegen en zelfs spinnen te eten, én haar eigen urine te drinken. De artsen probeerden haar te redden, maar geen medische hulp kon haar genezen of zelfs maar helpen.

Haar vader en moeder waren de wanhoop nabij en vroegen de kerk nogmaals om hulp. In 1975 stemden ze eindelijk toe tot een exorcisme.

Maar één exorcisme bleek niet genoeg.

Twee priesters en een bisschop voerden meerdere keren in de week een exorcisme uit, om de demonen uit haar lichaam te drijven. Tijdens deze uitdrijvingen moest Anneliese de hele tijd kniebuigingen maken – ze was echter zo zwak, en ze moest het zo ontzettend vaak doen, dat ze uiteindelijk haar knieën brak.

Haar gezondheid ging in rap tempo achteruit. De uitdrijvingen werkten niet en Anneliese kreeg van de demonen binnenin haar de opdracht om te stoppen met eten. Ze viel zo vreselijk af, dat ze uiteindelijk ongeveer slechts nog 30 kilo woog.

In 1976 werd de laatste uitdrijving gedaan. Anneliese was zo zwak dat ze zelf niet meer neer kon knielen, dus haar ouders moesten haar helpen bij de bewegingen.

De volgende dag stierf Anneliese aan ondervoeding, uitdroging en een longontsteking.

Haar ouders en de priesters werden hierna veroordeeld tot zes maanden celstraf, omdat zij niet goed voor haar gezorgd hadden en haar constant hadden gedwongen de kniebuigingen te herhalen, die ze helemaal niet aankon. Ook waren de uitgevoerde uitdrijvingen ouderwets en achterhaald voor die tijd; men sprak er schande van… maar de priesters bleven hoe dan ook overtuigd van het feit dat ze, vlak voor Annelieses dood, toch alle demonen hadden weten uit te drijven…

 

Meerdere demonen

Over het algemeen is iemand meestal “slechts” bezeten door één demon, maar bij Anneliese Michel was dat een ander verhaal. Tijdens de uitdrijvingen hebben de priesters geluidsopnames gemaakt, waarop – kennelijk – te horen is dat de demonen ruzie maakten met elkaar, allen vechtend om op de voorgrond te komen.

Er zaten maar liefst zes demonen in Anneliese, die zichzelf volgens de priesters Lucifer, Cain, Judas Iscariot, Fleischmann, Hitler en Nero noemden.

Deze geluidsopnames zijn nog steeds te vinden; jazeker, ze staan zelfs op YouTube. Ik heb ze een paar jaar geleden eens beluisterd. Om eerlijk te zijn heb ik sterk zitten twijfelen of ik ze zou delen in dit artikel en bijna besloten het niet te doen – noem me een schijtluis, maar ik vind het echt flink beangstigend om te horen!

Toch interesse? Ik zou zeggen… “enjoy”:

 

**Ben je echt nogal bang uitgevallen en beangstigen griezelfilms je echt héél erg, dan raad ik je af deze geluidsopnames te luisteren… 🙂 Ik wil niet op mijn geweten hebben dat je er nachtmerries aan overhoudt, natuurlijk! 😉 (Daar zijn mijn boeken namelijk voor. LOL)

 

Het huis van Anneliese Michel

Op 18 juni 2013 is Annelieses ouderlijk huis, waar ze dus is onderworpen aan meerdere exorcismes én is overleden, afgebrand.

Volgens de politie had het te maken met doodnormale brandstichting, maar veel mensen houden vol dat het te maken heeft met de uitdrijvingen in de jaren ’70. Ze beweren namelijk geesten te zien op de foto’s van het brandende huis…

 

Waar of niet waar?

Deze vraag kan ik blijven stellen over dit soort onderwerpen. Na het lezen van het bovenstaande verhaal en het beluisteren van de geluidsopnames, zullen er immers altijd twee kampen zijn; de één vindt het beangstigend, want misschien geloof je wel dat dit echt mogelijk is, dat bezetenheid daadwerkelijk voorkomt. De ander, en misschien ben jij dit wel, lacht zich nu echt kapot.

Nou, zoals je inmiddels wel van me begrepen hebt, geloof ik dat het best goed kan. Ja, tuurlijk, ook ik heb ergens zo mijn twijfels. In eerste instantie, toen ik Anneliese Michels verhaal voor het eerst las, vroeg ik me af of ze wel écht bezeten was. Misschien was ze gewoon geestesziek en beeldde ze zich van alles in? Kan best.

Maar toen beluisterde ik de geluidsopnames en dat bracht me aan het twijfelen. Kan je dat écht verzinnen? Of had ze gespleten persoonlijkheden, die hun eigen leven waren gaan leiden? (Wat het trouwens niet minder beangstigend maakt, als je het mij vraagt.)

Bezetenheid vind ik altijd een lastig onderwerp. Het kan net zo goed zijn dat iemand gewoon aan een geestelijke ziekte lijdt. Maar aan de andere kant hoor je veel van dit soort verhalen, verspreid over de hele wereld, en hoor je sommige demonen-namen vaker terugkeren. En aangezien ik persoonlijk ook geloof in het bestaan van geesten… is er altijd een deel van mij dat zich afvraagt of demonen dan misschien ook bestaan, kwade wezens die via onze lichamen tot deze wereld door willen dringen.

Klinkt als een fantasy concept. Maar de bron van fantasie ligt altijd in de realiteit, toch?

 

Oorzaken van bezetenheid

Die zijn niet altijd duidelijk, hoewel ik er flink research naar heb gedaan. Niet omdat ik nou zo bang ben om zelf ten prooi te vallen aan een demon (zo angstig ga ik nu ook weer niet door het leven, haha), maar gewoon omdat ik uit wilde zoeken hoe het sommige mensen is overkomen.

Eén van de oorzaken kan je karakter zijn. Ik heb begrepen dat mensen die altijd erg boos, gewelddadig of jaloers zijn, sneller de aandacht van een demon kunnen trekken, omdat die zich aangetrokken voelen tot dat soort negatieve emoties. Mensen die heel negatief in het leven staan, hebben kennelijk ook een zwakker “aura”, een soort lichtschild dat ieder mens bij zich draagt. Hoe krachtiger en positiever je bent, hoe sterker het licht van je aura is; hoe zwakker en negatiever je bent, hoe breekbaarder het schild is en hoe minder ver je aura reikt.

Voor de één klinkt dit wellicht als zweverig gezemel, maar ik vind het logisch klinken. Persoonlijk ben ik een ware aanhanger van positief in het leven staan; ik geloof zeer sterk in de kracht van energie en dat je de energie rondom je kan beïnvloeden met je eigen houding. Uit eigen ervaring heb ik geleerd dat als je je negatief voelt en negatief denkt, je alleen maar vervelende dingen aantrekt; doe je je best om positief te blijven en te genieten van het leven, dan komen er ook goede dingen naar je toe. Dit is zo’n beetje mijn levensfilosofie, en ieder jaar probeer ik er meer naar te leven.

Máár… nu zeg ik dit allemaal wel, maar Anneliese Michel werd juist door haar omgeving gezien als “een blij, lief en vrolijk meisje”. Dat klinkt niet als iemand die negatief in het leven staat en daardoor ontvankelijk is voor demonische bezoekers, hè?

Het blijft dus een raadsel…

 

“I’m an evil demon, so I’m going to take over the world!”

Misschien denk ik te veel na, maar ik zit dus met nog een paar vragen. Ten eerste: wát zijn demonen nou eigenlijk? Zijn het echt duistere wezens uit een andere wereld, een andere dimensie? Iets zoals de hel? Een rijk van demonen?

Stel dat het inderdaad zo is; wat willen ze dan bereiken door mensen bezeten te houden? Zijn ze echt zoals demonen vaak in films en boeken getoond worden? Je weet wel, gewoon puur slechte wezens die de wereld over willen nemen… gewoon omdat ze zo evil zijn?

Ik weet het niet, hoor. Laat ik het zo zeggen, mijn verhalen/schrijvers-brein slaat dan gelijk aan het werk en ik probeer mijn bad guys – hoe evil ze ook zijn – wel altijd een motief te geven. Een reden waarom ze, bijvoorbeeld, de wereld over willen nemen.

Dus hoe zit het dan met “demonen” in het echte leven?

Of zijn het boze geesten, een soort poltergeists; de geesten van mensen die het leven niet los kunnen laten en vervuld zijn met woede, en zich daarom afreageren op levende mensen? Is het gewoon zo’n “simpele” reden?

Zoals je begrijpt, ik heb de antwoorden niet. Ik vraag me af wie ze eigenlijk wel heeft… 🙂

 

“Welkom, Lucien”

En ook deze week heb ik weer een kort verhaal geschreven, losjes gebaseerd op het onderwerp van deze week. De titel is “Welkom, Lucien” en vertelt het verhaal over een exorcist, demonen… en een gevaarlijke deal.

>>> Lees “Welkom, Lucien” hier <<<

 

Wat denk jij?

Wat vind jij van het verhaal van Anneliese Michel? Denk je dat ze gewoon aan een vreselijke geestesziekte leed, of geloof jij ook in het bestaan van demonen en dat bezetenheid een echte mogelijkheid is? Laat het weten in de comments!

 

En dit concludeert het vierde artikel van Oktober Halloween Maand! Ik hoop dat jullie het interessant vonden en bedankt voor het lezen!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

 

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Enge rode kinderfietsjes

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Enge rode kinderfietsjes

Hallo allemaal en welkom bij mijn allereerste Halloween 2018 blogartikel! 😀

De hele maand oktober zal er iedere week een Halloween-gerelateerd artikel verschijnen, gewoon om lekker in de griezel-sfeer te komen. Iedereen die mijn boeken heeft gelezen, weet inmiddels dat hoewel ik young adult/urban fantasy boeken schrijf, ze vaak toch ook een beetje naar het horror genre neigen. Dat is misschien niet zo verrassend – toen ik een klein meisje was, was ik al gek op enge dingen (waar andere kinderen voor op de loop gingen). Tja, misschien was ik een beetje een morbide kind (dat wel van Pokémon hield, trouwens. Contrast?!), maar dit verklaart wel mijn enthousiasme voor Halloween!

Hoe dan ook, na deze hele inleiding is het tijd om te beginnen aan week 1 van Oktober Halloween Maand. En deze week… wil ik het met jullie hebben over enge rode kinderfietsjes. Of eigenlijk één (eng) rood kinderfietsje, en hoe zoiets als dat mij als schrijfster vreemd genoeg enorm kan inspireren voor een griezelverhaal! Gewoon een anekdote. Laten we beginnen…:

 

Geluiden in de nacht

Voor het rode kinderfietsje, klonken er eerst geluiden in de nacht.

Dit gebeurde afgelopen zomer. Het was een warm weekend, dus ik bleef laat op. Ik had gezellig een film gekeken met mijn familie en ruim na middernacht was het wel eens tijd om naar bed te gaan.

En toen… hoorden mijn zus en ik vreemde geluiden. Het klonk als gepiep. Mijn zus merkte op dat ze dat geluid een paar nachten eerder ook al had gehoord. We luisterden nog iets beter, tot de geluiden wegstierven, en vroegen ons fronsend af wat het in vredesnaam was.

Ik zei, een beetje lacherig, dat het me deed denken aan een krakende fiets – maar dan wel een klein fietsje. Een kinderfietsje! Mijn zus snoof – “Hoe kan dat nou? Welk kind fietst er nu na twee uur ‘s nachts nog rond op een fiets?”

Die opmerking prikkelde mijn fantasie.

“Misschien is het ook geen gewoon kind,” begon ik grijnzend. “Misschien is het wel een demon, of zo.”

Mijn zus lachte, draaide met haar ogen.

En ik besloot er nog een schepje bovenop te doen, door te zeggen: “Of een clown. Een kind-clown.”

Mijn zus heeft namelijk een hekel aan clowns.

Nou ja, toegegeven, ik heb er ook niet veel mee (ik ga niet zeggen dat ik een fobie heb, maar je doet mij geen lol met een clown!), máár mijn opmerking leverde het gewenste effect op – ik bezorgde mijn zus de rillingen…

We lachten er vervolgens om… en vergaten de geluiden die we hadden gehoord.

 

Achtergelaten

Enkele weken later. Weer een warm weekend en een lange avond. Voor ik naar bed toe ging, stapte ik nog even naar buiten om van de zomernacht te genieten. Ik keek uit over het speelveldje verderop, schemerig verlicht door slechts enkele lantaarnpalen. Het was stil. Uitgestorven.

En in het midden van het veldje, stond een fiets.

Een klein, rood kinderfietsje.

Achtergelaten.

Als er iets is wat ik altijd een beetje morbide vind, dan is het achtergelaten kinderspeelgoed. Het geeft me altijd een ongemakkelijk gevoel, misschien omdat mijn fantasie te groot is en ik te veel griezelfilms heb gezien met bezeten speelgoed.

Maar dit fietsje vond ik extra eng – want het deed me gelijk terugdenken aan de geluiden die we ‘s nachts hadden gehoord en het verhaal dat ik eromheen had verzonnen, in een poging mijn zus een beetje bang te maken.

Toeval? Of…?

Ik grijnsde nerveus, ging terug naar binnen en deed de gordijnen dicht.

Later die nacht, toen ik in bed lag… hoorde ik echter opnieuw de piepende geluiden. Als van een kinderfietsje dat wegreed.

De volgende dag zag ik het fietsje nergens meer.

 

Geïnspireerd

Oké, oké, misschien klop ik dit verhaal wel een beetje op en is er een doodnormale verklaring voor, maar het is écht gebeurd! 😀

En… dat inspireerde me, zoals de kleinste dingen me kunnen inspireren voor mijn boeken en verhalen! In dit geval gaf het me een idee voor een kort verhaal, dat ik wilde schrijven voor de Halloween periode.

Ik heb echter het één en ander veranderd – ik heb er uiteindelijk geen clown in geschreven, aangezien dat me bij nader inzien een beetje te veel deed denken aan IT van horror-meester Stephen King. Bovendien verzin ik graag mijn eigen griezelige wezens.

Zo is mijn korte verhaal “De Spin” ontstaan, die sinds vandaag te lezen is op mijn korte verhalen blog, Lynn’s Paper Heart! Als je het leuk vindt en een paar minuutjes de tijd hebt om te griezelen (om samen met mij in de sfeer te komen voor Halloween!), lees dan >>>hier<<< het verhaal van “de Spin”!

 

img_0515

 

Nou, dat was het allereerste Halloween artikel van deze maand! Volgende week komt de volgende blogpost, waarin ik weer iets anders te vertellen heb… Ik hoop dat jullie het leuk vinden en van Oktober Halloween Maand zullen genieten!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 6 comments
Schimmenwereld Serie: SCHIMMENDROOM | Officiële Aankondiging Release Date

Schimmenwereld Serie: SCHIMMENDROOM | Officiële Aankondiging Release Date

Lily en Mason keren terug

 

Ja, je leest het goed: Lily en Mason keren terug in het vierde deel van de Schimmenwereld Serie, Schimmendroom!

En wanneer je weer verder kan lezen over onze rondreizende (niet helemaal levende…) straatmuzikanten, dat lees je hieronder!

 

DE RELEASE DATE

Schimmendroom verschijnt als hardcover, paperback én eBook op 1 augustus 2018.

 

“Ik ben meer dan een wapen”

 

SCHIMMENDROOM: het vierde deel

In Schimmenlied hebben we kennis gemaakt met Lily en Mason, in deel twee (Schimmendans) met Blaze en Saffron, en in deel 3 (Schimmenvlucht) doken we in het verleden van Dinah en Eli.

De eerste drie delen introduceren de Schimmenwereld, leggen de basis voor het verhaal en hebben de lengte van een novelle… vanaf deel 4, echter, verandert dat: Schimmendroom heeft de lengte van een roman én is het eerste deel van de tweede trilogie binnen de Schimmenwereld Serie!

Enkele dagen na het einde van deel 3, gaat het verhaal verder vanuit Lily’s oogpunt…:

 

Mijn ademhaling versnelt en ik ben de kamer al uitgerend voor ik erover na kan denken – de enige aan wie ik nog denk, is Mason.

Iedere dag ben ik bang dat Dinah hem weer weg komt halen.

Iedere dag ben ik bang dat het mijn laatste dag met hem is.

Een half jaar geleden wisten Lily en Mason met Eli’s hulp aan Dinah te ontkomen en sindsdien leven ze van stad naar stad als rondreizende straatmuzikanten. Ze leiden hun droomleven… maar Lily herinnert zich nog altijd niets van haar leven voordat ze een Schim werd en wordt nog steeds iedere nacht geplaagd door nachtmerries.

Maar haar nachtmerries gaan tegenwoordig verder dan het Schimmenmeer en ze begint zich af te vragen of er antwoorden over haar vorige leven in haar dromen verborgen zitten.

Lily en Mason doen er alles aan om niet gevonden te worden door de wezens uit de Schimmenwereld – maar dan kruisen ze het pad van een Gids… en hij noemt Lily bij een andere naam: Laila.

Hij weet precies wie ze geweest is voordat ze stierf… en vraagt haar om met hem mee te vechten in de oorlog tegen de Necromancer. In ruil daarvoor kan hij haar antwoorden geven over haar vorige leven.

Is Lily wel wie ze denkt dat ze is? Wiens kant kiest ze in de oorlog? En wat betekent haar verleden voor haar en Mason?

 

Ik vind de release van Schimmendroom héél spannend, vooral omdat in dit boek de verhaallijnen uit de voorgaande delen daadwerkelijk in elkaar zullen grijpen en de paden van karakters elkaar zullen gaan kruisen. Ik hoop dat jullie het net zo spannend vinden om het boek binnenkort te lezen!

Heb je nog vragen? Wil je iets kwijt? Feestvieren met mij? ( 😀 ) Laat een berichtje achter!

 

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 4 comments
Ouijaborden en geesten oproepen – echt of nep?

Ouijaborden en geesten oproepen – echt of nep?

In het eerste hoofdstuk van mijn novelle Schimmenlied (te lezen op Wattpad!) probeert Lily contact te leggen met haar overleden vriendje, Mason, door middel van een ouijabord. Maar wat is een ouijabord nou precies en wat doet het? Is het écht mogelijk om geesten op te roepen? En waarom schrijf ik er eigenlijk over?!

• ‘Is daar iemand?’

Op de bovenstaande foto kan je zien hoe een ouijabord eruitziet. In feite is het gewoon een houten bord waar het alfabet, de cijfers 0 tot en met 9 en de woorden ‘ja’ en ‘nee’ op staan. Er zit een hartvormig plankje bij waarmee de letters en cijfers aangewezen kunnen worden.

Via een ouijabord kan je contact leggen met een overledene. Sommige mensen gebruiken het in de hoop om te kunnen praten met een dierbare die ze verloren zijn. Anderen doen het gewoon als een grap en nemen het niet eens serieus. Er zijn echter veel verhalen waarin dat niet altijd even goed afloopt…

Als je een geest wil oproepen, moet je een kalme sfeer hebben. Oftewel: geen muziek aan en de kamer moet het liefste donker of op z’n minst schemerig zijn. Om de sessie te openen, moet je vragen of degene met wie je contact wil leggen aanwezig is.

Ook moet je volgens de kenners minstens met twee personen zijn, omdat anders de energie in de kamer te laag is om een entiteit toegang te verschaffen. Je moet allebei een vinger op het plankje leggen en het plankje zal over de letters, cijfers, of ‘ja’ en ‘nee’ schuiven als de geest die je oproept antwoord geeft op je vragen. In plaats van een plankje kan je ook een glas gebruiken dat je dan ondersteboven op het ouijabord zet. Dit heet ‘glaasje draaien’.

• Onzin of waarheid?

Oké, maar hoe weet je dan zeker dat er geen lolbroek bij je zit die het plankje of het glas zélf verschuift? Nou, dat is juist het probleem – dat weet je niet!

Daarom zijn er dus een heleboel mensen die niet geloven in de werking van een ouijabord. Er zijn immers altijd wel types die erop los verzinnen en ook onder mediums (mensen die geesten kunnen zien en ermee kunnen communiceren) zitten er helaas een hoop charlatans.

Daarnaast is het ook niet zo dat een ouijabord een magisch voorwerp is dat uit zichzelf contact kan leggen met het hiernamaals; het ouijabord – de ‘talking board’ – is eigenlijk in de 19e eeuw als speelgoed in Amerika op de markt gebracht. Je kan een ouijabord net zo goed zelf maken van bijvoorbeeld karton, en dan nog zou hij kunnen werken.

De mensen die geloven in de werking van een ouijabord, waarschuwen er echter voor om nooit zomaar met een ouijabord te gaan spelen als je niet weet waar je mee bezig bent. Afgezien van misschien een onschuldige geest (bijvoorbeeld je lieve opa of oma waar je contact mee probeert te leggen), kan je ook iets heel anders oproepen: een demon bijvoorbeeld, een entiteit die kwaad in de zin heeft en volgens de verhalen je hele leven kunnen ruïneren – je zou zelfs bezeten kunnen raken door de demon.
Het kan ook gaan spoken in je huis. Kamers kunnen plotseling onnatuurlijk koud worden, kasten en deuren gaan vanzelf open of slaan dicht met harde klappen, je kan voetstappen gaan horen, het gevoel hebben dat je bekeken of zelfs aangeraakt wordt, vreemde of vieze geuren gaan ruiken in je huis, en lampen kunnen gaan knipperen of uitvallen.

Het gebruiken van een ouijabord kan dus gevaarlijk zijn. Wie weet voor wie of wat je onbedoeld een poort opent?

IMG_0016

• De oorsprong van fantasie ligt in de realiteit

Enge verhalen allemaal, en of ze waar zijn is nog nooit bewezen. Er zijn veel mensen die het oproepen van geesten, huizen waar het spookt, of het bezeten raken van een demon afdoen als pure onzin; fantasie.

Maar is het niet zo dat iedere fantasie een oorsprong heeft vanuit de realiteit?

Waar zijn al die verhalen vandaan gekomen? Je hoort ze vanuit de hele wereld; Amerika, Engeland, Frankrijk, Mexico – zelfs vanuit Nederland. Hoe kunnen er zoveel mensen zijn met overeenkomstige verhalen over ouijaborden? Zijn dat allemaal mensen met een overactieve fantasie, of zitten er ook ware verhalen tussen?

Het zal waarschijnlijk nooit bewezen kunnen worden, maar het doet je toch afvragen…

Ik vraag het me in elk geval vaak af! Aan de ene kant ben ik sceptisch, want ik weet dat er veel onzinverhalen tussen zitten en heb ook genoeg onzinnige video’s op YouTube gezien.

Aan de andere kant… geloof ik toch dat er meer is dan het oog kan zien. Dat er meer is dan de wereld die wij kennen. Ik kan me niet voorstellen dat alles gewoon ophoudt als je sterft. Ik geloof dat we allemaal een ziel hebben en dat die ziel ergens naartoe gaat als we doodgaan. En ik geloof er ook in dat sommige zielen achterblijven op aarde, door onverwerkte traumatische ervaringen, en dus kunnen gaan ‘spoken’.

Omdat ik geloof dat er meer is dan de wereld die wij kennen, ben ik de Schimmenwereld Serie gaan schrijven. Ik geloof eigenlijk best in de werking van een ouijabord. Zoals ik al zei, ik denk niet dat het bord zelf een poort naar het geestenrijk is. Hoe kan een plank hout of een stuk karton dat immers zijn?

Persoonlijk denk ik dat je zélf de poort bent naar die andere wereld, maar alleen als je jezelf ervoor openstelt (en er echt in gelooft). Het ouijabord werkt dan slechts als een communicatiemiddel voor de entiteit die je oproept.

Dat is de reden dat ik zelf nooit iets zal doen met een ouijabord – ondanks mijn sceptische kant ben ik toch ook weer te bijgelovig!

• Wat denk jij?

Dat is hoe ik erover denk en waarom ik erover schrijf. Het is misschien een lastig onderwerp, maar hoe denken jullie erover?

Geloof je in geesten? Geloof je dat er meer is dan het oog kan zien? Heb je zelf ooit een ouijabord gebruikt en wil je iets vertellen over jouw ervaring? Of vind je het gewoonweg te griezelig om ook maar over na te denken?

Iedere denkwijze is welkom en wordt gerespecteerd, dus laat gerust een berichtje achter (:

– Lynn

Bron afbeelding ouijabord: http://941magazine.com/archives/2286

Posted by Lynn Robin in Dutch Book Updates, 0 comments