OKTOBER HALLOWEEN MAAND 2018: Enge rode kinderfietsjes

Hallo allemaal en welkom bij mijn allereerste Halloween 2018 blogartikel! 😀

De hele maand oktober zal er iedere week een Halloween-gerelateerd artikel verschijnen, gewoon om lekker in de griezel-sfeer te komen. Iedereen die mijn boeken heeft gelezen, weet inmiddels dat hoewel ik young adult/urban fantasy boeken schrijf, ze vaak toch ook een beetje naar het horror genre neigen. Dat is misschien niet zo verrassend – toen ik een klein meisje was, was ik al gek op enge dingen (waar andere kinderen voor op de loop gingen). Tja, misschien was ik een beetje een morbide kind (dat wel van Pokémon hield, trouwens. Contrast?!), maar dit verklaart wel mijn enthousiasme voor Halloween!

Hoe dan ook, na deze hele inleiding is het tijd om te beginnen aan week 1 van Oktober Halloween Maand. En deze week… wil ik het met jullie hebben over enge rode kinderfietsjes. Of eigenlijk één (eng) rood kinderfietsje, en hoe zoiets als dat mij als schrijfster vreemd genoeg enorm kan inspireren voor een griezelverhaal! Gewoon een anekdote. Laten we beginnen…:

 

Geluiden in de nacht

Voor het rode kinderfietsje, klonken er eerst geluiden in de nacht.

Dit gebeurde afgelopen zomer. Het was een warm weekend, dus ik bleef laat op. Ik had gezellig een film gekeken met mijn familie en ruim na middernacht was het wel eens tijd om naar bed te gaan.

En toen… hoorden mijn zus en ik vreemde geluiden. Het klonk als gepiep. Mijn zus merkte op dat ze dat geluid een paar nachten eerder ook al had gehoord. We luisterden nog iets beter, tot de geluiden wegstierven, en vroegen ons fronsend af wat het in vredesnaam was.

Ik zei, een beetje lacherig, dat het me deed denken aan een krakende fiets – maar dan wel een klein fietsje. Een kinderfietsje! Mijn zus snoof – “Hoe kan dat nou? Welk kind fietst er nu na twee uur ’s nachts nog rond op een fiets?”

Die opmerking prikkelde mijn fantasie.

“Misschien is het ook geen gewoon kind,” begon ik grijnzend. “Misschien is het wel een demon, of zo.”

Mijn zus lachte, draaide met haar ogen.

En ik besloot er nog een schepje bovenop te doen, door te zeggen: “Of een clown. Een kind-clown.”

Mijn zus heeft namelijk een hekel aan clowns.

Nou ja, toegegeven, ik heb er ook niet veel mee (ik ga niet zeggen dat ik een fobie heb, maar je doet mij geen lol met een clown!), máár mijn opmerking leverde het gewenste effect op – ik bezorgde mijn zus de rillingen…

We lachten er vervolgens om… en vergaten de geluiden die we hadden gehoord.

 

Achtergelaten

Enkele weken later. Weer een warm weekend en een lange avond. Voor ik naar bed toe ging, stapte ik nog even naar buiten om van de zomernacht te genieten. Ik keek uit over het speelveldje verderop, schemerig verlicht door slechts enkele lantaarnpalen. Het was stil. Uitgestorven.

En in het midden van het veldje, stond een fiets.

Een klein, rood kinderfietsje.

Achtergelaten.

Als er iets is wat ik altijd een beetje morbide vind, dan is het achtergelaten kinderspeelgoed. Het geeft me altijd een ongemakkelijk gevoel, misschien omdat mijn fantasie te groot is en ik te veel griezelfilms heb gezien met bezeten speelgoed.

Maar dit fietsje vond ik extra eng – want het deed me gelijk terugdenken aan de geluiden die we ’s nachts hadden gehoord en het verhaal dat ik eromheen had verzonnen, in een poging mijn zus een beetje bang te maken.

Toeval? Of…?

Ik grijnsde nerveus, ging terug naar binnen en deed de gordijnen dicht.

Later die nacht, toen ik in bed lag… hoorde ik echter opnieuw de piepende geluiden. Als van een kinderfietsje dat wegreed.

De volgende dag zag ik het fietsje nergens meer.

 

Geïnspireerd

Oké, oké, misschien klop ik dit verhaal wel een beetje op en is er een doodnormale verklaring voor, maar het is écht gebeurd! 😀

En… dat inspireerde me, zoals de kleinste dingen me kunnen inspireren voor mijn boeken en verhalen! In dit geval gaf het me een idee voor een kort verhaal, dat ik wilde schrijven voor de Halloween periode.

Ik heb echter het één en ander veranderd – ik heb er uiteindelijk geen clown in geschreven, aangezien dat me bij nader inzien een beetje te veel deed denken aan IT van horror-meester Stephen King. Bovendien verzin ik graag mijn eigen griezelige wezens.

Zo is mijn korte verhaal “De Spin” ontstaan, die sinds vandaag te lezen is op mijn korte verhalen blog, Lynn’s Paper Heart! Als je het leuk vindt en een paar minuutjes de tijd hebt om te griezelen (om samen met mij in de sfeer te komen voor Halloween!), lees dan >>>hier<<< het verhaal van “de Spin”!

 

img_0515

 

Nou, dat was het allereerste Halloween artikel van deze maand! Volgende week komt de volgende blogpost, waarin ik weer iets anders te vertellen heb… Ik hoop dat jullie het leuk vinden en van Oktober Halloween Maand zullen genieten!

 

BE CREEPY. STAY FREAKY.

– Lynn

Posted by Lynn Robin

6 comments

… Helaas herinner ik me dit maar al te goed… en geeft het me nog steeds de kriebels.
Ben wel erg benieuwd naar je nieuwe korte verhaal (ondanks mijn herinnerings-rillingen), en ga hem zo snel mogelijk lezen!

*knuf*

hahaha xD Ik hoop dat je ‘m cool vindt~!

Zojuist je verhaal gelezen en het is een echt aanrader!
Wat leuk om te lezen hoe je op dit verhaal gekomen ben.

Heel erg bedankt!!! 😀 Ik ben blij dat je ervan genoten hebt!

De manier waarop jij dit – waar gebeurde – ‘Enge Rode Kinderfietsje’ verteld zet me wel aan het denken; als dit soort dingen al gebeuren in jouw persoonlijke leven, dan begrijp ik nu wel hoe jij op al die gave boek ideeën komt – CREEPY! 🙂 Het Halloween verhaal ‘De Spin’ klinkt heel cool; kijk er naar uit om het te gaan lezen! Leuk! 🙂

Haha! Ja, sommige dingen in het leven zijn écht onverklaarbaar – of misschien trek ik enge dingen gewoon aan ;P Ik hoop dat je “de Spin” met plezier zal lezen!! 😀

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.