lynn robin

The Indie Awards: Schimmendroom Beste Boek 2018

The Indie Awards: Schimmendroom Beste Boek 2018

Op social media is dit nieuws inmiddels wel bekend, maar aangezien ik altijd alle mijlpalen deel op mijn blog, vond ik dat deze update natuurlijk niet mocht ontbreken…

Als je mijn blog volgt heb je de afgelopen maanden vast wel meegekregen dat ik in november genomineerd was voor The Indie Awards door mijn indie-collega Ursula Visser — om precies te zijn mijn boek Schimmendroom, het vierde deel van de Schimmenwereld Serie.

 

Bookpage_Schimmendroom_v2

 

In maart kreeg ik het overdonderende nieuws binnen dat Schimmendroom door de jury was genomineerd voor de award van Beste Boek 2018. Zoals ik zei, dat vond ik al overdonderend; ik had het absoluut niet verwacht. Ik was verbijsterd.

Maar wat ik al HELEMAAL niet had verwacht en wat me écht compleet uit het veld slaat… is het feit dat tijdens de uitreiking van The Indie Awards afgelopen zaterdag 13 april… Schimmendroom is uitgeroepen tot Beste Boek 2018!

HUH?

Eigenlijk was het de bedoeling dat ik bij de uitreiking aanwezig zou zijn geweest, net als alle andere genomineerden, maar uitgerekend het afgelopen weekend had ik een griep te pakken. Ik baalde er ontzettend van dat ik niet kon komen, maar toen ik zondagochtend de video van de lifestream keek en ontdekte dat ik één van de winnaars was… nou ja, je kan je vast wel voorstellen dat ik het toen wel héél jammer vond dat ik er niet bij had kunnen zijn.

MAAR: laten we ons even concentreren op het positieve nieuws! Ik vind het echt ongelooflijk dat mijn boek deze award heeft gewonnen — letterlijk ongelooflijk. Niet eens het allerkleinste deeltje van mij had dit verwacht. Echt niet. Gehoopt, ja, natuurlijk, maar ik was er absoluut niet van uitgegaan.

Het moment dat ik het ontdekte, was mijn eerste reactie: “Hè? Hoe kan dat nou?” (letterlijke quote)

En… inmiddels is het woensdag, en ik verkeer nog steeds een beetje in deze staat. Ik ben echt helemaal flabbergasted en kan het gewoon nog steeds niet helemaal bevatten. En natuurlijk ben ik ontzettend blij, absoluut — maar mijn verbazing heeft nog steeds de overhand, haha 😉

Hoe dan ook, aangezien ik niet aanwezig kon zijn tijdens de uitreiking, moet de award nog mijn kant op komen (misschien dat het dan wat echter wordt?) — om precies te zijn zullen de gezichten (and the brains!) achter The Indie Awards, Simone Lucchesi en Sanne Hillemans, alle award-winnaars nog gaan interviewen… dus ze komen ook nog gezellig bij mij langs! 😀 Ik kijk er enorm naar uit! Dat maakt dat ik de uitreiking heb moeten missen toch weer goed; ik vond het zo jammer…

Anyway! Ik vind het echt ronduit TE GEK — af en toe heb ik een helder moment en dan dringt het tot me door wat er is gebeurd, en dan begin ik te grijnzen als één of andere gek; wees maar blij dat je dat niet hoeft te zien, ik word gewoon bang van mezelf — en zodra ik de award heb volgt er weer een update; ik beloof foto’s! Haha 😀

Oh, and last but not least — ik wil Sanne Hillemans en Simone Lucchesi bedanken voor het organiseren van The Indie Awards en de prachtige kans die ze indie-auteurs hiermee bieden; ik wil de jury bedanken voor deze prachtige uitslag én hun harde werk (zoveel boeken lezen en dan moeten bepalen wie er wint, dat moet geen makkelijke opgave zijn!), én ik wil alle andere award winnaars bij deze ook nog van harte feliciteren!!!

 

Liefs,
Lynn

 

• BEKIJK ALLE WINNAARS VAN THE INDIE AWARDS HIER

• BEKIJK SCHIMMENDROOM + JURYRAPPORT HIER

 


 

• FUN FACT: Afgelopen zondag, 14 april, ontdekte ik dat Schimmendroom een award had gewonnen — en precies 2 jaar geleden, ook op 14 april, ging ik officieel live als auteur om mijn debuut te maken met de Schimmenwereld Serie, én plaatste ik mijn allereerste blogbericht en mijn allereerste social media berichtjes! Toeval, of…? 😉

Posted by Lynn Robin in Nieuws, Schimmenwereld Serie, 6 comments
Schimmenwereld Serie: SCHIMMENDROOM | Nu te Koop

Schimmenwereld Serie: SCHIMMENDROOM | Nu te Koop

Lily en Mason keren terug

 

Vandaag is het 1 augustus 2018 en dat betekent… de officiële release van het vierde deel van de Schimmenwereld Serie: Schimmendroom!

Wil jij weten hoe het verdergaat met onze rondreizende (niet helemaal levende…) straatmuzikanten, Lily en Mason? En met de andere karakters die je in de voorgaande delen hebt leren kennen? Lees dan gauw Schimmendroom; het vierde deel van de Schimmenwereld Serie…!

 

SCHIMMENDROOM

Schimmendroom is een boek van 339 bladzijdes, waaronder 60 bladzijdes aan bonusmateriaal.

Prijzen en bestellen

Schimmendroom hardcover kost €19,95

Bestel de hardcover op boekenbestellen.nl!

 

Schimmendroom paperback kost €12,95

Bestel de paperback op boekenbestellen.nl!

 

Schimmendroom eBook kost €4,99

– The Black Sheep Indie
bol.com
Kobo

 

Je kan het boek (en mijn andere boeken) ook makkelijk vinden op de ‘shop’ pagina op mijn website: http://www.lynnrobin.com/winkel/

 

BONUSMATERIAAL

De hardcover, paperback en eBook editie bevatten allemaal hetzelfde bonusmateriaal; twee korte verhalen geschreven vanuit Lily’s én Masons oogpunt – bij elkaar 60 bladzijdes!

Het eerste verhaal heet Schimmen en Wensen en het tweede verhaal heet Schimmen en Zuurstof.

 

“Ik ben meer dan een wapen”

Bookpage_Schimmendroom_v2

 

Het verhaal is nog niet voorbij…

Deel 4, Schimmendroom, is het eerste boek van de tweede trilogie binnen de Schimmenwereld Serie; hierna volgen nog twee delen, genaamd Schimmenstad en Schimmenstof, geschreven vanuit de oogpunten van Blaze en Dinah.

 

Het vijfde deel, Schimmenstad, verschijnt dit jaar nog in december!

 

Zodra ik meer weet over de verschijningsdatum van het vijfde deel, laat ik het hier op mijn blog weten – of je kan me volgen op Twitter en Facebook voor de nieuwste updates!

 

Maar… eerst hoop ik dat jullie allemaal zullen genieten van Schimmendroom 🙂 Iedereen alvast bedankt voor het lezen!

 

– Lynn Robin

Posted by Lynn Robin in Nieuws, Schimmenwereld Serie, 2 comments
Mei 2018 Insomnia Saga Maand: Special #3 – SNEAK PEEK Somnus + Lichtwandelaar

Mei 2018 Insomnia Saga Maand: Special #3 – SNEAK PEEK Somnus + Lichtwandelaar

Ja, het is alweer zover – de vijfde en  daarmee allerlaatste week van mei is aangebroken! Dat betekent dus ook dat vandaag het laatste artikel van de Insomnia Saga Maand gepubliceerd zal worden…

Maar we eindigen deze maand met een knaller, durf ik wel te zeggen – de eerste twee weken hebben jullie een kijkje kunnen nemen achter de schermen van het schrijfproces van Insomnia en Nachtwandelaar, in de derde week hebben jullie van alles kunnen lezen over de lichtspreuken van de Uitdrijvers en sinds vorige week weet je precies wat het is om een Uitdrijver te zijn en heb je een aantal weetjes gelezen over Nachtsluipers.

We eindigen deze maand echter op een hele andere manier: namelijk met sneak peeks! Vandaag deel ik het eerste hoofdstuk van Somnus, het vervolg op Insomnia, en het eerste hoofdstuk van Lichtwandelaar, het vervolg op Nachtwandelaar. Als je het boek van Insomnia hebt gekocht, heb je het eerste hoofdstuk van Somnus natuurlijk al kunnen lezen, maar vandaag is wel de allereerste keer dat ik een hoofdstuk van Lichtwandelaar vrij geef (ken je het hoofdstuk van Somnus al, scrol dan een stuk naar beneden tot je het kopje “Lichtwandelaar SNEAK PEEK” tegenkomt).

Houd echter wel in je achterhoofd dat dit de allereerste versies van de hoofdstukken zijn; ze zijn dus nog niet officieel geredigeerd en in de uiteindelijke versies die volgend jaar in de boeken verschijnen, kunnen er hier en daar aanpassingen zijn gedaan.

Ben je er klaar voor? “Peek” dan even snel hieronder… 😉

 

Somnus SNEAK PEEK: HOOFDSTUK 01

Dampwolkjes kringelen uit mijn mond en mijn ogen dwalen over de besneeuwde straat. Het is nacht. De lantaarnpalen verspreiden een zachte gloed en er zijn geen voetstappen te bekennen in de sneeuw. Niet van mensen.

    Niet van Nachtsluipers.

    De afgelopen uren is de sneeuwval zo hevig geweest dat de sporen van de afgelopen dag verborgen zijn geraakt onder een witte laag. Om deze tijd is er niemand meer op de been.

    Behalve Kay en ik.

    Ik kijk naar hem opzij. We zitten neergehurkt op het platte dak van een snackbar. Hij heeft de capuchon van zijn lange, zwarte jas over zijn hoofd getrokken tegen de kou, waardoor ik alleen zijn profiel kan zien. De krachtige en toch verfijnde trekken van zijn gezicht, zijn lange, smalle neus. Hij blijft geconcentreerd naar het grote winkelcentrumcomplex aan de overkant staren.

    We zijn in Miller, één van de steden die aan Somnus grenzen. Dit is de zoveelste keer in weken dat we de stad bezoeken. Een half jaar geleden, vlak na de gebeurtenissen in het kasteel, hebben we ons eigen verzetsleger opgericht: Insomnia. Via social media roepen we Slaapwandelaars op om zich bij ons aan te sluiten en samen de wereld veiliger te maken door de Nachtsluipers te verslaan die aan de Uitdrijvers weten te ontsnappen.

    Inmiddels hebben we al tienduizenden volgers. En honderdduizenden haters.

    Kay en ik reizen van hot naar her en hebben samen al tientallen Nachtsluipers verdreven, uit naam van Insomnia. Telkens weer moeten we echter oppassen dat we niet ontdekt worden – na het incident van de afgelopen zomer, zijn we praktisch gezochte misdadigers en onze gezichten zijn meer dan eens getoond op tv en in kranten.

    Ik wend me weer tot het winkelcentrum. Het is een moderner gebouw dan je meestal aantreft in Miller; de meeste bouwwerken hier hebben trappetjesdaken, zijn afgewerkt met verweerd hout en zelfs in de duisternis van de heiige nacht, kan ik in de verte meerdere torens van kerken de lucht in zien reiken.

    In het nieuws gisteren zagen Kay en ik dat er een Nachtsluipernest is aangetroffen in de ondergrondse parkeergarage van dit winkelcentrum; hoewel het niet bekend is waar alle Nachtsluipers overdag naartoe verdwijnen, weten we wel dat sommigen zich overdag op donkere locaties vestigen. Dat kunnen grotten zijn, maar ook gebouwen.

    Dit Nachtsluipernest is gevonden door een man die de fout maakte om vroeg op de ochtend, vóór zonsopgang, naar de parkeergarage te gaan. Het bleek dat hij daar de dag ervoor een gestolen auto had achtergelaten en in zijn paniek was vergeten zijn drugslevering mee te nemen. Hij wilde het pakketje gauw ophalen voor de drukte van alledag weer begon – maar had niet verwacht dat uitgerekend die nacht de parkeergarage opgeëist zou worden door een stel Nachtsluipers.

    Het blijkt dat ze hem gemarkeerd hebben. De man is nu een kersverse Slaapwandelaar en opgesloten in de gevangenis. Omdat hij een drugskoerier was, zegt de politie. Door zijn stomme actie is het echter duidelijk dat hij een beginneling in de drugshandel was, en dat doet me betwijfelen of de overtredingen die hij begaan kan hebben zwaar genoeg zijn om hem in de gevangenis te doen eindigen, maar tegenwoordig grijpen ze ieder excuus aan om een Slaapwandelaar op te kunnen sluiten.

    We hadden praktisch al geen rechten, maar onze leefomstandigheden zijn alleen maar slechter geworden.

    Daarom komen we in verzet.

    Om te bewijzen dat we geen monsters zijn.

    ‘De Nachtsluipers lijken niet van plan om naar buiten te komen,’ fluister ik.

    ‘Dan moeten we naar binnen,’ bromt Kay.

    Mijn maag verkrampt en misschien is het mijn verbeelding, maar het tintelende gevoel in mijn littekens lijkt opeens toe te nemen.

    Vroeger, toen ik voor de Uitdrijvers werkte, was ik nooit nerveus voordat ik de strijd aanging met een Nachtsluiper. Op de één of andere manier wist ik altijd kalm te blijven. De angst kwam pas als ik tegenover de demonen kwam te staan, maar zelfs dan remde het me niet af – de adrenaline nam alles over. Ik was sterk. Zelfverzekerd.

    Maar alles verandert als je de gevangene van een Nachtsluiper bent geweest.

    Ik ben veranderd, na die dag dat Annabelle me urenlang vast heeft weten te houden met onzichtbare ketens; na die dag dat ze Kay urenlang bezeten heeft gehouden en ze mij aankeek en mij toesprak met Kays ogen en Kays stem.

    ‘Jodi,’ hoor ik haar weer zeggen, ‘mijn kleine Slaapwandelaar.’

    Als ik huiver maken mijn schouders een schokkerige beweging. Ik probeer het gelijk te camoufleren door overeind te komen, zodat Kay niets aan me merkt.

    ‘Laten we gaan,’ zeg ik, waarna ik de rand van het dak beetgrijp, mijn benen eroverheen zwaai en me naar beneden laat zakken. Ik maak mezelf lang en laat me dan vallen. Ik land gehurkt op de grond en hoor de sneeuw kraken onder mijn schoenzolen.

    Kay landt naast me, nog geen seconde later, en praktisch net zo geruisloos als ik – had er geen sneeuw gelegen, dan had je ons niet eens gehoord.

    Hij recht zijn rug, kijkt nog één keer om zich heen, en loopt dan op het verlaten winkelcentrum af. Het centrum is de hele dag afgesloten geweest en dat zal het blijven, totdat de Nachtsluipers verdreven zijn. Voorheen had dat allang gebeurd, maar in het nieuws zeiden ze dat de Uitdrijvers het Nachtsluipernest nog niet hebben ontruimd, vanwege personeelstekort.

    Oftewel: ze redden het niet zonder de hulp van Slaapwandelaars in te huren, wat sinds het nieuwe jaar verboden is bij de wet.

    Ik aarzel even voordat ik Kay volg. Hij loopt van me weg, beweegt zich zo soepel en daadkrachtig als altijd. Als je hem zou zien, zou je niet denken dat hij een half jaar geleden hetzelfde heeft meegemaakt als ik. Hij lijkt zelfverzekerd en geen angst te kennen.

    Ik ben niet bang. Ik ben niet bang. Ik ben niet bang.

    Met opeengeklemde kaken trek ik mijn pet lager over mijn ogen heen en trek mijn schouders op, alsof ik me probeer te wapenen tegen de kou. Mijn leren jack houdt me echter warm genoeg, toch lopen de rillingen langs mijn rug.

    Ik ben niet bang.

    Ik trek een sprintje en Kay kijkt kort naar me opzij als ik naast hem kom lopen. Zijn donkere haar valt half voor zijn ogen, die me onderzoekend opnemen. Heel even lijkt het erop dat hij iets aan me wil vragen. Dan wendt hij zich weer van me af.

    We lopen om het gebouw heen, onze voetstappen knerpen zachtjes in de sneeuw, de weg leidt steeds verder omlaag en als we eenmaal bij de grote ingang van de parkeergarage zijn, blijven we staan.

    Het is er aardedonker; de Nachtsluipers hebben de garage opgeëist als hun territorium, dus de verlichting werkt niet meer. Daarom durven de Uitdrijvers het niet aan – hoewel ze hun licht hebben, kunnen ze in de hitte van de strijd ieder moment de controle verliezen… en in de duisternis hebben de Nachtsluipers het voor het zeggen.

    Kay en ik hebben als Slaapwandelaars echter minder moeite om te blijven zien; het licht van de nacht dat in de garage naar binnen valt, is voor ons praktisch net zo helder als daglicht.

    De parkeergarage is uitgestorven. Ik staar naar de pilaren, naar de grote cijfers op de muren, de afbakeningsstrepen op de grond. Er is geen auto en geen mens te bekennen. Ik zie ook geen Nachtsluipers. Maar dat zegt niets.

    Zonder wat te zeggen komt Kay weer in beweging.

    Voor een moment weigeren mijn benen dienst en willen mijn longen zich niet meer vullen met zuurstof.

    Kom op, bijt ik mezelf in stilte toe. Kom in beweging.

    Ik ben niet bang.

    Ik ben een leugenaar.

    Tijdens iedere missie ben ik in gevecht met mezelf. En per missie wordt het erger, hoeveel Nachtsluipers ik ook uitdrijf.

    Mijn bewegingen zijn houterig als ik weer begin te lopen. Ik volg Kay de parkeergarage in en voel mijn hart in mijn keel bonken. Kay houdt zich half schuil achter een pilaar en kijkt onderzoekend om zich heen. Ik zie hem fronsen als hij plots beseft dat ik niet vlak bij hem ben. Ik haast me naar hem toe-

    De zolen van mijn schoenen zijn nat van de sneeuw en maken een piepend geluid op de vloer.

    Het weergalmt tussen de muren, het is oorverdovend.

    En dan vlamt de pijn in mijn littekens op.

    Ze schrijnen, ze branden, ze doen me bijna ineenkrimpen.

    Ze waarschuwen me, voor de Nachtsluipers die plotseling tevoorschijn komen.

 

Lichtwandelaar SNEAK PEEK: 01. DRIE NACHTWANDELAARS

Er waren eens drie Nachtwandelaars die op zoek waren naar het licht. Ze deinsden niet terug voor de schaduwen en gingen de strijd aan met demonen, terwijl ze zochten naar de waarheid en droomden van wraak.

    Er waren eens drie Nachtwandelaars, genaamd Nina, Raphael en Owen.

    Talloze vragen vulden hun hoofd; littekens bedekten hun huid; licht vulde hun hart.

    Er waren eens drie Nachtwandelaars – en ik ben één van hen. Ik ben degene wiens hoofd vol zit met vragen, talloze vragen, waarvan ik niet eens zeker weet of ik ze wel beantwoord wil hebben.

    Maar mijn naam is Nina Morgan.

    En ik deins nergens voor terug.

+ + +

Iedereen is op de vlucht.

    De zon dreigt onder te gaan en schittert in mijn ooghoeken. De straten van Grant zijn druk, bijna chaotisch – auto’s razen over de wegen, scholieren rennen langs ons heen, mannen in pak en met aktetassen in hun handen haasten zich over de voetpaden. Ogen dwalen af naar horloges, of naar de grote klokken die aan de openbare gebouwen en wolkenkrabbers hangen.

    Ook wij hebben haast, maar niet om naar huis te gaan. Ik ben niet anders gewend – ik heb al heel lang geen thuis meer.

    De sneeuw op de voetpaden knerpt onder onze schoenzolen. We zijn een minuut of tien geleden gearriveerd in Grant. Toen we uit het ondergrondse metrostation kwamen, zei Raphael dat hij een bar kent waar dagelijks een contactpersoon van het Genootschap van de Nachtengelen te vinden is. Het schijnt dat ze daar, altijd aan het einde van de middag, geheime ontmoetingen hebben.

    Raphael loopt voor Owen en mij uit. Zijn gitzwarte, achterovergekamde haar zit verward en zijn lange, zwarte – en veel te grote – jas deint wild mee met zijn gehaaste stappen. Hij loopt met de daadkracht van iemand die precies weet waar hij naartoe moet, toch denk ik hem meer dan eens te zien aarzelen. Hij blijft achterom kijken en telkens als zijn blik de mijne kruist, krijg ik het gevoel dat hij iets wil zeggen.

    Hij wendt zich zojuist weer van me af en ik frons, terwijl ik met een zucht mijn pas versnel; ik ben kapot. Ik heb al ruim vierentwintig uur niet meer geslapen en kan bijna niet geloven dat ik gisteren nog in Somnus was, vandaag nog in Miller en nu alweer in Grant. Hoewel ik een dikke hoodie aan heb, begin ik het alsmaar kouder te krijgen. Als ik niet snel rust neem en ergens op kan warmen, raak ik misschien nog onderkoeld.

    ‘Raphael, hoe ver is die bar van je?’ vraagt Owen plots; zijn stem klinkt schor en rauw. En geïrriteerd. ‘De zon is praktisch al ondergegaan-’ Zijn adem stokt en ik hoor hem vloeken onder zijn adem.

    Ik kijk naar hem opzij en zie hem voor een zoveelste keer naar zijn ribben reiken; hij heeft ze vanmiddag gekneusd, tijdens het gevecht met de Nachtsluipers in het oude, geheime laboratorium van mijn vader. Owen is geen watje, dus ik weet dat zijn verwonding goed pijn moet doen – er is veel voor nodig om hem er zo ineengekrompen bij te doen lopen.

     Maar, zoals ik al zei, Owen is geen watje – dus hij zegt er geen woord over en loopt gewoon stug door. Hij ziet echter grauw en zijn bruine ogen staan dof. Zijn schouders lijken minder breed en hij lijkt minder lang te zijn nu hij ineenkrimpt. De ondergaande zon in de rode lucht werpt een gouden glans op zijn kortgeschoren donkerblonde haar en zijn legerkisten zakken met zware passen weg in de sneeuw.

    ‘We zijn er bijna,’ antwoordt Raphael na een stilte, op gespannen toon.

    ‘Nog even en alle winkels sluiten,’ merk ik op en ik kijk weer eens om me heen. Sluitingsbordjes worden haastig voor de deuren gehangen, luiken gaan dicht. De lantaarnpalen springen zojuist aan en ik knijp mijn ogen samen tegen de koplampen van twee zilveren auto’s die aangereden komen. Ze hebben allebei een embleem op de motorkap: een glanzende hoofdletter G.

    De Grant Academie.

    Iedere stad heeft zijn eigen Uitdrijveracademie en het is gebruikelijk dat de Uitdrijvers tijdens zonsondergang door de stad patrouilleren, voor het geval iemand in de problemen is gekomen en gered moet worden van een Nachtsluiper.

    ‘We zijn er bijna,’ herhaalt Raphael alleen maar. ‘Linksaf,’ voegt hij er dan aan toe en we volgen hem een smallere straat in, waar de zon geblokkeerd wordt door de gebouwen. Het is er donker, heiig en zo mogelijk nóg kouder. Ik klem mijn kiezen op elkaar om niet te gaan klappertanden.

    ‘Leg me je plan nog eens uit,’ begint Owen opeens en hij dempt zijn stem: ‘Stel dat we die contactpersoon van het genootschap vinden in die bar – wat dan? Jij bent toch weggelopen van de Nachtengelen? Zien ze jou dan niet als een verrader-’

    Raphael blijft zo abrupt stilstaan, dat ik bijna tegen hem op bots. Hij draait zich om en staart Owen aan met een blik die ik niet kan lezen. Zijn grijze ogen zijn donker in de schemering en ik ruik een vlaag van sigarettenrook. ‘Ik heb al gezegd dat we zullen moeten infiltreren,’ sist hij.

    ‘Infiltreren,’ herhaalt Owen sceptisch. ‘Dat heb je inderdaad gezegd, maar hoe zie jij dat precies?’

    Raphael slaat zijn armen over elkaar. ‘Zeg, ik dacht dat jij zo’n haast had om de bar te bereiken?’

    ‘Liever wel met een plan.’

    ‘Had je je vragenlijst niet eerder tevoorschijn kunnen trekken, Uitdrijver? De zon gaat bijna onder, de bar sluit ieder moment, en-’

    ‘Geef gewoon antwoord, Raphael,’ sis ik, terwijl ik nerveus de doodstille straat rondkijk, ‘en snel een beetje.’

    Zijn gezicht verzacht als hij naar me kijkt. Hij slaakt een zucht en een dampwolkje kringelt van hem weg. ‘Oké. Kijk, ik ben een Slaapwandelaar; in de ogen van het genootschap zijn Slaapwandelaars heilig. Dat heb ik jullie verteld. Mijn familie was dus allesbehalve blij dat ik vorig jaar ben weggelopen – maar dat betekent ook dat ze er álles voor over hebben om mij terug te krijgen. Ik ben… onmisbaar voor het genootschap.

    ‘Dus zo meteen in de bar zal ik de Slaapwandelaar uithangen die spijt heeft van zijn besluit om te vluchten en terug wil keren naar de Nachtengelen – en als een vredesoffer heb ik jullie met me meegebracht; twee potentiële nieuwe sekteleden.’

    Mijn hart mist een slag. Ja, vanmiddag heb ik ingestemd met Raphaels infiltratieplan. Maar nu ik hem het hardop hoor zeggen, dringt het pas echt tot me door wat infiltreren in een sekte precies inhoudt.

    Shit.

    ‘Nina en ik moeten doen alsof we ons aan willen sluiten bij het Genootschap van de Nachtengelen,’ zegt Owen toonloos.

    ‘Ja, natuurlijk. Wat denk je anders dat infiltreren inhoudt?’

    Owen zwijgt.

    ‘De bar is daar.’ Raphael wijst dieper de straat in. Hij aarzelt even, alsof hij weer iets wil zeggen, en zijn blik kruist de mijne. Dan draait hij zich om en loopt voor ons uit. Met een zucht komt Owen weer in beweging en ik zie hem grimassen. Ik loop ook weer verder.

    Ik voel me opeens niet moe meer, ik voel mijn spierpijn amper nog, want ik kan nog maar aan één ding denken: ik ga infiltreren in het Genootschap van de Nachtengelen, de sekte waar mijn moeder vandaan komt. Misschien zelfs mijn vader.

    Alle antwoorden die ik zoek liggen plotseling binnen handbereik.

    We stoppen voor een bar met vuile ramen waar kerstlichtjes omheen zijn gehangen en een houten bord boven de ingang, waar een dikke laag sneeuw op ligt. Voor ik kan lezen wat er op het bordje staat, draait Raphael zich plots naar ons om.

    ‘Luister naar me,’ zegt hij en misschien is het mijn verbeelding, maar zijn stem lijkt te trillen. Hij is veertien jaar oud, slechts een jaar ouder dan ik, maar opeens lijkt hij nog ouder te zijn dan Owen als hij ons één voor één aankijkt. ‘Wat er ook gebeurt, onthoud dat we aan het infiltreren zijn – dus blijf het spel meespelen. Wat er ook gebeurt,’ herhaalt hij. ‘Oké?’

    Ik bal mijn handen tot vuisten. Wil bijna knikken-

    ‘Nina.’ Owen legt een hand op mijn schouder. ‘We hoeven dit niet te doen. Je kan je nu nog bedenken.’

    Ik schud zijn hand van mijn schouder. ‘Waarom zou ik me bedenken?’

    Owen staart me aan en begint dan humorloos te lachen. ‘Omdat je je gezonde verstand gebruikt, misschien?’

    ‘Ik heb vragen. En het genootschap heeft de antwoorden.’

    Owen wrijft met zijn hand over zijn gezicht heen, buigt zich dan naar me toe en sist: ‘Het is een sekte, Nina. Hoor je me? Een sekte die Nachtsluipers aanbidt. Een sekte die hun eigen kinderen aanbiedt aan Nachtsluipers, zodat ze gemarkeerd worden tot Slaapwandelaars en “heilig” zijn. Besef je wel wat er met je kan gebeuren-’

    ‘Misschien leeft mijn moeder nog,’ kap ik hem af met opeengeklemde kaken. ‘En als ze nog leeft, dan weten zíj waar ze is.’

    Voor een moment kijkt Owen me alleen nog maar aan. Dan schudt hij zijn hoofd en wendt zich van me af.

    ‘Je hoeft niet mee,’ merkt Raphael op en hij klinkt bijna hoopvol als hij eraan toevoegt: ‘Nina en ik kunnen ook gewoon samen gaan.’

    Owen werpt hem een grimmige blik toe. ‘In je dromen.’

    Raphaels ogen vernauwen zich even, maar dan draait hij zich om en trekt zonder nog wat te zeggen de deur van de bar open. Na diep ademhalen volg ik hem naar binnen toe.

    Het is er schemerig verlicht en ziet er blauw van de sigarettenrook. Mijn ogen prikken en ik trek de kraag van mijn hoodie over mijn neus en mond om een hoest te smoren. Ik zie een kerstboom in de hoek staan – hij is echter helemaal bruin en er hangen nauwelijks ballen aan de takken – en kartonnen rendieren zijn met touwtjes aan het plafond gehangen. Het is stil in de bar; de meeste mensen zijn immers allang naar huis, op drie mannen na met versleten kleding, vette haren en sigaretten tussen hun vingers geklemd. De barman gebaart wild naar ze om te vertrekken. ‘Maak dat je wegkomt,’ bijt hij ze toe. ‘Donder op. Jullie zijn hier vaak genoeg blijven slapen!’

    Ik blijf staan en kijk naar het schouwspel. In veel openbare gebouwen hebben ze slaapplaatsen, voor als mensen niet op tijd terug naar huis kunnen voor de avond invalt; veel zwervers wagen er hun kans, om een nachtje veiligheid te krijgen.

    Drie jaar geleden, tijdens de eerste weken dat ik over de straten van Somnus zwierf, ben ik één van die zwervers geweest. De eigenaresse van een restaurant had medelijden met me; ik was een klein meisje van tien. Ze gaf me te eten, liet me overnachten.

    En de volgende ochtend hoorde ik haar aan de telefoon met de kinderbescherming.

    Ik ben er gelijk vandoor gegaan en heb nooit meer een stap gezet in de buurt van dat restaurant. Het laatste wat ik wilde was dat de autoriteiten zich met me gingen bemoeien; ik was uit Miller gevlucht om van mijn stigma af te komen. Ik wilde niet meer de dochter van professor Albert Lavigne zijn, de man die sympathiseerde met Nachtsluipers.

    Ik wilde niemand zijn; ik wilde de Nachtwandelaar zijn.

    ‘Ik bel de politie,’ dreigt de barman en hij trekt daadwerkelijk een mobieltje tevoorschijn.

    De mannen mompelen wat, eentje verontschuldigt zich. Owen trekt me opzij als ze langs me heen gehaast komen en ik kijk toe hoe de deur achter hen dichtvalt. Ik vraag me af waar ze nu naartoe zullen gaan. Of ze Nachtsluipers tegen zullen komen vannacht. Of ze de zonsopgang tegemoet zullen zien als gewone mensen – of als Slaapwandelaars.

    ‘We gaan zo sluiten,’ snauwt de barman opeens en ik schrik op. Hij trekt zojuist de theedoek die hij op zijn schouder had liggen van zich af en smijt hem op de toonbank. Zijn blik dwaalt over Owen, Raphael en mij heen en ik zie hem fronsen. Hij heft zijn kin iets op. ‘Hoe oud zijn jullie, jongens?’

    ‘Ik ben achttien,’ antwoordt Owen zonder te aarzelen.

    ‘Ja,’ zegt de barman langzaam, ‘dat geloof ik nog. Maar je vriend en vriendin hier zijn echt niet meerderjarig, jongen.’

    ‘We zijn hier niet om te drinken,’ zegt Owen.

    ‘Waarvoor dan wel?’

    Owen opent zijn mond – maar zegt niets. O shit. Wat als de barman eist zijn identiteitskaart te mogen zien? Dan ziet hij dat Owen geen achttien maar zeventien is, en dan gooit hij ons eruit en-

    ‘Ze horen bij mij,’ klinkt er opeens een lage stem.

    We kijken met een ruk opzij en ik trek mijn wenkbrauwen op als ik iemand in de schemerige hoek van de bar zie zitten, die me daarnet nog helemaal niet was opgevallen. Het is een vrouw. Ze lijkt een jaar of veertig. Ze heeft donker haar met slagen dat tot boven haar schouders reikt. Mager. Starre uitstraling.

    Ik heb haar nog nooit van mijn leven gezien.

    De barman kijkt van de vrouw naar ons en weer terug. ‘We sluiten over twee minuten,’ zegt hij slechts en dan begint hij de stoelen op de tafels te zetten.

    Owen en ik volgen Raphael naar de vrouw toe. Ik kijk toe hoe Raphael de vrouw begroet door zijn handpalmen en duimen tegen elkaar aan te drukken, terwijl hij zijn vingers spreidt en van elkaar af houdt.

    Het is het handgebaar van de Nachtengelen, precies hetzelfde gebaar dat mijn moeder maakte op de foto die ik vanmiddag van haar vond in het lab.

    De vrouw komt zwijgend overeind en groet terug met hetzelfde handgebaar. Nu we dichterbij zijn kan ik haar beter zien; ze heeft een hard gezicht met scherpe trekken, ijsblauwe ogen en kleurloze lippen. Ik kan aderen over haar handen zien lopen. Ik bestudeer haar nog eens beter. Hoewel ik zeker weet dat ik haar nog nooit eerder heb ontmoet, heeft ze toch iets bekends.

    Ik hoor Raphael beverig inademen.

    ‘Hallo… moeder,’ zegt hij schor.

    Ik kijk op en wissel een blik met Owen, die me net zo verbaasd aankijkt. Ik wend me terug tot de vrouw. Daarom komt ze me zo bekend voor; ze lijkt op Raphael. Ze hebben dezelfde bleke huid, dezelfde gelaatstrekken.

    Wist Raphael dat hij zijn moeder hier zou treffen?

    ‘Raphael,’ zegt ze met haar lage stem en ze staart naar haar zoon met een onbewogen gezicht.

    ‘Moeder,’ herhaalt Raphael weer en hij schraapt zijn keel. ‘Het is een… tijd geleden.’

    Ze neemt hem van top tot teen op. ‘Ja,’ antwoordt ze slechts.

    Raphael haalt diep adem. ‘Ik ben een jaar geleden weggelopen. Ik heb mijn familie in de steek gelaten-’

    ‘Dat heb je inderdaad,’ zegt ze koeltjes.

    ‘Ik… Ik weet nu dat ik een fout heb gemaakt,’ gaat Raphael verder en als ik niet beter zou weten, zou de berouw in zijn stem me doen geloven dat hij het écht meent. ‘Ik wil terug naar huis komen. Terug naar mijn familie. Ik zoek vergeving; en daarom heb ik Owen Radcliff en Nina… Morgan meegebracht.’

    Mijn gezicht verstrakt even; hij had bijna mijn echte naam gegeven.

    ‘Ze willen zich aansluiten bij de Nachtengelen,’ voegt Raphael er op fluistertoon aan toe.

    Raphaels moeder laat haar blik over Owen en mij heen dwalen. Haar ogen blijven vervolgens op mij rusten. Ze blijft naar me staren, zonder ook maar iets te zeggen, en ik voel mijn hartslag versnellen. Waarom kijkt ze zo naar me? Herkent ze me? Lijk ik op mijn moeder?

    Als de barman zijn keel schraapt wendt de vrouw zich eindelijk van me af. Ze werpt een blik op de barman. Dan pakt ze haar whiskyglas van de tafel en gooit de laatste slok achterover. Ze slikt hoorbaar.

    ‘Mijn naam is Vivian Fleming,’ zegt ze, waarna ze de kraag van haar jas hoog optrekt, ons kort aankijkt en dan langs ons heen loopt. ‘Volg mij.’

 

Release in 2019

Zowel Somnus als Lichtwandelaar zal in 2019 uitkomen als hardcover, paperback en eBook. De release van Lichtwandelaar zal eerst komen, en daarna Somnus. (Helaas heb ik momenteel nog geen datums, maar zodra ik ze heb laat ik het direct weten hier op mijn blog!)

Natuurlijk mag je zelf helemaal weten in welke volgorde je de boeken leest, maar als de schrijfster (jazeker!) raad ik mijn lezers deze volgorde aan: Insomnia, Nachtwandelaar, Lichtwandelaar en dan Somnus.

De Slaapwandelaar Duologie (Insomnia + Somnus) en de Slaapwandelaar Miniserie (Nachtwandelaar + Lichtwandelaar) zijn in feite los van elkaar te lezen, maar als je de boeken in de bovenstaande volgorde leest, zal je zien hoe bepaalde verhaallijnen in elkaar grijpen – als je Lichtwandelaar volgend jaar eerst leest, zal je al een klein beetje inside information hebben voor Somnus 😉

Ik kijk echt enorm uit naar de releases van volgend jaar en ik hoop jullie ook!

Daarnaast hoop ik ook dat jullie de Insomnia Saga Maand met plezier hebben gevolgd; ik heb alle artikelen dan ook met veel plezier geschreven en met jullie gedeeld! Ik hoop dit volgend jaar nog eens te kunnen doen en dat jullie er weer bij zullen zijn 🙂

Wat vond je van de sneak peeks van Somnus en Lichtwandelaar? Laat het me weten! 😀

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Insomnia Saga, 4 comments
MAART 2018 schrijfupdate: Insomnia/Nachtwandelaar publicatie-klaar + Schimmen en Winter verhalenbundel + druk, druk, druk

MAART 2018 schrijfupdate: Insomnia/Nachtwandelaar publicatie-klaar + Schimmen en Winter verhalenbundel + druk, druk, druk

Deze maart-update is op de valreep! Maar hij is er toch en ik heb een hoop te vertellen; maart is echt een hele (te) gekke maand voor mij geweest, want wat heb ik een hoop gedaan!

Ook heb ik een paar leuke boek-release nieuwtjes, dus lees gauw verder…

 

Insomnia en Nachtwandelaar: helemaal klaar voor de release op 15 en 16 april

De eerste week van maart begon ik (gelukkig niet helemaal alleen, maar met heel veel hulp 😉 ) aan het publicatie-klaar maken van Insomnia en Nachtwandelaar, de eerste twee boeken van de Insomnia Saga. De release van de eBooks staat gepland voor 15 april en de hardcovers en paperbacks voor 16 april (lees de release aankondiging hier!).

Dat hield dus in dat de boeken moesten worden opgemaakt, de covers moesten op maat worden gezet, de eBooks moesten worden gemaakt, een boektrailer, ga zo maar door – ook moest er van alles uitgezocht worden. En aangezien er deze keer niet maar één boek, maar twee boeken tegelijk gereleased zullen worden, was dat natuurlijk dubbel het werk!

Hier ben ik de eerste drie weken van maart non-stop mee bezig geweest. Het was vreselijk veel werk en zoals gewoonlijk waren de laatste loodjes het zwaarst… maar alles is in orde gemaakt en nu ben ik helemaal klaar voor de release in april!

Om eerlijk te zijn heb ik zelf vorige week stiekem al een pre-release gevierd, aangezien ik de proefexemplaren van de hardcovers binnen kreeg… Kijk hier maar!:

img_0276

Al dat harde werken is het toch weer waard geweest 🙂

 

Website updates

De website is ook weer bijgewerkt; als je een kijkje neemt op de homepage kan je zien dat Insomnia en Nachtwandelaar zijn opgenomen in de slider én er is nu ook een Insomnia Saga boekenpagina.

Waar ik zelf ook erg enthousiast over ben (en jullie hopelijk ook) is de nieuwe Coming Soon pagina, waar mijn boek-releases van 2018 én 2019 aangekondigd staan! Zoals je kan zien zullen dit jaar behalve Insomnia en Nachtwandelaar, ook deel 4 en 5 van de Schimmenwereld SerieSchimmendroom en Schimmenstad – uitkomen, én een speciale Schimmenwereld Serie winterverhalenbundel in december!

Zodra ik de exacte datums van de releases weet, zal de pagina worden bijgewerkt!

Daarnaast is er ook nog een recensie pagina aangemaakt; want sinds maart hebben de eerste drie delen van de Schimmenwereld Serie verschillende mooie recensies mogen ontvangen, waar ik nog steeds een beetje ondersteboven van ben…

 

Schimmen en Winter verhalenbundel

Sinds de afgelopen week ben ik begonnen aan de Schimmen en Winter verhalenbundel. In deze bundel zal het verhaal Schimmen en Winter opgenomen worden, dat in 2017 met de feestdagen is verschenen als een gratis eBook bij aankoop van de Schimmenvlucht eBook en de Schimmenwereld Serie eBook bundel bij The Black Sheep Indie.

In deze bundel zullen echter ook drie nieuwe verhalen worden opgenomen, die verteld zullen worden vanuit de oogpunten van Eli, Dinah, Lily, Mason, Blaze en Saffron.

Deze week heb ik de rode draad geschreven voor het eerste verhaal en de eerste drie hoofdstukken. Ik kijk ernaar uit om er mee verder te gaan 🙂

 

Gastblog bij The Black Sheep Indie: Fantasy VS Reality

Maart was fantasy en sci-fi maand bij The Black Sheep Indie. Vandaar dus dat Simone Lucchesi, indie-auteur en oprichtster van TBSI, alle fantasy/sci-fi indies van The Herd heeft gevraagd om een gastblog te schrijven. Dat leek me natuurlijk hartstikke leuk, dus ik heb een lijstje gemaakt van 5 redenen waarom fantasy vaak leuker is dan de realiteit. Je kan mijn gastblog hier lezen!

 

Lees gratis mijn nieuwe miniserie: Eén Dag (Kan Alles Veranderen)

Ik werk zowel aan de Schimmenwereld Serie als de Insomnia Saga, toch kon ik mezelf niet inhouden om er nóg een klein projectje bij te nemen; de afgelopen week heb ik het eerste deel van een miniserie online gezet, genaamd Eén Dag (Kan Alles Veranderen).

Het verhaal heeft magie, muziek en romantiek als thema, bestaat uit drie hoofdstukken en gaat over een meisje genaamd Mina, dat mysterieuze krachten lijkt te hebben, en Nash, een jonge muzikant die in een donkere periode van zijn leven zit. Als hij echter het pad van Mina kruist, verandert alles…

Je kan het eerste hoofdstuk van Eén Dag (Kan Alles Veranderen) hier lezen op mijn korte verhalen-blog, Lynn’s Paper Heart; abonneer je gratis als je de vervolgdelen niet wil missen!

Deel 2 en 3 zullen de komende weken online worden gezet!

 

Op naar april!

In april zal ik het iets rustiger krijgen, hoewel ik weer van alles op de planning heb staan; zoals het afschrijven van de Schimmen en Winter verhalenbundel en de eerste officiële correctieronde van Schimmendroom, het vierde deel van de Schimmenwereld Serie, die uit zal komen in augustus! Spannend!

En natuurlijk mag ik het belangrijkste niet vergeten: op 16 april vieren we de boek-releases van Insomnia en Nachtwandelaar! Het duurt niet lang meer…!

Wil jij als eerste kunnen genieten van de eBook release op 15 april? Reserveer dan bij The Black Sheep Indie jouw exemplaar van Insomnia en Nachtwandelaar!

 

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Schrijfupdates, 4 comments

Interview bij The Black Sheep Indie!

Sinds vandaag staat er een interview met mij online bij The Black Sheep Indie, over de Schimmenwereld Serie, de Slaapwandelaar Duologie en hoe en waarom ik een indie-auteur ben geworden! Dit is mijn allereerste interview, dus ik vind het toch wel spannend om even te delen… 😉

Hier is alvast een stukje van het interview:

 

Wanneer wist je: ik wil schrijver worden!

Dat was zo rond mijn veertiende. Ik zat toen nog op de middelbare school en schreef in mijn vrije tijd hele manuscripten. Mijn droom om schrijver te worden begon toen steeds meer serieuzere vormen aan te nemen – hoewel er aardig wat schoolvriendinnen waren die me het juist afraadden, omdat het “bijna niemand lukt om schrijver te worden”. Die reacties zorgden er echter alleen maar voor dat mijn vastberadenheid toenam – ik wilde mijn verhalen hoe dan ook met de rest van de wereld delen; ik wilde niets liever dan mensen blij maken met mijn boeken. En dat is nog steeds zo! Gelukkig had ik ook de steun van mijn ouders en zus; tot op de dag van vandaag zijn zij misschien wel mijn grootste fans!

 

Verder lezen? Lees de rest van het interview op theblacksheepindie.com!

Posted by Lynn Robin in Nieuws, 2 comments
Schimmenlied BEHIND THE SCENES #2

Schimmenlied BEHIND THE SCENES #2

Dit is het vervolg op de vorige Schimmenlied BEHIND THE SCENES blogpost! De vorige keer heb ik verteld hoe ik op het idee voor Schimmenlied ben gekomen en hoe de karakters zijn ontstaan. Nu zal ik dieper ingaan op het schrijfproces – wat heeft me geïnspireerd tijdens het schrijven en hoe lang ben ik ermee bezig geweest?

 

SPOILER WAARSCHUWING: Als je Schimmenlied nog niet gelezen hebt, kunnen hieronder spoilers staan! Lees verder op eigen risico 😉

 

De eerste hoofdstukken

De allereerste hoofdstukken van een nieuw boek, kunnen de spannendste en soms zelfs moeilijkste hoofdstukken zijn om te schrijven – in mijn ervaring, althans!

De eerste woorden die je opschrijft, de openingszin van het verhaal, leggen voor mij altijd de basis van het hele boek. In die eerste woorden moet je gelijk de stem van de hoofdrolspeler laten horen, je moet de lezer gelijk het gevoel geven dat hij een kijkje komt nemen in het hoofd van iemand anders.

Met Schimmenlied had ik hier echter niet zoveel moeite mee – de openingszin zat al heel snel in mijn hoofd. Ik wist dat ik wilde openen met een gesprek tussen Lily en haar psycholoog, en wist precies hoe ik Lily’s karakter moest typeren met haar reactie op het advies dat ze van haar psycholoog krijgt. Lily rouwde nog steeds om Mason en hoewel ze normaal gesproken heel bedeesd is, wist ik (omdat ik haar karakter al helemaal uitgediept had) dat ze in dat soort situaties nog wel eens scherp uit de hoek kan komen.

Die opening zorgde er gelijk voor dat er een flow kwam in het verhaal – en Lily’s stem was geboren! Toch was het de hoofdstukken erna nog een kwestie van aftasten. Ik had Lily’s karakter dan wel al uitgedacht, maar je leert je hoofdpersoon pas echt kennen als je in zijn of haar huid kruipt.

Na het derde hoofdstuk had ik echter het idee dat ik Lily goed begon te leren kennen – dat kwam vooral door de flashbackscène met Mason in hoofdstuk drie. In dat hoofdstuk vertelt ze over haar passie voor muziek en je leest hoe belangrijk het voor haar is om iemand als Mason te ontmoeten; iemand die haar passie deelt, iemand die haar precies begrijpt.

Door deze scène leerde ik Lily echt kennen en ook Mason en Dinah had ik intussen in mijn vingers. Het schrijven kon nu pas écht beginnen… 😀

 

• Maar hoe werd Schimmenlied een 6-delige serie?

Toen ik ongeveer halverwege het verhaal was, stopte ik heel even met schrijven om de rode draad nog wat verder uit te diepen, zodat ik precies wist hoe ik het verhaal af moest gaan ronden.

Tijdens het schrijven van de ruwe opzet van de laatste hoofdstukken, realiseerde ik me dat ik eigenlijk nog veel meer te vertellen had – en niet alleen over Lily en Mason.

Naarmate het verhaal groeide, begon de Schimmenwereld steeds meer tot leven te komen voor mij en ik begon steeds meer vragen te krijgen: wat zijn Wakers en Gidsen nou precies?; zijn er meer Schimmen die uit het Schimmenmeer hebben weten te ontsnappen?; en zijn er ook (levende) mensen die de wezens van de Schimmenwereld kunnen zien?

Al deze vragen zorgden ervoor dat ik na begon te denken over alle verschillende kanten van de Schimmenwereld en ik besefte dat ik deze kanten het beste kon laten zien vanuit verschillende oogpunten. Dus ik besloot al snel dat het tweede en het derde deel vanuit de oogpunten van andere karakters geschreven moesten worden.

Aan de andere kant was ik echter nog niet klaar met Lily en Mason, vooral omdat Lily aan het einde van Schimmenlied nog steeds met vragen over zichzelf blijft zitten: wie is ze geweest voordat ze stierf en een Schim werd? En waarom herinnert ze zich niets meer van haar ontsnapping uit het Schimmenmeer?

De antwoorden op deze vragen wist ik al heel snel en aangezien ik mezelf ken (ik stel overal vragen over), wist ik dat ik net zoveel vragen zou hebben na het schrijven van het tweede en het derde deel.

Dat was het moment waarop ik besloot om de Schimmenwereld Serie als volgt te gaan schrijven: deel 1 en deel 4 worden verteld vanuit Lily’s oogpunt; deel 2 en deel 5 worden verteld vanuit het oogpunt van een karakter genaamd Blaze; deel 3 en deel 6 worden verteld vanuit Dinah’s oogpunt (door het schrijven van Schimmenlied raakte ik alsmaar nieuwsgieriger naar Dinah’s verhaal en het leven van een Waker).

Zo kwam ik dus uit op zes delen en hoe langer ik erover na begon te denken, hoe meer manieren ik zag om al die zes delen en drie oogpunten met elkaar te verweven, waardoor het één lang verhaal zal worden bekeken vanuit drie verschillende zienswijzen.

Schimmenlied is dus een heel belangrijk en onmisbaar begin van de Schimmenwereld Serie – maar aan de andere kant slechts het topje van de ijsberg…

 

• Muziek is niet alleen belangrijk voor Lily en Mason…

De voornaamste reden dat ik muziek als een rode draad door Schimmenlied heb laten lopen, is omdat muziek één van mijn grootste inspiratiebronnen is. Het helpt me om de sfeer te bepalen en soms brengt het me gewoonweg op hele nieuwe ideeën!

Muziek is dus een grote invloed geweest tijdens het schrijven van Schimmenlied. De playlist is nogal lang en erg uiteenlopend vanwege alle verschillende sferen in het verhaal, dus ik heb vier tracks uitgekozen die ik het meeste heb geluisterd.

 

Abel Korzeniowsky – I Was Never Going to Africa

 

De tragische, onderhuidse muziek van de Penny Dreadful soundtrack paste gewoon perfect bij de sfeer van de Schimmenwereld. Deze track begon ik al te luisteren vanaf het tweede hoofdstuk, wanneer Lily voor het eerst de Schimmenwereld betreedt.

 

The Tide Rose – Come Home

 

Een heel ander nummer, maar perfect voor de flashbacks waarin Lily zich al haar mooiste momenten met Mason herinnert.

 

M83 feat. Susanne Sundfør – Oblivion

 

In feite inspireert deze track me voor elk verhaal dat ik schrijf, ongeacht het genre, dus Schimmenlied kon natuurlijk niet uitblijven (; Ik heb er heel wat actiescènes mee geschreven – onder anderen de scène waarin Lily moet zien te ontkomen van de Schimmen die haar levensenergie proberen af te pakken…

 

Luke Howard –The Ends

 

Met dit nummer heb ik voornamelijk het laatste hoofdstuk van Schimmenlied geschreven. De muziek klinkt kalm, vredig en hoopvol, en dat was precies de sfeer waarmee ik het boek af wilde ronden!

 

Kort maar krachtig

Schimmenlied heb ik uiteindelijk in een tijdsbestek van drie weken geschreven, inclusief het uitwerken van de rode draad. Zodra ik wist waar ik over moest schrijven, leek het gewoon allemaal vanzelf te gaan.

Het schrijfproces van Schimmenlied was dus erg kort, maar wel heel intens. Door alle actie in het verhaal bleef het tempo er goed in zitten en ik heb zo het idee dat dat er juist voor zorgde dat ik alsmaar sneller begon te schrijven! ;D

Richting het eind waren Lily en Mason zo voor me tot leven gekomen, dat ik wel even moeite had om afscheid te moeten nemen – hoewel ik toen al wist dat ze weer terug zouden komen in deel 4 van de Schimmenwereld Serie.

 

En… de rest duurde wat langer

Dit was natuurlijk slechts de ruwe versie van Schimmenlied. Hierna begon het redigeren. Ik heb het manuscript meerdere keren laten lezen aan (mijn super trouwe!) proeflezers en al hun opmerkingen verwerkt in nieuwe versies.

Zelf heb ik het manuscript zo vaak doorgenomen dat ik de tel ben kwijtgeraakt. In iedere correctieronde werden er steeds meer kleine dingetjes veranderd, stukjes werden geschrapt, sommige scènes werden juist uitgebreid. Eigenlijk leek er weinig aan het verhaal te veranderen, maar als ik nu terugkijk op de allereerste versie, kan ik wel zeggen dat het flink verbeterd is.

Na vier versies wist ik dat ik er was: Schimmenlied was klaar om online gepubliceerd te worden op Wattpad – én om uitgegeven te worden als boek!

Schimmenlied is inmiddels verkrijgbaar als hardcover en paperback met exclusief bonusmateriaal, en kan je hier bestellen!: http:/www.lynnrobin.com/winkel

 

Dat was het schrijfproces van Schimmenlied; een verhaal dat geschreven werd in een aantal weken, maar vervolgens nog maanden werk heeft gekost. Maar hé – de dingen die veel tijd en moeite kosten, zijn de dingen die het waard zijn, toch?

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Behind the Scenes, Schimmenwereld Serie, 2 comments
Schimmenlied BEHIND THE SCENES #1

Schimmenlied BEHIND THE SCENES #1

Dit is de allereerste BEHIND THE SCENES blogpost, waarin ik zal vertellen hoe ik op het idee ben gekomen voor Schimmenlied en wat er allemaal aan het schrijfproces vooraf is gegaan! Hoe zijn de karakters ontstaan, hoe is het concept uitgegroeid tot wat het uiteindelijk is geworden en hoe heb ik de setting van het verhaal bepaald? Lees het hier…

• Het begon heel eenvoudig…

Eigenlijk wilde ik gewoon een novelle schrijven. Iets korts, een bondig verhaal met een paar verrassende plottwisten en uiteenlopende personages. Het was oktober toen ik op dit idee kwam en door de Halloween-hype die op gang begon te komen, besloot ik al snel dat ik het verhaal wilde openen met de volgende scène: een meisje dat contact probeerde te leggen met haar overleden vriendje door middel van een ouijabord.

Ik wist ook al heel snel dat ik muziek als een rode draad door het verhaal wilde laten lopen en zo kwam ik op de titel “Schimmenlied”; een titel die beide kanten van het verhaal ondervangt.

Het verhaal was simpel: de geest van het overleden vriendje (Mason) probeerde – nadat het meisje (Lily) het ouijabord had gebruikt – contact met haar te leggen om het allerlaatste lied met haar te delen dat hij vlak voor zijn dood voor haar geschreven had.

Tja. Zo begon het. En als je de eerste hoofdstukken van Schimmenlied hebt gelezen die inmiddels online staan, zal je nu al merken dat het een heel ander verhaal is geworden…

Er miste iets

Zodra ik het idee had staan begon ik een rode draad te schrijven, maar ik liep al snel vast na zo’n drie of vier hoofdstukken. Dus ik begon aan een tweede poging, waarin het karakter Eli erbij kwam, als een soort doodsengel.

Wederom liep ik vast en toen besefte ik waarom: het was gewoonweg niet spannend genoeg! Het was zelfs… saai. (Het is nooit een goed teken als je praktisch in slaap valt tijdens het schrijven van je eigen verhaal…!)

Intussen had ik echter het idee gekregen van de Schimmenwereld, een wereld tussen leven en dood, waarin Masons ziel nog ronddwaalde omdat hij geen vrede kon vinden met zijn dood. Ik zag die wereld al helemaal voor me: een wereld van stof, verval en verrotting; een wereld waar het krioelde van geesten, engelen en demonen.

Het idee van de Schimmenwereld begon zo te groeien in mijn hoofd en ik begon het zo interessant te vinden, dat ik me realiseerde dat dát de setting van Schimmenlied moest zijn. Niet alleen de gewone wereld, maar ook een fantasiewereld.

Deze diashow vereist JavaScript.

Alles en iedereen kwam tot leven

Na dat besluit leek alles als vanzelf te gaan. Voordat ik echter daadwerkelijk aan de slag ging, leek het me wel zo handig om eerst de karakters nog wat beter uit te denken – ik was iets te overhaast aan het werk gegaan.

Mason was het makkelijkste. Ik zag hem van begin af aan al voor me als het nonchalante rockertype, een charmeur die het met iedereen kan vinden en zeeën van vrienden zou kunnen hebben – maar eigenlijk gewoon op zoek is naar die ene persoon, dat ene meisje dat hem en zijn passie voor muziek begrijpt.

Daarna kwam Eli. Het karakter wiens beweegredenen in het begin nog wat onduidelijk zijn, maar die er gewoonweg badass uitziet met zijn gitzwarte haar, blauwe ogen en – niet te vergeten – vleugels!

Toen volgde Dinah. In eerste instantie wilde ik haar heel mooi maken, engelachtig, maar uiteindelijk besloot ik dat ze beter in de setting van de Schimmenwereld paste als ze er wat griezeliger uitzag. Ik wist gelijk al dat ze een mysterieus karakter moest zijn; aan de ene kant heel onmenselijk en aan de andere kant juist heel gewoontjes, vanwege haar kleding – ze ziet er immers gewoon uit als een tiener.

Met Lily heb ik de meeste moeite gehad. Ik wist dat ze een begaafd pianiste was, maar ik wist nou niet of ik een heel lieflijke hoofdrolspeelster wilde, of juist een meisje met een scherpe tong dat nergens voor terugdeinst.

Wat ik wel al snel besloot was dat ze een gothic was, met zo’n typische lolita-outfit, zwartgelakte nagels en donkere make-up. Eerst had ze dan ook zwart haar, maar bij nader inzien vond ik dat weer te stereotype, dus besloot ik haar blond te maken.

Toen ik haar uiterlijk eenmaal bepaald had, begon haar persoonlijkheid ook tot leven te komen – en ik besloot een tussenweg te nemen. Lily is lief, verlegen en kwetsbaar, maar aan de andere kant juist sterk, moedig en niet op haar mondje gevallen.

Vier karakters. Dat was alles wat ik nodig had voor dit verhaal. Intussen had ik ook al flink wat aantekeningen in mijn schriftje staan (na een aantal brainstormsessies) en de nodige research gedaan – en toen kon ik écht aan de slag.

De opzet

Na al deze voorbereidingen ging het uitwerken van de plot veel makkelijker dan in het begin en de Schimmenwereld leende zich zo goed voor actiescènes, griezelige elementen en spanning, dat ik binnen een dag de helft van de rode draad voor het verhaal al geschreven had.

Ik besloot om die eerste hoofdstukken alvast uit te gaan schrijven, zodat ik een nog beter gevoel kon gaan krijgen voor de setting en de karakters écht kon gaan leren kennen. Zo kon ik ook gelijk bekijken of de plot goed genoeg in elkaar zat en of het verhaal werkte; zat er echt genoeg spanning in, zat er een goede ‘flow’ in, ga zo maar door.

Zo begon Schimmenlied steeds meer te groeien – maar over het schrijfproces en hoe Schimmenlied is uitgegroeid tot een 6-delige serie, vertel ik in de tweede editie van Schimmenlied BEHIND THE SCENES.

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen hoe het idee van Schimmenlied is ontstaan en een tweede blogpost volgt binnenkort!

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Behind the Scenes, Schimmenwereld Serie, 2 comments
Ouijaborden en geesten oproepen – echt of nep?

Ouijaborden en geesten oproepen – echt of nep?

In het eerste hoofdstuk van mijn novelle Schimmenlied (te lezen op Wattpad!) probeert Lily contact te leggen met haar overleden vriendje, Mason, door middel van een ouijabord. Maar wat is een ouijabord nou precies en wat doet het? Is het écht mogelijk om geesten op te roepen? En waarom schrijf ik er eigenlijk over?!

• ‘Is daar iemand?’

Op de bovenstaande foto kan je zien hoe een ouijabord eruitziet. In feite is het gewoon een houten bord waar het alfabet, de cijfers 0 tot en met 9 en de woorden ‘ja’ en ‘nee’ op staan. Er zit een hartvormig plankje bij waarmee de letters en cijfers aangewezen kunnen worden.

Via een ouijabord kan je contact leggen met een overledene. Sommige mensen gebruiken het in de hoop om te kunnen praten met een dierbare die ze verloren zijn. Anderen doen het gewoon als een grap en nemen het niet eens serieus. Er zijn echter veel verhalen waarin dat niet altijd even goed afloopt…

Als je een geest wil oproepen, moet je een kalme sfeer hebben. Oftewel: geen muziek aan en de kamer moet het liefste donker of op z’n minst schemerig zijn. Om de sessie te openen, moet je vragen of degene met wie je contact wil leggen aanwezig is.

Ook moet je volgens de kenners minstens met twee personen zijn, omdat anders de energie in de kamer te laag is om een entiteit toegang te verschaffen. Je moet allebei een vinger op het plankje leggen en het plankje zal over de letters, cijfers, of ‘ja’ en ‘nee’ schuiven als de geest die je oproept antwoord geeft op je vragen. In plaats van een plankje kan je ook een glas gebruiken dat je dan ondersteboven op het ouijabord zet. Dit heet ‘glaasje draaien’.

• Onzin of waarheid?

Oké, maar hoe weet je dan zeker dat er geen lolbroek bij je zit die het plankje of het glas zélf verschuift? Nou, dat is juist het probleem – dat weet je niet!

Daarom zijn er dus een heleboel mensen die niet geloven in de werking van een ouijabord. Er zijn immers altijd wel types die erop los verzinnen en ook onder mediums (mensen die geesten kunnen zien en ermee kunnen communiceren) zitten er helaas een hoop charlatans.

Daarnaast is het ook niet zo dat een ouijabord een magisch voorwerp is dat uit zichzelf contact kan leggen met het hiernamaals; het ouijabord – de ‘talking board’ – is eigenlijk in de 19e eeuw als speelgoed in Amerika op de markt gebracht. Je kan een ouijabord net zo goed zelf maken van bijvoorbeeld karton, en dan nog zou hij kunnen werken.

De mensen die geloven in de werking van een ouijabord, waarschuwen er echter voor om nooit zomaar met een ouijabord te gaan spelen als je niet weet waar je mee bezig bent. Afgezien van misschien een onschuldige geest (bijvoorbeeld je lieve opa of oma waar je contact mee probeert te leggen), kan je ook iets heel anders oproepen: een demon bijvoorbeeld, een entiteit die kwaad in de zin heeft en volgens de verhalen je hele leven kunnen ruïneren – je zou zelfs bezeten kunnen raken door de demon.
Het kan ook gaan spoken in je huis. Kamers kunnen plotseling onnatuurlijk koud worden, kasten en deuren gaan vanzelf open of slaan dicht met harde klappen, je kan voetstappen gaan horen, het gevoel hebben dat je bekeken of zelfs aangeraakt wordt, vreemde of vieze geuren gaan ruiken in je huis, en lampen kunnen gaan knipperen of uitvallen.

Het gebruiken van een ouijabord kan dus gevaarlijk zijn. Wie weet voor wie of wat je onbedoeld een poort opent?

IMG_0016

• De oorsprong van fantasie ligt in de realiteit

Enge verhalen allemaal, en of ze waar zijn is nog nooit bewezen. Er zijn veel mensen die het oproepen van geesten, huizen waar het spookt, of het bezeten raken van een demon afdoen als pure onzin; fantasie.

Maar is het niet zo dat iedere fantasie een oorsprong heeft vanuit de realiteit?

Waar zijn al die verhalen vandaan gekomen? Je hoort ze vanuit de hele wereld; Amerika, Engeland, Frankrijk, Mexico – zelfs vanuit Nederland. Hoe kunnen er zoveel mensen zijn met overeenkomstige verhalen over ouijaborden? Zijn dat allemaal mensen met een overactieve fantasie, of zitten er ook ware verhalen tussen?

Het zal waarschijnlijk nooit bewezen kunnen worden, maar het doet je toch afvragen…

Ik vraag het me in elk geval vaak af! Aan de ene kant ben ik sceptisch, want ik weet dat er veel onzinverhalen tussen zitten en heb ook genoeg onzinnige video’s op YouTube gezien.

Aan de andere kant… geloof ik toch dat er meer is dan het oog kan zien. Dat er meer is dan de wereld die wij kennen. Ik kan me niet voorstellen dat alles gewoon ophoudt als je sterft. Ik geloof dat we allemaal een ziel hebben en dat die ziel ergens naartoe gaat als we doodgaan. En ik geloof er ook in dat sommige zielen achterblijven op aarde, door onverwerkte traumatische ervaringen, en dus kunnen gaan ‘spoken’.

Omdat ik geloof dat er meer is dan de wereld die wij kennen, ben ik de Schimmenwereld Serie gaan schrijven. Ik geloof eigenlijk best in de werking van een ouijabord. Zoals ik al zei, ik denk niet dat het bord zelf een poort naar het geestenrijk is. Hoe kan een plank hout of een stuk karton dat immers zijn?

Persoonlijk denk ik dat je zélf de poort bent naar die andere wereld, maar alleen als je jezelf ervoor openstelt (en er echt in gelooft). Het ouijabord werkt dan slechts als een communicatiemiddel voor de entiteit die je oproept.

Dat is de reden dat ik zelf nooit iets zal doen met een ouijabord – ondanks mijn sceptische kant ben ik toch ook weer te bijgelovig!

• Wat denk jij?

Dat is hoe ik erover denk en waarom ik erover schrijf. Het is misschien een lastig onderwerp, maar hoe denken jullie erover?

Geloof je in geesten? Geloof je dat er meer is dan het oog kan zien? Heb je zelf ooit een ouijabord gebruikt en wil je iets vertellen over jouw ervaring? Of vind je het gewoonweg te griezelig om ook maar over na te denken?

Iedere denkwijze is welkom en wordt gerespecteerd, dus laat gerust een berichtje achter (:

– Lynn

Bron afbeelding ouijabord: http://941magazine.com/archives/2286

Posted by Lynn Robin in Schimmenwereld Serie, 0 comments
Schimmenlied – hoofdstuk 1 staat op Wattpad!

Schimmenlied – hoofdstuk 1 staat op Wattpad!

Mijn young adult/urban fantasie boekenserie, genaamd de Schimmenwereld Serie, bestaat uit 6 delen, die allemaal online te lezen zullen zijn op Wattpad.

Het eerste deel, Schimmenlied, heeft de lengte van een novelle, telt 16 hoofdstukken en wordt verteld vanuit het oogpunt van het gothic meisje – en begaafde pianiste – Lily.

Lees hier waar het over gaat!:


‘Waarom heb je de poort naar de Schimmenwereld geopend, Lily?
Wil je gewoon contact met Mason? Of… zou je hem weer willen zien?’

De zeventienjarige Lily rouwt na een half jaar nog steeds om haar vriendje, Mason, die is omgekomen in een auto-ongeluk. Ze deden alles samen.
Met hem kon ze muziek maken als met geen ander.

Ze wil hem terug.

Door een ouijabord te gebruiken probeert ze contact met hem te leggen, maar in plaats daarvan opent ze een poort – de poort naar de Schimmenwereld; een wereld tussen leven en dood, het rijk van geesten, engelen en demonen.

Een engel vertelt haar dat Mason gevangen zit in het Schimmenmeer en dat Lily de enige is die hem kan helpen te ontsnappen. Opgejaagd door een demon die hoe dan ook wil voorkomen dat ze Mason met zich mee terugneemt en haar herinneringen aan hem haar enige leidraad, zoekt Lily zich een weg door de Schimmenwereld.

Het is aan haar of ze er nog levend uit zullen komen.


En bekijk de boektrailer van Schimmenlied!

Je kan hoofdstuk 1 van Schimmenlied sinds vandaag gratis lezen op Wattpad!

Iedere woensdag en zaterdag zal er een nieuw hoofdstuk online staan.

Ik hoop dat jullie er veel plezier aan beleven en ik zou het erg leuk vinden als jullie me laten weten wat jullie ervan vinden! (:

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Nieuws, Schimmenwereld Serie, 0 comments