OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Banchō Sarayashiki

Welkom terug bij Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com!

Deze hele maand deel ik artikels die gerelateerd zijn aan Halloween, horrorverhalen en… nou ja, gewoon enge dingen, om in de sfeer te komen voor 31 oktober 🙂

Dit is de tweede week en vandaag gaan we over de grens: namelijk… Japan!

Ook de Japanse cultuur kent vele griezelverhalen en het leek me eens leuk om het te hebben over hoe ze daar dat soort verhalen vertellen; verschilt het erg van de Westerse cultuur, of juist helemaal niet?

Lees gauw verder…

 

Het verhaal: “Banchō Sarayashiki” – The Dish Mansion at Banchō

Banchō Sarayashiki is het waargebeurde verhaal van een mooi meisje genaamd Okiku. Ze was een dienstmeisje en werkte voor de samurai Aoyama Tessan, in het Himeji Kasteel.

Aoyama was verliefd op Okiku en probeerde haar meer dan eens te verleiden – maar Okiku beantwoordde zijn gevoelens niet en wees hem keer op keer af.

Dus de samurai verzon een truc om haar alsnog voor zich te winnen:

Zijn familie had welgeteld tien zeer kostbare borden van Delfts Blauw, die Okiku vaak schoon moest maken. Aoyama verstopte één van de tien borden… en beschuldigde Okiku er onterecht van dat ze hem kwijt was geraakt.

Er was maar één straf hiervoor: de dood.

Okiku raakte in paniek en telde de borden. Ze telde ze nog een keer en nog een keer, maar het maakte niet uit hoe vaak ze het deed. Ze telde er telkens maar negen. Uiteindelijk kon ze niet anders dan aan Aoyama vertellen dat ze één van de borden inderdaad was verloren.

Aoyama zag zijn kans – alles verliep precies zoals hij het had gepland. Hij zei tegen Okiku dat hij een oogje dicht wilde knijpen en haar niet zou doden, als ze zijn geliefde zou worden.

Maar Okiku was nog altijd niet verliefd op hem. En wees hem af.

De samurai werd woedend, sleurde Okiku met zich mee en gooide haar in de waterput. Ze stierf op slag door de val.

Dat was echter niet het einde.

Okiku’s geest keerde terug om wraak te nemen en Aoyama werd dag in dag uit geplaagd; telkens weer kwam Okiku’s geest uit de waterput tevoorschijn… en begon te tellen:

‘Eén… twee… drie… vier… vijf… zes… zeven… acht… negen…’

Hierna stopte ze en liet een vreselijke, oorverdovende gil horen – die het tiende, ontbrekende bord vertegenwoordigde -, waarna ze terugkeerde naar de waterput… om het de volgende keer weer opnieuw te doen.

Aoyama werd tot waanzin gedreven, maar toen kwam er een exorcist die heel hard “tien!” schreeuwde, nadat Okiku’s geest tot negen had geteld.

En dat was alles wat nodig was om Okiku’s geest te kalmeren – ze was opgelucht dat iemand het tiende bord voor haar had gevonden. Okiku vond eindelijk rust… en de samurai Aoyama Tessan zag haar vervolgens nooit meer…

Blue_Himeji_Castle_at_night_09

“Himeji Castle” in de nacht. BRON AFBEELDING

 

Eind goed, al goed? Nou…

Wat misschien wel het meeste opvalt, is dat het niet echt een “goed” einde heeft. Ja, Okiku’s geest vindt eindelijk rust – maar de samurai komt gewoon weg met wat hij haar heeft aangedaan.

Natuurlijk wordt er beweerd dat dit een waargebeurd verhaal is (er schijnt ook daadwerkelijk een waterput te zijn in het Himeji Kasteel, waar Okiku gesignaleerd is…), maar laten we even naar de fictieve kant kijken; dit is namelijk een verhaal dat vroeger vaak voor vermaak aan het volk werd verteld.

Ik denk dat in een Westerse versie van dit verhaal, de samurai écht afgestraft zou zijn voor wat hij heeft gedaan. Tenminste, als het aan mij zou liggen, had ik Okiku hem met zich mee laten nemen naar de dood, of iets dergelijks 😉 Maar misschien is dat gewoon mijn Westerse manier van denken?

 

Westerse invloeden: “Banchō Sarayashiki” in een héél ander jasje

Het verhaal van Banchō Sarayashiki heeft meerdere versies; degene die ik hierboven heb verteld, is de meest algemene versie die vaak aan het volk werd verteld in poppenshows, die toen heel populair waren in Japan.

Maar er is ook nog een hele andere versie:

De shogun (een grote samurai leider, wiens macht evenaarde met die van de keizer) Aoyama Harima was verliefd geworden op het dienstmeisje Okiku. Aoyama had haar beloofd om met haar te trouwen, maar had een huwelijksaanzoek gekregen van een tante. Aoyama zei echter tegen Okiku dat hij het voorstel af zou wijzen, omdat hij te veel van Okiku hield.

Maar Okiku twijfelde aan hem – hield hij echt zó veel van haar? – en besloot uit te testen hoe oprecht zijn liefde voor haar was, door één van de tien dure borden te breken die hét erfgoed waren van de Aoyama familie.

Hier was maar één straf voor: de dood, en dat is ook wat de Aoyama familie eiste: dat Okiku gedood zou worden.

Aoyama Harima suste de boel echter, hij was er namelijk van overtuigd dat Okiku het bord per ongeluk had gebroken, en wilde haar ongestraft laten. Maar toen biechtte Okiku aan hem op dat ze het bord wél met opzet had gebroken, om zijn liefde te testen… en Aoyama werd woedend. Hij vermoordde haar en gooide haar lichaam in de waterput.

Hierna begon hij Okiku’s geest te zien. Iedere nacht ging ze het huis binnen en telde de borden, één tot en met negen. Op een nacht kwam Aoyama haar geest tegen in de tuin. Hij werd verscheurd door spijt en schuldgevoelens, en verwachtte een woedende blik in haar ogen aan te treffen; hij was ervan overtuigd dat ze teruggekomen was om wraak te nemen.

Maar de uitdrukking die hij op haar gezicht zag, was er niet eentje van kwaadheid, maar van schoonheid en kalmte.

Hij miste Okiku vreselijk en dus pleegde hij “seppuku” (rituele zelfmoord onder de samurai), zodat hij voor eeuwig bij Okiku kon zijn… in de dood.

 

Romantisch

Hoewel het verhaal nog steeds wel een beetje luguber is, is het ergens wel romantisch (als we bepaalde feiten even overzien, althans, zoals dat Okiku’s geliefde haar vermoordde en in een waterput gooide; dat is niet zo best, hè?) – en dat valt niet te zeggen over de andere versie van dit verhaal.

Deze versie van Banchō Sarayashiki is overduidelijk heel fictief en voortgekomen vanuit de Meiji Ishin (de “Meiji-restauratie”), een tijd waarin de macht weer bij de keizer kwam te liggen en weg werd gehaald bij de samurai. Japan had uit alle macht geprobeerd de Westerse invloeden buiten de deur te houden, maar onder leiding van keizer Meiji veranderde dat en drongen Westerse technologieën en ideeën de Japanse cultuur binnen – zo ook toneelstukken en verhalen.

Dit toont dus weer eens aan hoe hetzelfde verhaal héél anders benaderd kan worden door verschillende culturen – zelfs griezelverhalen!

 

Wat vind jij?

Beide versies van het verhaal vond ik heel boeiend om over te lezen, vandaar dat ik er jullie vandaag over verteld heb. Ik ben al van jongs af aan erg geïnteresseerd geweest in Oosterse culturen (met name Japan) en vooral ook hun verhalen; ze zijn zo anders dan de onze!

Maar als ik zou moeten kiezen tussen de eerste, écht Japanse versie, of de tweede versie, beïnvloed door de Westerse cultuur? Nou, dan denk ik toch dat het tweede verhaal me net iets meer aanspreekt. Hoeveel ik ook houd van de Japanse cultuur en hun andere manier van verhalen vertellen, ben ik bang dat ik ergens toch iets te Westers ben in mijn manier van denken – ik houd erg van romantische verhalen met (bitterzoete) happy endings en ik ben bang dat dat altijd zo zal blijven 😀

Wat vind jij? Welke versie van Banchō Sarayashiki spreekt jou het meeste aan? Laat het weten in de comments!

En… wat denk jij? Is het écht gebeurd, of niet? Zou jij het Himeji kasteel ’s nachts durven te betreden? 🙂 (Niet om stoer te doen, maar ik waarschijnlijk wel. Ik ben een sucker voor enge dingen!)

 

Oké, dit concludeert de tweede week van Oktober Halloween Maand! Ik hoop dat jullie dit artikel interessant vonden en uitkijken naar volgende week! 😀 Bedankt voor het lezen!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

 

Ook het verhaal van Banchō Sarayashikiheeft me weer geïnspireerd; daarom deel ik vandaag ter ondersteuning van dit artikel mijn korte verhaal “Tien Kaarsen” op mijn korte verhalen-blog Lynn’s Paper Heart. Het is absoluut geen retelling; het enige wat eigenlijk overeenkomt is de vrouw die tot en met negen telt, en dan een vreselijke gil laat horen én dat het verhaal zich afspeelt in een kasteel; verder heb ik alles zelf verzonnen 😉

>>>Lees mijn korte verhaal “Tien Kaarsen” hier<<<

Posted by Lynn Robin

6 comments

Gaaf artikel weer! Net als jij moet ik eerlijk toegeven dat de tweede versie me iets meer aanspreekt dan de eerste, en ik ben gefascineerd om te leren dat deze versie is ontstaan door westerse invloeden, ik had geen idee!

Kijk er naar uit om je nieuwe verhaal weer te lezen op Paper Heart, en ga dat zeker binnenkort doen 🙂

Dank je! Ja, dat is best heel interessant, hè? Toen ik dit artikel schreef heb ik weer van alles geleerd 😀

Ooh, ik hoop dat je mijn verhaal mooi vindt!! <3

Heel cool, deze Oktober Halloween Maand op lynnrobin.com! Ik heb met veel plezier de 2 korte Japanse griezel verhalen gelezen en ben ook van mening dat ik meer neig naar het tweede verhaal! Maar om eerlijk te zijn vindt ik dat de eerste variant van het verhaal toch ook wel wat heeft; waarschijnlijk juist omdat het geen goed einde heeft 🙂

BTW: Het Himeji kasteel ’s nachts bezoeken: zullen we dat dan samen doen, lijkt me wel spannend? 🙂

Over je korte verhaal ‘Tien Kaarsen’:

Echt een prachtig kort verhaal, heel mooi en zo gedetailleerd geschreven! ik heb al eerder gezegd dat jij heel beeldend schrijft zodat ik het ervaar als het kijken naar een speelfilm op het witte doek in de bioscoop! Beeldend schrijven is, wat mij betreft, dé kracht van een goed schrijver, iets waar jij in uit blinkt – en wat jouw fantasierijke verhalen/boeken zo bijzonder maken. Of wel: ‘Tien Kaarsen’ heb ik met heel veel plezier gelezen! Bedankt!

Ja, ik begrijp wat je bedoelt; het eerste verhaal heeft ook wel wat, inderdaad juist vanwege het einde!

OH YEAH, laten we dat doen! Dan gaan we ’s nachts naar Himeji kasteel als een soort ghostbusters! XD Hahaha! (of zoals Blaze uit Schimmendans!)

Super bedankt voor je complimenten en hartstikke fijn dat je dit artikel ook weer met plezier hebt gelezen! Dat vind ik fijn om te horen 😀

Wat ontzettend gaaf deze verhalen. Ik vind het erg moeilijk om een voorkeur te hebben, want ik vind beide versies wel wat hebben.

Helemaal mee eens, beide versies van het verhaal hebben hun eigen kracht 🙂 Dankjewel voor het lezen!!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.