Schimmenwereld Serie: SCHIMMENSTAD | Officiële Aankondiging Release Date

Schimmenwereld Serie: SCHIMMENSTAD | Officiële Aankondiging Release Date

Blaze is terug

 

Jazeker – in het tweede deel van de Schimmenwereld Serie, Schimmendans, maakten we kennis met de onbevreesde Blaze; 17 jaar oud, een medium én een getalenteerde breakdancer. Hij ging een verlaten balletschool binnen om de Schim op te sporen die daar rondwaarde… en dat was het begin van zijn en Saffrons verhaal.

In deel 5 keert Blaze weer terug en raakt hij verwikkeld in de strijd tussen de Necromancer, de Engel en de Verlossers.

Wanneer Blazes verhaal verdergaat, lees je hieronder…

 

DE RELEASE DATE

Schimmenstad verschijnt als hardcover, paperback én eBook op 1 december 2018.

 

“Hij zal alles veranderen”

 

SCHIMMENSTAD: het vijfde deel

Het vierde deel, Schimmendroom, luidde de tweede trilogie binnen de Schimmenwereld Serie in – vanaf dat deel kwamen de verhaallijnen pas echt bij elkaar. In deel 5, Schimmenstad, zal ook Blazes verhaallijn verwikkeld raken met die van de andere personages…:

 

Een beweging vanuit mijn ooghoeken doet me opkijken. Drie gedaantes in de lucht. Ze vliegen over me heen, richting het uitgaanscentrum verderop. Drie gedaantes, te groot om vogels te kunnen zijn.

Ik ruk mijn koptelefoon van mijn hoofd.

Wakers.

Blaze weet niets van de oorlog die gaande is in de Schimmenwereld.

Maar hij merkt al snel dat er iets mis is als de straten van de stad plotseling overspoeld worden door Wakers, die nog wanhopiger op Schimmen jagen dan ooit.

Zodra hij het pad kruist van Jesse, een medium zoals hij, ontdekt hij dat Eli en Saffron veel voor hem verzwegen hebben. Om hem te beschermen, zeggen ze.

Het duurt echter niet lang voor Blaze verwikkeld raakt in de strijd tussen de Necromancer, de Engel en de Verlossers.

En zijn rol in deze oorlog tussen engelen en demonen is misschien wel belangrijker dan iemand ooit had kunnen denken…

Zal Blaze alles veranderen?

 

SCHIMMENSTAD BOEKTRAILER

Bekijk ook de boektrailer eens!:

 

Schimmenstad is het één na laatste deel van de Schimmenwereld Serie – en ik kan alvast verklappen dat het ook het tot nu toe dikste boek binnen de serie is, van bijna 400 bladzijdes 🙂

Wil je echt als allereerste bij de release zijn? Pre-order dan het eBook op Kobo of bij The Black Sheep Indie voor €4,95!

 

Heb je een vraag of wil je gewoon iets kwijt, laat dan gerust een berichtje achter!

– Lynn

 

Als laatste wil ik Kiyo ontzettend bedanken voor de bloedmooie cover, de prachtige trailer én al haar hulp tijdens Schimmenstad 🙂 Zij zet mijn woorden om in beeld!

Posted by Lynn Robin in Nieuws, Schimmenwereld Serie, 4 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) GRATIS EBOOK

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) GRATIS EBOOK

Welkom bij mijn laatste Oktober Halloween Maand artikel!

De afgelopen weken heb ik verteld over enge, waargebeurde verhalen, vol met geesten, demonen en onverklaarbare dingen. Deze week echter, heb ik iets anders in petto 😀

Namelijk… een surprise-release!

Speciaal voor Halloween breng ik vandaag mijn novelle BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) uit als eBook die – jazeker – gratis te downloaden is!

Lees gauw meer…

 

img_0599

 

BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels)

‘Je verdient beter, Selma. Jij verdient méér dan afwijzing. Jij staat boven hen, boven iedereen die jou heeft geprobeerd te onderdrukken. Jij en ik verdienen ook een plek in deze wereld, wat ze ook zeggen.’

Selma is opgegroeid in een wereld van wierook, kaarsen, ouijaborden en tarotkaarten; ze heeft geen plek in de gewone wereld, waar iedereen terugdeinst voor haar blinde oog, dat zo wit is als melk.

Ze denken dat ze een heks is.

In werkelijkheid is ze de Maker van Lotkaarten, die ze illustreert voor de Beschermengelen om hen te helpen de toekomst te voorspellen en wereldrampen te voorkomen; in werkelijkheid is ze de Koningin van Duivels, schepsels die leven in de schaduwen en de bron zijn van griezelverhalen.

Als Selma op een gure herfstavond een oud, verlaten landhuis binnengaat, vindt ze een jongen in de kelder, opgesloten in een kooi groot genoeg voor een reusachtig beest.

Hij is de mooiste jongen die ze ooit heeft gezien.

Zijn naam is Fai. Zijn naam is Seth.

En hij is misschien wel de gevaarlijkste Duivel die Selma ooit zal moeten temmen – wil ze voorkomen dat de maan gaat huilen en de wereld zal verdrinken in bloed.

Maar kan ze zijn verleiding weerstaan… of is haar dorst naar wraak net zo groot als de zijne?

Dit is het verhaal van de Leeuwentemmer, het Beest en de Huilende Maan.

 

Download ‘m hier!

Zoals al mijn andere boeken is ook BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) geschreven in het young adult/urban fantasy genre; een verhaal met een duister tintje, maar ook romantiek.

 

>>>Download BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) gratis via Kobo<<<

 

**Heb je de bol.com/Kobo app? Dan kan je BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) ook makkelijk opzoeken via de app en direct downloaden op je e-reader of tablet!

 

Het begon allemaal toen de stroom uitviel…

Mijn idee voor BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) kwam op een warme, warme, warme zomeravond in juli. Herinner je je die hittegolf nog? En dat ons op vrijdagavond een “bloedmaan” beloofd was?

Alles begon op die avond.

Mijn huisgenoten en ik hadden de zengende hitte van de dag overleefd en ’s avonds ploften we (weer) neer op de bank. Er stond een kleine ventilator in de hoek van de kamer, de enige bron van verkoeling. We zetten Netflix aan om de laatste aflevering van het vijfde seizoen van The Americans te kijken, een beloning na een lange dag. Met een groot glas water zakten we onderuit, helemaal klaar voor de drama en de actie…

Totdat de stroom uitviel.

Onze soep-breinen hadden even wat tijd nodig om te beseffen wat er nou precies aan de hand was – het scherm van de tv was zwart, de ventilator (nee, niet de ventilator!) was uitgegaan, het licht bij de voordeur brandde ook niet meer.

We gingen naar buiten en ontdekten al snel dat we niet de enige waren. Alle buren zaten ook zonder stroom, de hele wijk zelfs; het drong toen pas tot me door hoe donker de avond eigenlijk is.

Aangezien het buiten aanzienlijk koeler was dan binnen besloten we daar te blijven, wachtend tot de stroom weer aanging. Ondertussen herinnerden we ons dat die avond de zogenaamde “bloedmaan” te zien moest zijn. Die was echter nog nergens te zien, dus we begonnen te speculeren.

Vroeger werd immers geloofd dat de bloedmaan een slechte voorbode was, hoewel we tegenwoordig wel beter weten. Het is eigenlijk lang niet zo spannend en spectaculair als het klinkt.

Maar daar kwam ik weer – mijn fantasie schijnt onverslaanbaar te zijn, zelfs bij temperaturen boven de dertig graden – en ik merkte grijnzend op dat de term me eigenlijk deed verwachten dat we straks écht een bloedende maan te zien zouden krijgen. Dat er bloeddruppels als regen naar beneden zouden vallen, en…-

Uhm, tja. Niemand zag mijn scenario echt zitten. Ik eigenlijk ook niet, maar het idee wilde me niet loslaten.

Die avond hebben we ruim een uur zonder stroom gezeten en de hele tijd buiten gestaan. Het begon hard te waaien en de bewolking nam toe – zo erg, dat we de bloedmaan uiteindelijk nooit hebben gezien. Jammer, maar ik had toch iets overgehouden aan die avond: namelijk een idee voor een nieuw verhaal…

En zo is BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) ontstaan! Ik heb er de afgelopen maanden hard aan gewerkt, naast mijn andere projecten, dus ik hoop dat jullie het gratis eBook met plezier zullen lezen!

Oh, en red je het niet om ‘m echt vandaag tijdens Halloween te lezen? No problem, het verhaal is ook prima te lezen buitenom de festiviteiten 😉 De donkere dagen komen er immers aan… en daar past het perfect bij 😀

 

Een PAPER HEART release

Zoals sommigen van jullie wel weten, houd ik naast dit blog ook een ander blog bij waar ik regelmatig korte verhalen op deel, genaamd Lynn’s Paper Heart.

Het was al een tijd lang het plan om ook romans en novelles uit te brengen uit naam van dat blog, en BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) is de allereerste officiële Paper Heart titel.

 

Ik hoop dat jullie BLOEDMAAN (Onze Gebroken Vleugels) zullen lezen en er plezier aan zullen beleven! Voel je altijd vrij om hier een berichtje achter te laten, of me een mailtje te sturen als je vragen hebt of gewoon iets kwijt wil 🙂

Ook wil ik iedereen bedanken die de afgelopen maand al mijn artikels heeft gelezen en met me mee heeft gegriezeld! Ik vond jullie reacties, hier op mijn blog maar ook op Facebook, echt heel leuk en het was super om te merken hoe iedereen anders reageert op dit soort onderwerpen! 😉

Thank you!!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Nieuws, 4 comments
OKTOBER 2018 schrijfupdate: Grijnzende pompoenen en donkere avonden

OKTOBER 2018 schrijfupdate: Grijnzende pompoenen en donkere avonden

Wow, ik heb voor mijn doen zoveel blogartikels gedeeld de afgelopen maand, dat ik bijna mijn maandelijkse schrijfupdate was vergeten!

Maar hier is ie dan… 🙂

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Halloween

Zoals ik in mijn update van september al had aangekondigd, heb ik deze maand veel gedaan aan Halloween! Iedere week is er een artikel verschenen over waargebeurde horrorverhalen; ik vind het altijd super gaaf om erover te lezen, maar ook om erover te vertellen!

Op 31 oktober, dus echt op Halloween, zal mijn laatste artikel verschijnen en ik kan alvast verklappen dat het een iets ander artikel zal worden… en dat het te maken heeft met het top-secret Halloween-project waar ik het vorige maand nog over had… 😉

 

Schimmenstad redactie

Ook is er deze maand achter de schermen hard doorgewerkt aan de redactie van Schimmenstad, het vijfde deel van de Schimmenwereld Serie (komt uit in december… ooh, dat duurt niet lang meer!!). De laatste redactieronde zit er bijna op en in november wordt het tijd om het boek weer publicatie-klaar te maken. Ik heb daar echt enorm veel zin in en zal jullie op de hoogte houden! 😀

De release date van Schimmenstad zal in november officieel bekend worden gemaakt! Dus… houd mijn blog in de gaten 😉

 

Somnus TIJDELIJK on-hold

Ah, Somnus. Wat een boek. No worries, het schrijven gaat hartstikke goed, maar er zijn wat onverwachtse veranderingen opgetreden in mijn plannen voor 2019 (oktober is een gekke maand voor mij geweest!). Weliswaar positieve veranderingen, maar onverwachts!

Hierdoor staat het vervolg op Insomnia tijdelijk on-hold (hoewel ik druk aantekeningen blijf maken voor het boek, want ik heb zoveel gave ideeën en het plot begint alsmaar completer te worden), omdat ik het schrijven van het zesde en daarmee laatste deel van de Schimmenwereld Serie voorrang moet geven voor een vervroegde release volgend jaar.

Ik weet dat dit allemaal heel cryptisch klinkt, maar ik kan momenteel nog even niets zeggen over de wijzigingen in mijn plannen… máár: alles wordt awesome én zodra ik het kan, zal ik jullie er alles over vertellen om meer duidelijkheid te geven 🙂

 

Korte verhalen van oktober

Als je dit blog de afgelopen maand in de gaten hebt gehouden weet je dit allang, maar ook deze maand heb ik weer een aantal korte verhalen gedeeld op Lynn’s Paper Heart. Om precies te zijn vier, allemaal in het horror genre – speciaal voor Halloween 😉

 

Op naar november!

Ik kan eigenlijk bijna niet geloven dat over twee maanden het jaar alweer voorbij is! Ik heb een hoop gedaan… en toch nog steeds niet genoeg, haha 😉 Hoe dan ook, ik begin stiekem wel al enorm uit te kijken naar kerstmis… 😀

In november zal Schimmenstad klaar gemaakt worden voor publicatie én zal ik hoogstwaarschijnlijk alvast druk gaan brainstormen voor deel 6 van de Schimmenwereld Serie… en voor het vervolg op Insomnia, natuurlijk. Dat wordt multi-tasking!

 

Bring it on, November. I’m ready for you!

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Schrijfupdates, 4 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Anneliese Michel en de zes demonen

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Anneliese Michel en de zes demonen

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de vierde week en vandaag vertel ik over een onderwerp dat mij altijd serieus beangstigt. Namelijk… bezetenheid.

Uhm, tja, ik heb dus gemengde gevoelens bij het schrijven van dit artikel; ja, ik houd van horrorverhalen. Om de één of andere reden voel ik me mijn hele leven al aangetrokken tot enge dingen, gewoon omdat ik het heerlijk vind om zo nu en dan te griezelen – om in angst voor de tv te zitten, ’s avonds weggekropen op de bank met familie en/of vrienden, met een zak chips op mijn schoot. Yep, dáár geniet ik echt van.

MAAR: verhalen over bezetenheid, die jagen mij dus écht de stuipen op het lijf. Veel mensen stoppen het weg als onzin, maar aangezien ik persoonlijk al geloof in het bestaan van geesten en mogelijk ook demonen, vind ik het hele idee van bezetenheid dus echt kei eng. Yes! LYNN vindt iets ENG! Jazeker!

Eén van de engste verhalen die ik ken, is het waargebeurde, tragische verhaal van Anneliese Michel. En daar ga ik jullie vandaag dus over vertellen…

 

Het verhaal: “Anneliese Michel”

Anneliese Michel was een Duits meisje, geboren op 21 september 1952. Ze kreeg een katholieke opvoeding en was een lief, vrolijk meisje.

Maar dat veranderde.

Op haar zestiende kreeg ze voor het eerst last van meerdere black-outs, wat haar in het ziekenhuis terecht deed komen. Na onderzoek trokken de artsen de conclusie dat ze leed aan epilepsie. Ze stuurden haar terug naar huis.

Daarna was Anneliese niet dezelfde meer.

Ze kreeg last van depressies, ze was niet langer dat blije meisje dat ze voorheen was, en begon zich ook steeds vreemder te gedragen. Anneliese ging op bedevaart naar San Damiano in Noord Italië, maar de vrouw die haar begeleidde merkte op dat Anneliese om de één of andere reden alle religieuze beelden zoals portretten of kruisbeelden van Jezus Christus uit alle macht uit de weg ging. Anneliese zei dat ze zo fel schitterden, dat ze er niet eens naar kon kijken. Ook was het onmogelijk voor haar om het altaar te betreden; het voelde alsof de grond onder haar voeten begon te branden als vuur en ze kon gewoonweg niet dichterbij komen.

Ook begon Anneliese vreemde dingen te zien – demonen, beweerde ze, vreselijke wezens. Ze toonden zich regelmatig aan haar, vaak zelfs meerdere keren op een dag. Tijdens het bidden begon ze visioenen te zien van geesten én hoorde ze hese stemmen in haar hoofd, die tegen haar zeiden dat ze “verdoemd” was en zou “rotten in de hel”.

Haar ouders schrokken en stapten in 1973 naar de kerk; ze vroegen om een exorcisme om hun dochter te redden, maar dit verzoek werd geweigerd…

Dat was een fout.

Anneliese ging alsmaar verder achteruit. De demonen gaven haar bevelen – de vreemdste, misschien wel meest mensonterende dingen, zoals het regelmatig uittrekken van haar kleding en urineren op de vloer. Daarnaast begon ze steenkool, dode vogels, vliegen en zelfs spinnen te eten, én haar eigen urine te drinken. De artsen probeerden haar te redden, maar geen medische hulp kon haar genezen of zelfs maar helpen.

Haar vader en moeder waren de wanhoop nabij en vroegen de kerk nogmaals om hulp. In 1975 stemden ze eindelijk toe tot een exorcisme.

Maar één exorcisme bleek niet genoeg.

Twee priesters en een bisschop voerden meerdere keren in de week een exorcisme uit, om de demonen uit haar lichaam te drijven. Tijdens deze uitdrijvingen moest Anneliese de hele tijd kniebuigingen maken – ze was echter zo zwak, en ze moest het zo ontzettend vaak doen, dat ze uiteindelijk haar knieën brak.

Haar gezondheid ging in rap tempo achteruit. De uitdrijvingen werkten niet en Anneliese kreeg van de demonen binnenin haar de opdracht om te stoppen met eten. Ze viel zo vreselijk af, dat ze uiteindelijk ongeveer slechts nog 30 kilo woog.

In 1976 werd de laatste uitdrijving gedaan. Anneliese was zo zwak dat ze zelf niet meer neer kon knielen, dus haar ouders moesten haar helpen bij de bewegingen.

De volgende dag stierf Anneliese aan ondervoeding, uitdroging en een longontsteking.

Haar ouders en de priesters werden hierna veroordeeld tot zes maanden celstraf, omdat zij niet goed voor haar gezorgd hadden en haar constant hadden gedwongen de kniebuigingen te herhalen, die ze helemaal niet aankon. Ook waren de uitgevoerde uitdrijvingen ouderwets en achterhaald voor die tijd; men sprak er schande van… maar de priesters bleven hoe dan ook overtuigd van het feit dat ze, vlak voor Annelieses dood, toch alle demonen hadden weten uit te drijven…

 

Meerdere demonen

Over het algemeen is iemand meestal “slechts” bezeten door één demon, maar bij Anneliese Michel was dat een ander verhaal. Tijdens de uitdrijvingen hebben de priesters geluidsopnames gemaakt, waarop – kennelijk – te horen is dat de demonen ruzie maakten met elkaar, allen vechtend om op de voorgrond te komen.

Er zaten maar liefst zes demonen in Anneliese, die zichzelf volgens de priesters Lucifer, Cain, Judas Iscariot, Fleischmann, Hitler en Nero noemden.

Deze geluidsopnames zijn nog steeds te vinden; jazeker, ze staan zelfs op YouTube. Ik heb ze een paar jaar geleden eens beluisterd. Om eerlijk te zijn heb ik sterk zitten twijfelen of ik ze zou delen in dit artikel en bijna besloten het niet te doen – noem me een schijtluis, maar ik vind het echt flink beangstigend om te horen!

Toch interesse? Ik zou zeggen… “enjoy”:

 

**Ben je echt nogal bang uitgevallen en beangstigen griezelfilms je echt héél erg, dan raad ik je af deze geluidsopnames te luisteren… 🙂 Ik wil niet op mijn geweten hebben dat je er nachtmerries aan overhoudt, natuurlijk! 😉 (Daar zijn mijn boeken namelijk voor. LOL)

 

Het huis van Anneliese Michel

Op 18 juni 2013 is Annelieses ouderlijk huis, waar ze dus is onderworpen aan meerdere exorcismes én is overleden, afgebrand.

Volgens de politie had het te maken met doodnormale brandstichting, maar veel mensen houden vol dat het te maken heeft met de uitdrijvingen in de jaren ’70. Ze beweren namelijk geesten te zien op de foto’s van het brandende huis…

 

Waar of niet waar?

Deze vraag kan ik blijven stellen over dit soort onderwerpen. Na het lezen van het bovenstaande verhaal en het beluisteren van de geluidsopnames, zullen er immers altijd twee kampen zijn; de één vindt het beangstigend, want misschien geloof je wel dat dit echt mogelijk is, dat bezetenheid daadwerkelijk voorkomt. De ander, en misschien ben jij dit wel, lacht zich nu echt kapot.

Nou, zoals je inmiddels wel van me begrepen hebt, geloof ik dat het best goed kan. Ja, tuurlijk, ook ik heb ergens zo mijn twijfels. In eerste instantie, toen ik Anneliese Michels verhaal voor het eerst las, vroeg ik me af of ze wel écht bezeten was. Misschien was ze gewoon geestesziek en beeldde ze zich van alles in? Kan best.

Maar toen beluisterde ik de geluidsopnames en dat bracht me aan het twijfelen. Kan je dat écht verzinnen? Of had ze gespleten persoonlijkheden, die hun eigen leven waren gaan leiden? (Wat het trouwens niet minder beangstigend maakt, als je het mij vraagt.)

Bezetenheid vind ik altijd een lastig onderwerp. Het kan net zo goed zijn dat iemand gewoon aan een geestelijke ziekte lijdt. Maar aan de andere kant hoor je veel van dit soort verhalen, verspreid over de hele wereld, en hoor je sommige demonen-namen vaker terugkeren. En aangezien ik persoonlijk ook geloof in het bestaan van geesten… is er altijd een deel van mij dat zich afvraagt of demonen dan misschien ook bestaan, kwade wezens die via onze lichamen tot deze wereld door willen dringen.

Klinkt als een fantasy concept. Maar de bron van fantasie ligt altijd in de realiteit, toch?

 

Oorzaken van bezetenheid

Die zijn niet altijd duidelijk, hoewel ik er flink research naar heb gedaan. Niet omdat ik nou zo bang ben om zelf ten prooi te vallen aan een demon (zo angstig ga ik nu ook weer niet door het leven, haha), maar gewoon omdat ik uit wilde zoeken hoe het sommige mensen is overkomen.

Eén van de oorzaken kan je karakter zijn. Ik heb begrepen dat mensen die altijd erg boos, gewelddadig of jaloers zijn, sneller de aandacht van een demon kunnen trekken, omdat die zich aangetrokken voelen tot dat soort negatieve emoties. Mensen die heel negatief in het leven staan, hebben kennelijk ook een zwakker “aura”, een soort lichtschild dat ieder mens bij zich draagt. Hoe krachtiger en positiever je bent, hoe sterker het licht van je aura is; hoe zwakker en negatiever je bent, hoe breekbaarder het schild is en hoe minder ver je aura reikt.

Voor de één klinkt dit wellicht als zweverig gezemel, maar ik vind het logisch klinken. Persoonlijk ben ik een ware aanhanger van positief in het leven staan; ik geloof zeer sterk in de kracht van energie en dat je de energie rondom je kan beïnvloeden met je eigen houding. Uit eigen ervaring heb ik geleerd dat als je je negatief voelt en negatief denkt, je alleen maar vervelende dingen aantrekt; doe je je best om positief te blijven en te genieten van het leven, dan komen er ook goede dingen naar je toe. Dit is zo’n beetje mijn levensfilosofie, en ieder jaar probeer ik er meer naar te leven.

Máár… nu zeg ik dit allemaal wel, maar Anneliese Michel werd juist door haar omgeving gezien als “een blij, lief en vrolijk meisje”. Dat klinkt niet als iemand die negatief in het leven staat en daardoor ontvankelijk is voor demonische bezoekers, hè?

Het blijft dus een raadsel…

 

“I’m an evil demon, so I’m going to take over the world!”

Misschien denk ik te veel na, maar ik zit dus met nog een paar vragen. Ten eerste: wát zijn demonen nou eigenlijk? Zijn het echt duistere wezens uit een andere wereld, een andere dimensie? Iets zoals de hel? Een rijk van demonen?

Stel dat het inderdaad zo is; wat willen ze dan bereiken door mensen bezeten te houden? Zijn ze echt zoals demonen vaak in films en boeken getoond worden? Je weet wel, gewoon puur slechte wezens die de wereld over willen nemen… gewoon omdat ze zo evil zijn?

Ik weet het niet, hoor. Laat ik het zo zeggen, mijn verhalen/schrijvers-brein slaat dan gelijk aan het werk en ik probeer mijn bad guys – hoe evil ze ook zijn – wel altijd een motief te geven. Een reden waarom ze, bijvoorbeeld, de wereld over willen nemen.

Dus hoe zit het dan met “demonen” in het echte leven?

Of zijn het boze geesten, een soort poltergeists; de geesten van mensen die het leven niet los kunnen laten en vervuld zijn met woede, en zich daarom afreageren op levende mensen? Is het gewoon zo’n “simpele” reden?

Zoals je begrijpt, ik heb de antwoorden niet. Ik vraag me af wie ze eigenlijk wel heeft… 🙂

 

“Welkom, Lucien”

En ook deze week heb ik weer een kort verhaal geschreven, losjes gebaseerd op het onderwerp van deze week. De titel is “Welkom, Lucien” en vertelt het verhaal over een exorcist, demonen… en een gevaarlijke deal.

>>> Lees “Welkom, Lucien” hier <<<

 

Wat denk jij?

Wat vind jij van het verhaal van Anneliese Michel? Denk je dat ze gewoon aan een vreselijke geestesziekte leed, of geloof jij ook in het bestaan van demonen en dat bezetenheid een echte mogelijkheid is? Laat het weten in de comments!

 

En dit concludeert het vierde artikel van Oktober Halloween Maand! Ik hoop dat jullie het interessant vonden en bedankt voor het lezen!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

 

Posted by Lynn Robin in Uncategorised, 4 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: The Amityville Horror

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: The Amityville Horror

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de derde week en vandaag zal ik jullie vertellen over “the Amityville Horror”.

Een waargebeurd verhaal uit Amerika, dat inmiddels al een paar keer verfilmd is. Ik was elf of twaalf jaar oud toen ik de originele verfilming uit 1979 zag – mijn ouders hadden me er weleens wat over verteld, en op een dag kwamen ze thuis met de dvd. Tja, de ouders van mijn vriendjes en vriendinnetjes deden er juist álles aan om de tere zieltjes van hun kinderen te beschermen tegen enge dingen, maar mijn ouders wisten allang dat ik een verloren zaak was (haha) en stimuleerden juist mijn fascinatie met horror 😉 Iets waar ik ze nog steeds heel dankbaar voor ben!

Hoe dan ook. De film was ENG. Dat is hij nog steeds, zelfs als ik ‘m nu kijk op mijn zesentwintigste. Vooral omdat je in je achterhoofd weet dat het écht is gebeurd; dat maakt voor mij alles veel intenser. De “gewone”/verzonnen horrorfilms werken meestal alleen maar op mijn lachspieren.

Het verhaal heeft me altijd al beangstigd en toch ook geïntrigeerd… en daarom wil ik jullie er vandaag over vertellen 🙂

Lees gauw verder…

 

Het verhaal: “The Amityville Horror”

Rond 3:15 AM, op 13 november 1974, vermoordde de man Ronald DeFeo Jr. zijn hele familie (zijn ouders en vier broers en zussen) door ze dood te schieten met een shotgun, in hun huis in Amityville, New York. Hij beweerde dat er een stem in zijn hoofd was die hem had gedwongen dat te doen.

Hierna kwam het huis op 112 Ocean Avenue terug op de markt, maar vanwege de vreselijke gebeurtenis werd de prijs van het huis alsmaar lager en lager; niemand wilde er wonen.

Maar een jaar later was er toch een echtpaar dat het huis kocht, voor slechts 80.000 dollar: George en Kathy Lutz, pasgetrouwd en klaar om hun nieuwe leven te beginnen, samen met Kathy’s kinderen uit haar vorige huwelijk – twee zoons en een dochtertje. Er werd hen echter niet verteld over de moorden die in het huis waren gepleegd…; dat werd angstvallig voor hen verzwegen.

Hoewel George niet echt gelovig was, was Kathy katholiek, dus ze vroegen een priester – Father Delaney – om hun nieuwe huis te zegenen.

En vanaf dat moment begonnen er vreemde dingen te gebeuren.

 

'THE AMITYVILLE HORROR' FILM - 1979

“The Amityville House” (BRON FOTO)

 

De priester ging het hele huis door met zijn Bijbel en zijn kruis, zegende iedere hoek – maar toen hij één van de kamers binnenstapte, klapte opeens de deur dicht… en ging niet meer open. De deur zat dicht, de ramen zaten dicht, en toch vulde de kamer zich op onverklaarbare wijze met vliegen. Tientallen vliegen, honderden vliegen. Hij probeerde de kamer te ontvluchten, maar het was alsof een donkere macht hem opgesloten hield.

Toen hoorde hij een stem, een luide fluisterstem die boven het gezoem van de vliegen uit wist te komen, die zei:

“Get out.”

Daarna ging de deur opeens weer open. De priester vluchtte.

Dat was echter niet het einde voor Father Delaney. Hij probeerde de familie Lutz te helpen en te waarschuwen, maar hij kreeg verschrikkelijke buikkrampen, blaren op zijn handen toen hij naar Kathy probeerde te bellen, de remmen en het stuur van zijn auto werkten niet meer… Uiteindelijk werd hij zelfs blind.

Ook Kathy’s tante, een non, kwam nog langs in het huis, maar terwijl ze er was voelde ze zich vreselijk ziek worden en was ze gedwongen te vertrekken.

Daarnaast merkte de familie ook vreemde dingen op. In sommige kamers van het huis was het ijs- en ijskoud. Groen slijm kwam uit de muren gesijpeld. Er waren vreemde geuren te ruiken. De deur van de garage klapte steeds open en dicht, open en dicht; het hele gezin zag het gebeuren. Het kruis dat ze aan de muur hadden hangen, werd telkens ondersteboven gedraaid – wat volgens het katholicisme een teken van de Duivel is. De babysitter die op een avond kwam oppassen, raakte opgesloten in een kast. Eén van de zoons had een ongeluk met een raam, waardoor hij zijn hand brak. Het dochtertje (de jongste van het gezin), leek een onzichtbaar vriendinnetje te hebben, genaamd Jody. De moeder zag haar dochter soms op een stoel zitten, tegenover een schommelstoel, alsof het andere meisje daarop zat. Kathy dacht de schommelstoel zelfs te zien bewegen, terwijl er niemand op zat, maar de stoel stopte als ze vervolgens weer keek. Ook dachten ze soms twee rode ogen naar binnen te zien kijken. En de hond bleef terugkeren naar de kelder, waar hij zich vervolgens heel onrustig gedroeg.

En George, de vader, begon steeds slechter te slapen: iedere nacht werd hij om exact 3:15 wakker. Het precieze tijdstip waarop de moorden op de voorgaande bewoners waren gepleegd.

George’s werk begon eronder te lijden, hij werd ook steeds geïrriteerder en kwader, naarmate de weken verstreken leek hij niet eens meer op de man die hij was. Niet alleen zijn familie, maar ook zijn zakenpartner maakte zich zorgen om hem en kwam langs met zijn vrouw, die gevoelig was voor het paranormale. Ze was zowel verafschuwd als geïntrigeerd door de dingen die ze voelde in het huis.

Kathy voelde steeds meer nattigheid en begon onderzoek te doen naar de geschiedenis van het huis. Ze ging naar de bibliotheek en ontdekte dat er moorden waren gepleegd een jaar voor ze er kwamen wonen, maar ook dat het huis was gebouwd op een Shinnecock (een Indianenvolk) begraafplaats én dat er ooit een duivelaanbidder genaamd John Ketchum op het land had gewoond.

Alles ging van kwaad tot erger, op de laatste nacht werden de zoons ’s nachts wakker en bleken ze boven hun bed te zweven – en op diezelfde nacht stond George bijna op het punt zijn eigen familie te vermoorden om klokslag 3:15. Maar hij schrok op, nog voor hij iets kon doen, en besloot direct te vluchten met zijn vrouw en kinderen. Ze wisten uit het huis te ontsnappen, reden weg met de auto en keken nooit meer achterom.

Er wordt gezegd dat ze nooit meer teruggekeerd zijn naar het huis en ook nooit hun eigendommen zoals kleding hebben opgehaald. Ze hebben alles achtergelaten en zijn in een andere staat gaan wonen. Ze hebben slechts 28 dagen in het huis gewoond.

 

De sceptici

Is dit verhaal écht waargebeurd? De een gelooft van wel, de ander is ervan overtuigd dat het klinkklare onzin is. Koude plekken in het huis? Vreemde, vieze geuren? Groen slijm dat uit de muren gedropen kwam? Bullshit. Er wordt zelfs beweerd dat de familie het hele verhaal heeft verzonnen en dat wordt ondersteund door de advocaat van de familie, die kennelijk publiekelijk heeft beweerd dat hij het verhaal heeft bedacht samen met George en Kathy “onder het genot van vele glazen wijn”. In 1973 was de film The Exorcist namelijk een enorme hit, mensen waren bezig met het paranormale, en zo probeerden ze gewoon aandacht te krijgen en veel geld te verdienen.

Dat zeggen de sceptici.

Máár: hoe verklaren ze dan het volgende? George en Kathy zijn namelijk onderworpen aan een leugendetectietest – en ze slaagden met vlag en wimpel.

Bovendien heeft de advocaat bovenstaande uitspraak gedaan, nadat hij onenigheid had gekregen met het echtpaar Lutz.

Daarnaast heeft één van de zoons, Daniel Lutz (die pas 10 jaar oud was toen hij in het huis woonde), op volwassen leeftijd meegewerkt aan een documentaire genaamd “My Amityville Horror” en gezegd dat het huis zijn leven heeft geruïneerd en dat hij er tot op de dag van vandaag nog steeds nachtmerries van heeft. De dochter heeft nooit publiekelijke uitspraken willen doen.

De kinderen waren nog jong toen ze dit meemaakten – dus waarom zouden ze er nu, als volwassenen, over blijven liegen?

 

Verklaringen

Daarnaast heeft Daniel Lutz in diezelfde documentaire nog wat dingen verteld die de gebeurtenissen in het huis enigszins kunnen verklaren; dingen die niet ter sprake komen in de verfilming.

In de film lijkt George namelijk een vriendelijke, prettige man te zijn, die een goede vader voor de kinderen was – maar Daniel Lutz heeft verteld dat hij helemaal niet zo’n fijne man was en hem, zijn broer en zusje soms zelfs sloeg.

Bovendien bleek George ook veel bezig te zijn met het occulte. Daniel Lutz zei dat hij – in hun vorige huis, dus voordat ze in Amityville gingen wonen – zijn stiefvader ooit in de garage een voorwerp zag verplaatsen met telekinese. Ook bleek George veel boeken in de kast te hebben staan over occulte, donkere onderwerpen.

Het zou dus goed kunnen – als je daarin gelooft – dat George met zijn interesse en bezigheden iets heeft geactiveerd in het huis; duistere krachten, die door hém zijn aangewakkerd.

Wat ook opmerkelijk is, is dat Daniel Lutz heeft verteld dat hij – nadat ze pas 2 uur in het huis waren ingetrokken – al een ongemakkelijk gevoel kreeg. Ook vertelde hij dat hij alleen in een kamer was en dat de kamer zich opeens vulde met honderden vliegen. Hij verliet de kamer, haalde zijn moeder en ging met haar terug naar de kamer. Alle vliegen waren van de aardbodem verdwenen.

Dit lijkt héél erg op wat er met de priester gebeurde. Twee soortgelijke incidenten… Hoe kan dat nou verzonnen zijn?

 

Nieuwe bewoners

Geloof het of niet, maar na dit tweede incident in het huis hebben nog vier families in The Amityville House gewoond.

Het laatste wat bekend is, is dat het huis in februari 2017 wederom is verkocht, ditmaal aan een eigenaar wiens naam niet is vrijgegeven. Hij of zij heeft het huis gekocht voor 605.000 dollar; 200.000 dollar onder de vraagprijs.

 

Fictie of realiteit?

Tja, dat is altijd de vraag, hè? Om heel eerlijk te zijn ben ik één van de mensen die gelooft dat dit verhaal waar is. Oké, natuurlijk heb ik het verhaal vooral leren kennen door de film en natuurlijk weet ik (als de beste, haha :D) dat de feiten in fictie nog wel eens verdraaid en flink aangedikt willen worden; dat doe ik zelf immers ook graag in mijn boeken. Om het publiek te entertainen, probeer je altijd nét een stapje verder te gaan.

Bovendien heeft de film (en ik heb het echt over het origineel uit de jaren zeventig, niet die remake uit 2005; die is vreselijk opgeklopt en compleet onzinnig als je het mij vraagt… maar dat is mijn mening) van The Amityville Horror ook een huiveringwekkende soundtrack. Luister de theme maar eens…:

 

 

Dat helpt natuurlijk wel het griezelsfeertje te versterken, máár: ik denk echt dat er een kern van waarheid in het verhaal moet zitten, ondanks alle sceptici en wat ze allemaal zeggen om de feiten te weerleggen. Ik kan me gewoon met de beste wil van de wereld niet voorstellen dat je dit zou verzinnen.

Wie koopt er nou bewust een huis waar moorden zijn gepleegd, om er vervolgens welgeteld 28 dagen te blijven wonen, om er uiteindelijk op een nacht hals over de kop uit te vertrekken, alleen maar om er een sterk verhaal over te kunnen verzinnen waar je veel geld mee kan verdienen door o.a. de filmrechten te verkopen? Ik kan het me niet voorstellen.

Maar… misschien denk jíj er wel heel anders over? 🙂

 

“Poppen en Nachtmerries”

Net als de afgelopen weken, deel ik ook deze week weer een kort verhaal, gerelateerd aan dit artikel! Ik heb een verhaal geschreven genaamd “Poppen en Nachtmerries”, dat losjes geïnspireerd is door The Amityville Horror. Ik heb gewoon wat elementen geleend en daar weer zelf een twist aan gegeven!

>>>Lees “Poppen en Nachtmerries” hier <<<

 

 

En dit was alweer het artikel voor de derde week van Oktober Halloween Maand! Hopelijk heb je het met plezier (uh…) gelezen en zie ik jullie ook volgende week weer terug! Dankjewel voor het lezen!

Wil je iets kwijt? Denk je net als ik dat er een kern van waarheid in het verhaal zit, of ben jij één van de sceptici? Laat het weten in de comments…

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

 

Posted by Lynn Robin in Uncategorised, 8 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Banchō Sarayashiki

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Banchō Sarayashiki

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de tweede week en vandaag gaan we over de grens: namelijk… Japan!

Ook de Japanse cultuur kent vele griezelverhalen en het leek me eens leuk om het te hebben over hoe ze daar dat soort verhalen vertellen; verschilt het erg van de Westerse cultuur, of juist helemaal niet?

Lees gauw verder…

 

Het verhaal: “Banchō Sarayashiki” – The Dish Mansion at Banchō

Banchō Sarayashiki is het waargebeurde verhaal van een mooi meisje genaamd Okiku. Ze was een dienstmeisje en werkte voor de samurai Aoyama Tessan, in het Himeji Kasteel.

Aoyama was verliefd op Okiku en probeerde haar meer dan eens te verleiden – maar Okiku beantwoordde zijn gevoelens niet en wees hem keer op keer af.

Dus de samurai verzon een truc om haar alsnog voor zich te winnen:

Zijn familie had welgeteld tien zeer kostbare borden van Delfts Blauw, die Okiku vaak schoon moest maken. Aoyama verstopte één van de tien borden… en beschuldigde Okiku er onterecht van dat ze hem kwijt was geraakt.

Er was maar één straf hiervoor: de dood.

Okiku raakte in paniek en telde de borden. Ze telde ze nog een keer en nog een keer, maar het maakte niet uit hoe vaak ze het deed. Ze telde er telkens maar negen. Uiteindelijk kon ze niet anders dan aan Aoyama vertellen dat ze één van de borden inderdaad was verloren.

Aoyama zag zijn kans – alles verliep precies zoals hij het had gepland. Hij zei tegen Okiku dat hij een oogje dicht wilde knijpen en haar niet zou doden, als ze zijn geliefde zou worden.

Maar Okiku was nog altijd niet verliefd op hem. En wees hem af.

De samurai werd woedend, sleurde Okiku met zich mee en gooide haar in de waterput. Ze stierf op slag door de val.

Dat was echter niet het einde.

Okiku’s geest keerde terug om wraak te nemen en Aoyama werd dag in dag uit geplaagd; telkens weer kwam Okiku’s geest uit de waterput tevoorschijn… en begon te tellen:

‘Eén… twee… drie… vier… vijf… zes… zeven… acht… negen…’

Hierna stopte ze en liet een vreselijke, oorverdovende gil horen – die het tiende, ontbrekende bord vertegenwoordigde -, waarna ze terugkeerde naar de waterput… om het de volgende keer weer opnieuw te doen.

Aoyama werd tot waanzin gedreven, maar toen kwam er een exorcist die heel hard “tien!” schreeuwde, nadat Okiku’s geest tot negen had geteld.

En dat was alles wat nodig was om Okiku’s geest te kalmeren – ze was opgelucht dat iemand het tiende bord voor haar had gevonden. Okiku vond eindelijk rust… en de samurai Aoyama Tessan zag haar vervolgens nooit meer…

Blue_Himeji_Castle_at_night_09

“Himeji Castle” in de nacht. BRON AFBEELDING

 

Eind goed, al goed? Nou…

Wat misschien wel het meeste opvalt, is dat het niet echt een “goed” einde heeft. Ja, Okiku’s geest vindt eindelijk rust – maar de samurai komt gewoon weg met wat hij haar heeft aangedaan.

Natuurlijk wordt er beweerd dat dit een waargebeurd verhaal is (er schijnt ook daadwerkelijk een waterput te zijn in het Himeji Kasteel, waar Okiku gesignaleerd is…), maar laten we even naar de fictieve kant kijken; dit is namelijk een verhaal dat vroeger vaak voor vermaak aan het volk werd verteld.

Ik denk dat in een Westerse versie van dit verhaal, de samurai écht afgestraft zou zijn voor wat hij heeft gedaan. Tenminste, als het aan mij zou liggen, had ik Okiku hem met zich mee laten nemen naar de dood, of iets dergelijks 😉 Maar misschien is dat gewoon mijn Westerse manier van denken?

 

Westerse invloeden: “Banchō Sarayashiki” in een héél ander jasje

Het verhaal van Banchō Sarayashiki heeft meerdere versies; degene die ik hierboven heb verteld, is de meest algemene versie die vaak aan het volk werd verteld in poppenshows, die toen heel populair waren in Japan.

Maar er is ook nog een hele andere versie:

De shogun (een grote samurai leider, wiens macht evenaarde met die van de keizer) Aoyama Harima was verliefd geworden op het dienstmeisje Okiku. Aoyama had haar beloofd om met haar te trouwen, maar had een huwelijksaanzoek gekregen van een tante. Aoyama zei echter tegen Okiku dat hij het voorstel af zou wijzen, omdat hij te veel van Okiku hield.

Maar Okiku twijfelde aan hem – hield hij echt zó veel van haar? – en besloot uit te testen hoe oprecht zijn liefde voor haar was, door één van de tien dure borden te breken die hét erfgoed waren van de Aoyama familie.

Hier was maar één straf voor: de dood, en dat is ook wat de Aoyama familie eiste: dat Okiku gedood zou worden.

Aoyama Harima suste de boel echter, hij was er namelijk van overtuigd dat Okiku het bord per ongeluk had gebroken, en wilde haar ongestraft laten. Maar toen biechtte Okiku aan hem op dat ze het bord wél met opzet had gebroken, om zijn liefde te testen… en Aoyama werd woedend. Hij vermoordde haar en gooide haar lichaam in de waterput.

Hierna begon hij Okiku’s geest te zien. Iedere nacht ging ze het huis binnen en telde de borden, één tot en met negen. Op een nacht kwam Aoyama haar geest tegen in de tuin. Hij werd verscheurd door spijt en schuldgevoelens, en verwachtte een woedende blik in haar ogen aan te treffen; hij was ervan overtuigd dat ze teruggekomen was om wraak te nemen.

Maar de uitdrukking die hij op haar gezicht zag, was er niet eentje van kwaadheid, maar van schoonheid en kalmte.

Hij miste Okiku vreselijk en dus pleegde hij “seppuku” (rituele zelfmoord onder de samurai), zodat hij voor eeuwig bij Okiku kon zijn… in de dood.

 

Romantisch

Hoewel het verhaal nog steeds wel een beetje luguber is, is het ergens wel romantisch (als we bepaalde feiten even overzien, althans, zoals dat Okiku’s geliefde haar vermoordde en in een waterput gooide; dat is niet zo best, hè?) – en dat valt niet te zeggen over de andere versie van dit verhaal.

Deze versie van Banchō Sarayashiki is overduidelijk heel fictief en voortgekomen vanuit de Meiji Ishin (de “Meiji-restauratie”), een tijd waarin de macht weer bij de keizer kwam te liggen en weg werd gehaald bij de samurai. Japan had uit alle macht geprobeerd de Westerse invloeden buiten de deur te houden, maar onder leiding van keizer Meiji veranderde dat en drongen Westerse technologieën en ideeën de Japanse cultuur binnen – zo ook toneelstukken en verhalen.

Dit toont dus weer eens aan hoe hetzelfde verhaal héél anders benaderd kan worden door verschillende culturen – zelfs griezelverhalen!

 

Wat vind jij?

Beide versies van het verhaal vond ik heel boeiend om over te lezen, vandaar dat ik er jullie vandaag over verteld heb. Ik ben al van jongs af aan erg geïnteresseerd geweest in Oosterse culturen (met name Japan) en vooral ook hun verhalen; ze zijn zo anders dan de onze!

Maar als ik zou moeten kiezen tussen de eerste, écht Japanse versie, of de tweede versie, beïnvloed door de Westerse cultuur? Nou, dan denk ik toch dat het tweede verhaal me net iets meer aanspreekt. Hoeveel ik ook houd van de Japanse cultuur en hun andere manier van verhalen vertellen, ben ik bang dat ik ergens toch iets te Westers ben in mijn manier van denken – ik houd erg van romantische verhalen met (bitterzoete) happy endings en ik ben bang dat dat altijd zo zal blijven 😀

Wat vind jij? Welke versie van Banchō Sarayashiki spreekt jou het meeste aan? Laat het weten in de comments!

En… wat denk jij? Is het écht gebeurd, of niet? Zou jij het Himeji kasteel ’s nachts durven te betreden? 🙂 (Niet om stoer te doen, maar ik waarschijnlijk wel. Ik ben een sucker voor enge dingen!)

 

Oké, dit concludeert de tweede week van Oktober Halloween Maand! Ik hoop dat jullie dit artikel interessant vonden en uitkijken naar volgende week! 😀 Bedankt voor het lezen!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

 

Ook het verhaal van Banchō Sarayashikiheeft me weer geïnspireerd; daarom deel ik vandaag ter ondersteuning van dit artikel mijn korte verhaal “Tien Kaarsen” op mijn korte verhalen-blog Lynn’s Paper Heart. Het is absoluut geen retelling; het enige wat eigenlijk overeenkomt is de vrouw die tot en met negen telt, en dan een vreselijke gil laat horen én dat het verhaal zich afspeelt in een kasteel; verder heb ik alles zelf verzonnen ?

>>>Lees mijn korte verhaal “Tien Kaarsen” hier<<<

Posted by Lynn Robin in Uncategorised, 6 comments
OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Enge rode kinderfietsjes

OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Enge rode kinderfietsjes

Hallo allemaal en welkom bij mijn allereerste Halloween 2018 blogartikel! 😀

De hele maand oktober zal er iedere week een Halloween-gerelateerd artikel verschijnen, gewoon om lekker in de griezel-sfeer te komen. Iedereen die mijn boeken heeft gelezen, weet inmiddels dat hoewel ik young adult/urban fantasy boeken schrijf, ze vaak toch ook een beetje naar het horror genre neigen. Dat is misschien niet zo verrassend – toen ik een klein meisje was, was ik al gek op enge dingen (waar andere kinderen voor op de loop gingen). Tja, misschien was ik een beetje een morbide kind (dat wel van Pokémon hield, trouwens. Contrast?!), maar dit verklaart wel mijn enthousiasme voor Halloween!

Hoe dan ook, na deze hele inleiding is het tijd om te beginnen aan week 1 van Oktober Halloween Maand. En deze week… wil ik het met jullie hebben over enge rode kinderfietsjes. Of eigenlijk één (eng) rood kinderfietsje, en hoe zoiets als dat mij als schrijfster vreemd genoeg enorm kan inspireren voor een griezelverhaal! Gewoon een anekdote. Laten we beginnen…:

 

Geluiden in de nacht

Voor het rode kinderfietsje, klonken er eerst geluiden in de nacht.

Dit gebeurde afgelopen zomer. Het was een warm weekend, dus ik bleef laat op. Ik had gezellig een film gekeken met mijn familie en ruim na middernacht was het wel eens tijd om naar bed te gaan.

En toen… hoorden mijn zus en ik vreemde geluiden. Het klonk als gepiep. Mijn zus merkte op dat ze dat geluid een paar nachten eerder ook al had gehoord. We luisterden nog iets beter, tot de geluiden wegstierven, en vroegen ons fronsend af wat het in vredesnaam was.

Ik zei, een beetje lacherig, dat het me deed denken aan een krakende fiets – maar dan wel een klein fietsje. Een kinderfietsje! Mijn zus snoof – “Hoe kan dat nou? Welk kind fietst er nu na twee uur ’s nachts nog rond op een fiets?”

Die opmerking prikkelde mijn fantasie.

“Misschien is het ook geen gewoon kind,” begon ik grijnzend. “Misschien is het wel een demon, of zo.”

Mijn zus lachte, draaide met haar ogen.

En ik besloot er nog een schepje bovenop te doen, door te zeggen: “Of een clown. Een kind-clown.”

Mijn zus heeft namelijk een hekel aan clowns.

Nou ja, toegegeven, ik heb er ook niet veel mee (ik ga niet zeggen dat ik een fobie heb, maar je doet mij geen lol met een clown!), máár mijn opmerking leverde het gewenste effect op – ik bezorgde mijn zus de rillingen…

We lachten er vervolgens om… en vergaten de geluiden die we hadden gehoord.

 

Achtergelaten

Enkele weken later. Weer een warm weekend en een lange avond. Voor ik naar bed toe ging, stapte ik nog even naar buiten om van de zomernacht te genieten. Ik keek uit over het speelveldje verderop, schemerig verlicht door slechts enkele lantaarnpalen. Het was stil. Uitgestorven.

En in het midden van het veldje, stond een fiets.

Een klein, rood kinderfietsje.

Achtergelaten.

Als er iets is wat ik altijd een beetje morbide vind, dan is het achtergelaten kinderspeelgoed. Het geeft me altijd een ongemakkelijk gevoel, misschien omdat mijn fantasie te groot is en ik te veel griezelfilms heb gezien met bezeten speelgoed.

Maar dit fietsje vond ik extra eng – want het deed me gelijk terugdenken aan de geluiden die we ’s nachts hadden gehoord en het verhaal dat ik eromheen had verzonnen, in een poging mijn zus een beetje bang te maken.

Toeval? Of…?

Ik grijnsde nerveus, ging terug naar binnen en deed de gordijnen dicht.

Later die nacht, toen ik in bed lag… hoorde ik echter opnieuw de piepende geluiden. Als van een kinderfietsje dat wegreed.

De volgende dag zag ik het fietsje nergens meer.

 

Geïnspireerd

Oké, oké, misschien klop ik dit verhaal wel een beetje op en is er een doodnormale verklaring voor, maar het is écht gebeurd! 😀

En… dat inspireerde me, zoals de kleinste dingen me kunnen inspireren voor mijn boeken en verhalen! In dit geval gaf het me een idee voor een kort verhaal, dat ik wilde schrijven voor de Halloween periode.

Ik heb echter het één en ander veranderd – ik heb er uiteindelijk geen clown in geschreven, aangezien dat me bij nader inzien een beetje te veel deed denken aan IT van horror-meester Stephen King. Bovendien verzin ik graag mijn eigen griezelige wezens.

Zo is mijn korte verhaal “De Spin” ontstaan, die sinds vandaag te lezen is op mijn korte verhalen blog, Lynn’s Paper Heart! Als je het leuk vindt en een paar minuutjes de tijd hebt om te griezelen (om samen met mij in de sfeer te komen voor Halloween!), lees dan >>>hier<<< het verhaal van “de Spin”!

 

img_0515

 

Nou, dat was het allereerste Halloween artikel van deze maand! Volgende week komt de volgende blogpost, waarin ik weer iets anders te vertellen heb… Ik hoop dat jullie het leuk vinden en van Oktober Halloween Maand zullen genieten!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Uncategorised, 6 comments
SEPTEMBER 2018 schrijfupdate: happy b-day to me + Somnus, Somnus, Somnus

SEPTEMBER 2018 schrijfupdate: happy b-day to me + Somnus, Somnus, Somnus

Kan iemand me vertellen waar september is gebleven?!

Yep, de maand is wéér voorbij gevlogen… en toch heb ik meer het gevoel dat er twee maanden verstreken zijn, in plaats van slechts eentje. Gek, hè? Misschien komt dat gewoon omdat ik een hele drukke maand achter de rug heb… maar wel een hele leuke! 😀

 

Weer een jaar ouder! (En wijzer?!)

Iedereen die mijn blog volgt zal het niet ontgaan zijn; begin deze maand was ik jarig (yaaay!) en ter ere daarvan had ik een korting/boekenleggeractie georganiseerd voor Insomnia. De actie duurde een week, van 9 t/m 15 september – en echt, het is een ongelooflijke week geworden! 😉 Ik kreeg veel meer reacties dan ik had durven hopen en dat maakte me zó blij!

Het was een spannend begin van de maand 😀

 

Schrijven aan Somnus

Oké, tijdens de actieweek had ik weinig tijd om te schrijven, maar dat heb ik daarna allemaal weer ingehaald door op top-speed verder te werken aan mijn boek Somnus, het vervolg op Insomnia dat volgend jaar in 2019 zal verschijnen in de online boekenwinkels!

Ik ben inmiddels al sinds mei bezig met dit boek – wat lang is, voor mijn doen, maar ik kreeg maar niet de tijd om er full time aan te werken. Nu echter wel (lang leve planning!) en ik geniet er ontzettend van! 😀 Zoals ik in de augustus update al zei, dreigt/belooft (haha) Somnus een heel dik boek te worden, nog veel dikker dan Insomnia. Het blijkt dat ik een hoop te vertellen heb – of beter gezegd, Jodi en Kay hebben veel te vertellen 😉

Maar: het gaat goed en ik denk dat ik op de helft, of net iets over de helft, van het boek ben. Ik zal ‘m dit jaar nog afschrijven!

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Instagram

Yep, sinds deze maand ben ik veel actiever geworden op mijn >Instagram account< !

Voorheen deelde ik er voornamelijk alleen boekquotes, maar sinds de zomer raakte ik enorm geïnspireerd door de bookstagrammers die ik telkens tegenkwam; zij maken echt de prachtigste sfeerfoto’s van boeken die ze lezen en recenseren. Dat vind ik zo gaaf!!

Dus ik moest wat gaan doen met die inspiratie en ik ben aan de slag gegaan; ik ben zelf foto’s gaan maken van mijn eigen boeken (en ook voor mijn korte verhalen, die ik op lynnspaperheart.wordpress.com deel)! En het is zó leuk; het is bijna verslavend om mee bezig te zijn, haha 😉

Als je het leuk vindt, kan je me hier vinden!

 

Korte verhalen van september

In juli en augustus heb ik even een break genomen van mijn Lynn’s Paper Heart-blog, maar sinds deze maand ben ik weer actief! In september heb ik drie korte verhalen gedeeld. Ze zijn allemaal een beetje magisch en romantisch – heel anders dan de boeken die ik schrijf… Je kan ze hier lezen!:

 

Plannen voor oktober: HALLOWEEN!

YES, we gaan naar oktober en dat betekent: Halloween!

Ik vind Halloween awesome. Als je mijn boeken hebt gelezen weet je wel dat ik een ding heb voor alles dat griezelig is – geen verrassing dus dat ik de Halloween-periode enorm inspirerend vind!

Daarom zullen allebei mijn blogs (deze en Lynn’s Paper Heart) in oktober helemaal in teken van Halloween komen te staan! Op Lynn’s Paper Heart zal ik een aantal Halloween-verhalen delen en hier zal ik Halloween-gerelateerde artikels plaatsen 🙂 Ik hoop dat jullie ze met plezier zullen lezen!

Ook ben ik momenteel nog bezig met een top-secret Halloween-project, waar ik jullie over enkele weken meer over zal vertellen… *evil laugh*

 

Oftewel: september was weer een top-maand en oktober gaat ook spannend worden! Naast al mijn Halloween-plannen, zal ik verder blijven werken aan Somnus (woohoo!) én ga ik verder met de correctierondes voor Schimmenstad, het vijfde deel van de Schimmenwereld Serie dat dit jaar nog uit zal komen in december! Mijn redactie-ninja’s zijn inmiddels klaar met lezen, dus volgende week ga ik weer aan de slag met het manuscript 😀 I LOVE IT!!!

Ik wens jullie ook allemaal een mooie oktobermaand toe!

– Lynn

Posted by Lynn Robin in Schrijfupdates, 2 comments
Schimmendroom BEHIND THE SCENES

Schimmendroom BEHIND THE SCENES

Schimmendroom is het vierde deel van de Schimmenwereld Serie. Binnen deze serie is het ook het tweede boek dat het leven van Lily en Mason volgt… en het eerste boek waarin de verhaallijnen uit de voorgaande delen écht bij elkaar komen.

Dit maakte Schimmendroom een intens boek om te schrijven en vandaag wil ik jullie een kijkje achter de schermen laten nemen! Hoe was het voor mij om weer in Lily’s huid te kruipen, werd het boek zoals ik had gepland en wat heeft me tijdens het schrijfproces geïnspireerd?

Lees het hieronder!

 

**DEZE BEHIND THE SCENES-BLOGPOST IS SPOILER-VRIJ! Dus zelfs als je nog geen enkel boek van de Schimmenwereld Serie hebt gelezen, zal er niets verklapt of verpest worden.**

 

• Verder werken op de basis

Schimmendroom is natuurlijk al het vierde deel binnen de Schimmenwereld Serie, wat het schrijven van deze behind the scenes iets anders maakt voor mij – in de voorgaande blogberichten vertelde ik vooral over het bedenken van de personages en het verzinnen en uitbreiden van de Schimmenwereld.

Na drie boeken had ik echter natuurlijk al een aardige basis gelegd, dus in Schimmendroom viel er op gebied van karakters en world-building niet zo heel veel meer uit te denken, afgezien van sommige details.

In dit boek focuste ik me vooral op karaktergroei (met name die van Lily) en het uitbreiden van bestaande verhaallijnen…

 

BEHIND THE SCENES SEP 2018 - Brainstorming

 

• Aantekening na aantekening… en schrijven maar!

Het schrijfproces van Schimmendroom verliep eigenlijk hetzelfde zoals het schrijfproces van al mijn boeken verloopt; maanden van tevoren heb ik tientallen aantekeningen gemaakt in mijn notitieschriftje (dat overal mee naartoe gaat; ik weet nooit wanneer de inspiratie weer toeslaat!). Dit waren aantekeningen voor scène-ideeën, de grove lijnen van het plot, soms zelfs quotes van wat een karakter op een bepaald punt in het verhaal moest zeggen, ga zo maar door.

Toen ik serieus aan de slag ging met Schimmendroom, heb ik eerst de rode draad van het boek in grove lijnen opgeschreven; één punt voor de opening, een aantal punten voor alles wat er in het midden moest gebeuren, en één punt voor het einde.

Daarna heb ik al mijn aantekeningen die in mijn schriftje stonden overgetypt in Word en met name de ideeën voor de scènes in chronologische volgorde geplaatst aan de hand van de grove rode draad die ik had geschreven.

Toen ik dat allemaal op orde had staan, begon ik de gedetailleerde rode draad van het boek te schrijven. Ik schreef het basis-idee van de eerste 15 hoofdstukken uit… en toen besloot ik dat het tijd werd om écht te gaan schrijven.

Dus ik maakte een nieuw tekstdocument aan, begon aan hoofdstuk 1… en dat was het ware begin van dit schrijfavontuur 😉

 

• “Muziek is mijn zuurstof”

In oktober/november 2016 schreef ik het eerste deel van de Schimmenwereld Serie, Schimmenlied. In dat boek maakte ik kennis met Lily en Mason en hoewel Schimmenlied slechts een novelle is, maakte het schrijven over deze twee personages een diepe indruk op me en was ik aan het einde zo gehecht aan hen geraakt, dat ik gewoon wist dat ik meer over hen moest schrijven. Bovendien was voor mijn gevoel hun verhaal nog helemaal niet afgelopen, en zo kwam het dat ik besloot dat de Schimmenwereld Serie maar liefst 6 delen lang ging worden, in plaats van 3.

Deel 2 en 3 introduceren de verhalen van Blaze en Dinah, maar in deel 4 mocht ik weer in Lily’s huid kruipen. Toen ik begon aan Schimmendroom maakte ik me een klein beetje zorgen; de voorgaande delen had ik uit de oogpunten van andere personages geschreven, dus ik maakte me een beetje druk of ik Lily’s stem weer makkelijk terug zou kunnen vinden. Maar Lily doet een uitspraak in het eerste boek – “Muziek is mijn zuurstof” – en slechts die zin hielp me om Lily moeiteloos terug te vinden.

Haar passie voor muziek – met name de piano – zorgde ervoor dat ik haar stem zo weer in de vingers had! En dan heb je natuurlijk nog Mason, Lily’s vriendje en een getalenteerde gitarist, voor wie ze alles over heeft. Lily’s liefde voor beide speelt een grote rol in Schimmendroom en hielp me om het verhaal te schrijven.

Door dit boek besefte ik weer eens hoe belangrijk het is om je hoofdrolspelers bepaalde eigenschappen te geven, zoals in dit geval Lily’s talent voor pianospelen; het zorgt ervoor dat karakters een eigen stem hebben en zo écht tot leven komen 🙂

 

• Alles en iedereen kwam bij elkaar

Dit boek was zo spannend voor mij om te schrijven! 😀 (haha) Nee, echt waar; in dit boek zette ik met name de verhaallijn van deel 3 (Schimmenvlucht) door en dat zorgde ervoor dat Schimmendroom écht een vervolgdeel werd.

De eerste drie delen van de Schimmenwereld Serie vertellen eigenlijk één doorlopend verhaal (er keren karakters in terug, en met name de verhaallijn van Dinah en Eli loopt als een rode draad door alle delen), maar heb ik op zo’n manier geschreven dat ze eigenlijk ook losstaand van elkaar te lezen zijn.

Maar dat verandert met deel 4, Schimmendroom: in dit boek loopt het verhaal écht door en beginnen de levens van de personages uit de voorgaande delen in elkaar te grijpen. Hierdoor moest ik echter wel heel oplettend schrijven – ik als de schrijfster had bijvoorbeeld allemaal achtergrondkennis over Dinah en Eli, waar Lily echter helemaal niets van wist!

Het was leuk en een echte uitdaging om karakters die in de voorgaande delen zijn geïntroduceerd, te bekijken door Lily’s ogen.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

• Rode draad, uitwerken, rode draad, uitwerken…

Natuurlijk had ik op een gegeven moment de eerste 15 hoofdstukken afgeschreven en werd het weer tijd voor mij om uit te gaan denken wat er daarna allemaal precies gebeurde met Lil en Mase.

Dus ik schreef weer een rode draad-versie (oftewel, ruwe samenvattingen) van ongeveer 10 hoofdstukken, die ik daarna weer uitschreef in “boekvorm”, om het maar zo te noemen 🙂 Zo ben ik door blijven werken… totdat het boek af was!

 

• Waarom Schimmen”droom”?

In het eerste deel wordt verteld hoe Lily iedere nacht geplaagd wordt door dromen over levende geraamtes die haar onder water trekken… Aan het eind van Schimmenlied wordt hier een verklaring voor gegeven, maar in Schimmendroom mocht ik er nog dieper op ingaan én heb ik allemaal clous verborgen in haar dromen, die later in dit boek een grote betekenis blijken te hebben.

Schimmendroom vertelt eigenlijk vooral over Lily’s zoektocht naar wie ze écht is; in deel 1 werd al duidelijk dat ze een stuk van haar geheugen kwijt is en in Schimmendroom komen, door omstandigheden, bepaalde herinneringen boven water. Dit gebeurt echter in haar dromen, dus vandaar dat ik – na heel veel verschillende titels te hebben uitgeprobeerd – dit boek uiteindelijk “Schimmendroom” heb genoemd 🙂

 

• Moodboard

Ik raak altijd door van alles geïnspireerd voor mijn boeken, zelfs gewoon door het dagelijks leven. Maar ook visuele dingen, zoals foto’s en illustraties, hebben me geholpen om de juiste sfeer te vinden voor de Schimmenwereld Serie. Dat gold ook voor dit vierde boek, dus ik heb een aantal van mijn favoriete afbeeldingen bij elkaar gezocht die ik vaak open had staan in de achtergrond tijdens het schrijven!:

Deze diashow vereist JavaScript.

[Disclaimer: IK BEN NIET DE MAKER/EIGENAAR VAN DEZE AFBEELDINGEN. Ik heb ze gewoon gevonden via Google en gebruik ze slechts ter inspiratie.]

 

• Playlist

Lily en Masons eerste boek, Schimmenlied, kan je eigenlijk een beetje mijn “ode aan muziek” noemen. Ik ben namelijk gek op muziek, luister verschillende genres, en kan wel zeggen dat muziek mijn aller allergrootste inspiratiebron is tijdens het schrijven. Als ik aan een boek werk, zal mijn iPod nooit ver weg zijn 😉

Dus ook tijdens het schrijven van Schimmendroom heb ik naar van alles geluisterd en hieronder deel ik een aantal van mijn favoriete tracks!:

 

Eurielle – City of the Dead

Dit nummer is echt dé theme van Schimmendroom geworden. Het was gek, maar ik was pas met het vierde of vijfde hoofdstuk bezig toen ik dit nummer ontdekte… en het paste zo perfect bij de sfeer, dat het wel bijna leek alsof het nummer speciaal voor mijn boek geschreven was, haha ;D Het nummer begint misschien een beetje eng, maar ik vind het refrein echt EPISCH. Het werkte vooral goed tijdens het schrijven van de (vele) actiescènes!

 

Emi Evans – Kainé Salvation (Live Orchestra)

Ah, ja… Dit nummer vind ik zo prachtig en paste heel goed bij de magische en emotionele momenten in Schimmendroom <3

 

Phillip Lober – Windspeak

Weer een actie-theme, die toch ook een beetje magisch is. Bovendien doet dit nummer me om de één of andere reden denken aan engelen, ofwel Gidsen; wezens uit de Schimmenwereld die nogal een grote rol spelen in Schimmendroom 😉

 

Sam Kim – Who Are You

Een mooi dramatisch nummer, dat me erg inspireerde tijdens de scènes waarin Lily worstelde met haar onbekende verleden en wie ze nu écht is.

 

Henry Jackman – Making The Connection

Ja, zelfs de soundtracks van actiefilms inspireren mij, haha! Dit nummer is dan ook heel mooi en kalm; met dit nummer in mijn oren heb ik de laatste hoofdstukken van Schimmendroom geschreven en ook grote delen van het bonusmateriaal achterin het boek. De muziek klinkt zo warm en hoopvol, dat het voor mij perfect aansloot op de liefde tussen Lily en Mason, en de keuzes die Lily maakt op het eind van dit boek 🙂

 

• Een dikker boek dan gepland (“oops” or “yay”?)

Eh, tja… Toen ik in 2016 besloot dat de Schimmenwereld Serie geen drie maar zes delen kreeg, had ik het idee om van deel 4, 5 en 6 “korte romans” te maken; boeken van tussen de 200 en 250 bladzijdes, inclusief het bonusmateriaal dat ik altijd als een extraatje bij de Schimmenwereld Serie boeken stop.

Maar toen ik halverwege het schrijven van Schimmendroom was, realiseerde ik me al snel dat het boek een heel stuk dikker ging worden. Ik vond het echter zo spannend om dit boek te schrijven, en vooral zó belangrijk om het verhaal en met name Lily’s karakter goed uit te diepen, dat ik al snel besloot om er dan toch echt een volwaardige roman van te maken.

Zo is Schimmendroom uitgegroeid tot een boek van meer dan 300 bladzijdes; lang niet zo dik als sommige boeken, maar het eerste écht dikke boek binnen de Schimmenwereld Serie!

 

• Eén jaar later…

Ik heb Schimmendroom in mei 2017 geschreven, in één maand. Net als de voorgaande delen van de Schimmenwereld Serie, leek het boek zich bijna vanzelf te schrijven! Toen ik eraan begon had ik dan ook een heel duidelijk plan liggen en had ik al van alles uitgedacht, dus ik kon gewoon gaan zitten en schrijven. Het schrijven van Schimmendroom was een heerlijke ervaring en ik kijk er nog steeds met heel veel plezier op terug 🙂

Maar ja, het schrijven van een boek is één – het werk dat daarna komt, echter, neemt veel meer tijd in beslag. Als indie-auteur ben ik ook nog eens zelf helemaal verantwoordelijk voor het tot stand brengen van mijn boeken, en ik vind het belangrijk om daar veel zorg aan te besteden. Ten eerste werkt het voor mij ook altijd beter om een manuscript eerst ongeveer een half jaar met rust te laten voor ik er weer mee aan de slag ga, dus zo gek is het niet dat het vervolgens tot augustus 2018 duurde voor het boek daadwerkelijk uitkwam!

Op 1 augustus dit jaar was het echter zover; Schimmendroom kwam in de online winkels te liggen als hardcover, paperback én eBook editie. Een paar weken daarvoor haalde ik de hardcover en paperback editie nog uit de brievenbus, en ik was flabbergasted door hoe dik het boek was geworden, haha!

En, nou ja, ik voelde me eigenlijk ook wel trots, iets wat ik telkens voel als ik een boek af heb en in mijn handen houd. Het blijft een magische ervaring 🙂

 

img_0353

[Een foto van de hardcover (links) en paperback (rechts) editie van Schimmendroom]

 

Wil je nog een extra mini-kijkje nemen achter de schermen van het opmaken van het boek en het maken van de trailer? Check dan de JUNI 2018 schrijfupdate!

 

Zoals muziek voor Lily haar zuurstof is, is schrijven voor mij mijn zuurstof. Ik werk met heel veel plezier en liefde aan mijn boeken, en hoop mijn lezers te raken en te boeien met mijn verhalen 🙂 De Schimmenwereld Serie is een project waar ik met enthousiasme aan werk. Deel 5, Schimmenstad, is inmiddels ook al geschreven en zal dit jaar in december uitkomen als hardcover, paperback en eBook. Tegen die tijd zal ik daar ook weer een behind the scenes-artikel voor schrijven!

Hopelijk vonden jullie dit kijkje achter de schermen leuk om te lezen! Wil je meer? Check dan vooral…:

Schimmenlied BEHIND THE SCENES #1

Schimmenlied BEHIND THE SCENES #2

Schimmendans BEHIND THE SCENES

Schimmenvlucht BEHIND THE SCENES #1

Schimmenvlucht BEHIND THE SCENES #2

– Insomnia BEHIND THE SCENES

– Nachtwandelaar BEHIND THE SCENES

 

Dankjewel voor het lezen! Heb je nog vragen? Wil je gewoon iets kwijt? Voor je dan vrij om een berichtje achter te laten; vind ik alleen maar leuk 😉

– Lynn

>>> SCHIMMENDROOM IS TE KOOP ALS HARDCOVER, PAPERBACK EN EBOOK! KLIK HIER EN CHECK DE SHOP-PAGINA VOOR PRIJZEN EN DIRECTE LINKS NAAR DE WINKEL(S)! <<<

Posted by Lynn Robin in Behind the Scenes, Schimmenwereld Serie, 4 comments
Insomnia verjaardagsactie: gesloten + laatste boekenleggers verzonden!

Insomnia verjaardagsactie: gesloten + laatste boekenleggers verzonden!

Hallo allemaal!

Vorige week, op zondag 9 september, kondigde ik aan dat mijn boek Insomnia één week lang afgeprijsd was én dat je een gratis persoonlijk Insomnia Saga/Schimmenwereld Serie boekenlegger bij me aan kon vragen vanwege mijn verjaardag die ik met jullie wilde vieren!

En HOLY MOLY. Wat een week heb ik achter de rug, zeg! 😉

De ene na de andere aanvraag voor een boekenlegger kwam binnen; op een gegeven moment heb ik moeten stoppen met het direct verzenden, en ben ik eerst alle aanvragen op gaan sparen…

Sinds gisteren is de actie gesloten, dus vandaag ben ik gelijk aan de slag gegaan… en daarnet (vóór 6 uur, nog net voordat de brievenbussen geleegd werden!) heb ik alle laatste boekenleggers op de post gedaan! (Het was een race tegen de klok! …Nou ja, bijna dan 😛 )

Ik wil iedereen die een boekenlegger heeft aangevraagd nogmaals heel erg bedanken! Ik hoop dat jullie de boekenlegger mooi vinden en er fijn mee zullen lezen 🙂

Ook wil ik iedereen ontzettend bedanken die Insomnia (of het nu de eBook of de paperback editie is) de afgelopen week heeft gekocht! Ik hoop dat jullie het boek met net zoveel plezier zullen lezen als waarmee ik het heb geschreven 😀

 

**Oh, en aan iedereen die nu nog van de boekenleggeractie hoort: De actie is nu écht gesloten. Sorry!!! Maar in de toekomst zal ik nog meer soortgelijke acties houden, dus ik zou zeggen: stay tuned!

Voor iedereen die echt nog héél graag een gesigneerde Insomnia Saga/Schimmenwereld Serie boekenlegger wil hebben: Als je een Schimmenwereld Serie paperback via The Black Sheep Indie koopt, krijg je een gesigneerde boekenlegger erbij!!

Interesse? Bekijk dan eens…:

 

Ik heb dus een hele drukke week achter de rug – maar het was super fun! 😀 Ik vind het altijd leuk om in contact te zijn met bestaande en nieuwe lezers; het geeft me zoveel energie!

Hoe dan ook, door alle drukte ben ik vorige week amper toegekomen aan schrijven… maar daar gaat deze week, tijdens de Indian Summer (woohoo!) verandering in komen; ik ga hard verder werken aan Somnus, het vervolg op Insomnia, zodat het boek volgend jaar in 2019 uit kan komen!

Heb je nog vragen? Wil je gewoon iets zeggen? Voel je vrij om hieronder een berichtje achter te laten; vind ik alleen maar leuk! 😀

 

Veel liefs,

Lynn

Posted by Lynn Robin in Insomnia Saga, Nieuws, 4 comments
Load more
Follow

Get the latest posts delivered to your mailbox: